Reklama

Niedziela Sandomierska

By pamięć o nich trwała

To chyba najbardziej oryginalny monument ku czci ofiar zbrodni stalinowskiej. W Parku Katyńskim pod Klimontowem upamiętniono dziesiątki osób związanych z regionem świętokrzyskim, które zginęły „na nieludzkiej ziemi”. W tym roku mija piąta rocznica utworzenia tego miejsca.

Wioska nazywa się Byszów i leży przy niezbyt uczęszczanym odcinku drogi wojewódzkiej, łączącej Klimontów z Koprzywnicą. Wystarczy zboczyć z niej kilkadziesiąt metrów, by dotrzeć do starego, pełnego wiekowych drzew parku, który kiedyś okalał nieduży dworek, zniszczony doszczętnie już po II wojnie światowej. Latem 2009 r., z inicjatywy wójta Klimontowa Ryszarda Bienia, teren po dawnym majątku został oczyszczony i uporządkowany. Potem posadzono w nim sto dębów. Przy każdym stanęła tabliczka z nazwiskiem konkretnej osoby, która zginęła z rąk NKWD, a miejscem urodzenia lub służby związana była z naszym regionem. Takie były początki Parku Katyńskiego, niezwykłego pomnika ku czci tych, którzy oddali życie na służbie Ojczyźnie.

Miejsce w historią

W latach 50. XIX wieku dzierżawcą dóbr byszowskich został Aleksander Frenkiel, ojciec Mieczysława - jednego z najwybitniejszych polskich aktorów - który urodził się w Byszowie 15 lipca 1858 r. Frenklowie byli spokrewnieni z Janem Kantym Gregorowiczem, sławnym pisarzem i działaczem oświatowym, który mieszkał przez pewien czas w należącej do jego ojca Bilczy pod Obrazowem. Siostra literata, Maria, zamężna za Cyprianem Hennelem, miała syna Konstantego, który poślubił Jadwigę Frenkiel - siostrę Mieczysława.

Reklama

Zafascynowany teatrem syn dzierżawców z Byszowa, osiągnął z czasem niebywały sukces na najlepszych scenach w kraju. Do wielbicieli jego talentu należeli m.in. Maria Konopnicka i Henryk Sienkiewicz. Wielki aktor zdążył również kilkakrotnie pojawić się na ekranie, występując w pionierskich tytułach polskiego filmu. Najbardziej znacząca w jego kinowym dorobku była rola Macieja Boryny w pierwszej ekranizacji „Chłopów”. Arcydzieło Reymonta zekranizowano w 1922 r., za zgodą i przy współudziale pisarza, który uczestniczył w przygotowaniu scenariusza. Film przyjęto chłodno, jednak kreacja sędziwego mistrza zyskała bardzo pochlebne opinie.

Mieczysław Frenkiel zmarł 19 kwietnia 1935 r. Pochowano go na Starych Powązkach. Niespełna osiem lat później obok niego spoczął syn Tadeusz, rozstrzelany przez hitlerowców 12 lutego 1943 r. w Stefanówce koło Piaseczna.

Było, minęło

Pod koniec XIX wieku właścicielem majątku w Byszowie stał się Adam Oppeln-Bronikowski, ożeniony z Jadwigą Lebowską. Adam i Jadwiga mieli trójkę dzieci: synów - Adama-juniora i Józefa oraz córkę Zofię, urodzoną w 1882 r., którą wydano za Józefa Ziemińskiego (1875-1946), właściciela dóbr Łukowa pod Tarnowem. Ich córka Józefa (1912-1999) była żoną Jana Zdzisława de Laveaux, potomka starego francuskiego rodu, którego jedna gałąź osiadła w XVIII wieku na ziemiach polskich i wydała wielu zasłużonych dla kraju ludzi. To z tej rodziny pochodził m.in. słynny, zmarły młodo malarz Ludwik de Laveaux, którego Wyspiański sportretował jako Widmo w drugim akcie „Wesela”.

Reklama

Józef Bronikowski był znanym i cenionym w całym kraju hodowcą koni, a Byszów w czasach jego gospodarowania posiadał cieszącą się niemałą sławą stadninę. Jej właściciel zmarł w 1942 r. Dwa lata później w krwawej bitwie pod Pielaszowem poległ syn Józefa Paweł Piotr. Żona Pawła, Róża z Rykowskich, w chwili śmierci męża była w ostatnich tygodniach ciąży. Miesiąc później urodziła syna Piotra.

Ostatni właściciele Byszowa majątek oddali w dzierżawę, zatrzymując sobie jedynie łąki, z uwagi na potrzebną dla koni paszę. W czasie okupacji dzierżawcą był tutaj niejaki Ropelewski. We dworze zamieszkiwał stryj Róży Bronikowskiej, Rykowski - lekarz weterynarii. Róża po śmierci męża wyszła za inżyniera Mariana Malkiewicza i zamieszkała razem z nim w Warszawie.

