Czas Bożego Narodzenia. W tym okresie nasze myśli podążają w kierunku jednego miejsca określonego geograficznie - Betlejem w Ziemi Świętej. Mamy okazję przenieść się do tamtej krainy. Czynimy to za sprawą zdjęć naszego lubelskiego fotografa Stanisława Sadowskiego i... Zapewne wielu lublinian miało okazję poznać o. Pawła Trzopka - duszpasterza akademickiego u Dominikanów. Od kilku miesięcy przebywa on w Izraelu i właśnie stamtąd przysłał nam swoje spostrzeżenia. Przenieśmy się więc w ten zimowy wieczór do miejsc Małego Jezusa...

Wieczorne niebo rozbłysnęło jasnym blaskiem. Za oknem rozległ się potężny huk. Zadźwięczały szyby. Na pobliskim parkingu włączyły się syreny samochodowych alarmów...
Nie, na szczęście nie jest to opis kolejnego samobójczego zamachu w Jerozolimie. Dokładnie w momencie zachodu słońca wybuch potężnej petardy oznajmia muzułmanom we Wschodniej Jerozolimie koniec całodniowego postu. Ulice pustoszeją. Sklepy są już zamknięte. Wyznawcy islamu gromadzą się w domach na uroczysty posiłek. Do późnej nocy wybuchają fajerwerki i race. I tak przez cały miesiąc. To po prostu ramadan.
Ramadan to nazwa dziewiątego miesiąca w kalendarzu muzułmańskim. W tym roku rozpoczął się o zachodzie słońca 5 listopada. Zakończy się o zachodzie słońca 4 grudnia. Jest to miesiąc świąteczny, obchodzony na pamiątkę otrzymania Koranu. Post w miesiącu ramadan jest jednym z pięciu filarów islamu, czyli najważniejszych zasad tej religii. Pozostałe to szahada (wyznanie wiary), salat (modlitwa), zaka (jałmużna) oraz hadżdż (pielgrzymka do Ka´by, świętego Kamienia, który znajduje się w Mekce). Muzułmanie począwszy od 10. roku życia, z wyjątkiem chorych, kobiet ciężarnych i karmiących oraz podróżnych, są zobowiązani do postu trwającego od wschodu do zachodu słońca. Należy wtedy całkowicie powstrzymać się od jedzenia i picia, palenia tytoniu i stosunków seksualnych. Post trwa przez 29 lub 30 dni i kończy się świętem id al-fitr. Jeśli ktoś nie jest w stanie dotrzymać postu, powinien w innym czasie uzupełnić brakujące dni. Za każdy opuszczony dzień winien także przez jeden dzień wyżywić potrzebującego.
Mieszkam w dominikańskim klasztorze św. Szczepana. Bracia prowadzą tu znaną w świecie naukowym Francuską Szkołę Biblijną i Archeologiczną (École Biblique et Archéologique Française). W Jerozolimie stanowi ona jakby wyspę, o której brzegi uderzają fale dwóch mórz. Z jednej strony - morze islamu, a z drugiej...
Po drugiej stronie ulicy Hel Handasa, zaledwie kilkadziesiąt metrów od klasztornej furty, zaczyna się zupełnie inny świat. Można spotkać chasydów z długimi pejsami, ubranych w chałaty i białe pończochy. Zawsze, kiedy tamtędy przechodzę, przypominają mi się zapamiętane ze starych zdjęć widoki krakowskiego Kazimierza czy lubelskiego Podzamcza. Dzielnica ta nazywa się Mea Szearim, czyli Sto Bram. Jest zamieszkana w większości przez wyznawców tradycyjnego judaizmu.
A dalej na zachód okolica staje się coraz bardziej swojska, europejska. Pasaże i centra handlowe, duże sklepy, kawiarnie, deptak Ben Jehuda, na którym rosyjski słychać równie często jak hebrajski. Następny "inny świat".
Jerozolima, miasto ze złota, miasto święte, tygiel kultur i religii. I tylko widok uzbrojonych po zęby patroli izraelskiej armii przypomina boleśnie, że ten tygiel ciągle wrze. Dziś rano znowu wyleciał w powietrze autobus pełen izraelskich dzieci... W nocy zapewne wjadą do Betlejem izraelskie czołgi...