Dom dawnych właścicieli majątku pamiętają jeszcze najstarsi mieszkańcy Byszowa. Przetrwał on czas okupacji. Rozebrano go dopiero w pierwszych latach rządów ludowej władzy.

Ocalić od zapomnienia

Pozbawiony opieki park dworski zmienił się z czasem w dziki, trudny do przebycia gąszcz. Wyglądałby tak pewnie do dziś, gdyby nie pomysł na utworzenie w nim miejsca pamięci ofiar sowieckich zbrodni.

W 2008 r. wystartował program „Katyń…ocalić od zapomnienia”. Jego idea sprowadza się do posadzenia w całym kraju 21857 dębów poświęconych wojskowym, policjantom i funkcjonariuszom straży granicznej, zamordowanym z rozkazu Stalina w Katyniu, Charkowie, Twerze i innych miejscach kaźni.

Drzewek z miesiąca na miesiąc zaczęło szybko przybywać, a akcja w całym kraju spotkała się z bardzko szerokim odzewem. Nigdzie jednak nie przybrała takiej skali jak w Byszowie, gdzie w obrębie zespołu dworskiego posadzono od razu aż sto dębów.

W uroczystości otwarcia Parku Katyńskiego uczestniczyły setki gości. Pomnik ku czci ofiar NKWD poświęcił bp Edward Frankowski. Do Byszowa, na uroczystości upamiętniające pomordowanych, przyjechali m.in. wicepremier Przemysław Gosiewski, o. Józef Joniec oraz Teresa Walewska-Przyjałkowska. Wszyscy troje kilka miesięcy później zginęli w katastrofie prezydenckiego Tupolewa na lotnisku w Smoleńsku. Po tej tragedii, na terenie byszowskiego Parku pojawiło się dodatkowych 96 dębów, upamiętniających wszystkich, którzy byli na pokładzie maszyny. Pomiędzy drzewami stanęła również wielka, 16-metrowej długości, makieta rozbitego samolotu ze zdjęciami ofiar.

Co roku w rocznicę Zbrodni Katyńskiej w Parku odbywają się patriotyczne uroczystości. Jest tu również organizowany szereg różnych imprez okolicznościowych, jak choćby Bieg Katyński, którego pierwsza edycja zorganizowana została już w październiku 2009 r., gromadząc dziesiątki uczestników.

Władze gminy Klimontów już teraz myślą o kolejnych obiektach mających w przyszłości powstać w obrębie Parku. To przede wszystkim dom pamięci - czyli coś na kształt muzeum, gdzie mogłyby być gromadzone pamiątki po ofiarach sowieckich zbrodni.

Zginęli z rąk oprawców

Kapitan Jan Franciszek Raczyński - to jeden z kilkudziesięciu oficerów Wojska Polskiego, którego dąb rośnie w Byszowie.

- Urodził się w 1884 r. w Staszowie - opowiada krewny Raczyńskiego Paweł Ciepiela - Przez pewien czas pracował jako asystent sądowy. Potem wstąpił do armii. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, stacjonował w placówce nad Amurem. Na Dalekim Wschodzie poznał swoją żonę, Zofię z Hellerów. Ślub wzięli w Harbinie.

Raczyński przeszedł szlak bojowy II Korpusu Polskiego. Po wojnie polsko-bolszewickiej służył w Kowlu, a następnie w Płocku. W 1930 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Zmobilizowany we wrześniu 1939 trafił do sowieckiej niewoli. Był jeńcem obozu w Starobielsku. Zginął w lesie katyńskim 4 kwietnia 1940 r. Rodzony brat Jana Raczyńskiego - Ignacy, był wieloletnim burmistrzem Staszowa. Latem 1940 r. aresztowało go gestapo. Był więziony w Buchenwaldzie do 5 maja 1941 r. Potem został przewieziony do obozu w Ravensbruck, gdzie zmarł z wycieńczenia 10 grudnia 1941 r.

Nie brak w Byszowie drzew upamiętniających osoby związane bezpośrednio z terenem gminy Klimontów. Są tu dęby dedykowane pamięci urodzonych w miasteczku: Ppor. Damianowi Majewskiemu, magistrowi prawa (zginął w Charkowie), starszemu posterunkowemu Piotrowi Miklasińskiemu (zamordowany w Twerze), Karolowi Rokwiszowi - przodownikowi Policji Państwowej (Twer), starszemu posterunkowemu Władysławowi Sysce (Twer), starszemu przodownikowi Władysławowi Zieleńcowi (Twer), a także starszemu posterunkowemu Janowi Wołowskiemu, urodzonemu w podklimontowskich Nawodzicach i ppor. Antoniemu Piórkowskiemu - nauczycielowi rodem z Pęchowa, zabitemu w Katyniu.

2014-04-11 14:14

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Birma: Kościół włącza się w pomoc ofiarom zejścia lawiny błotnej

[ TEMATY ]

pomoc

katastrofa

PAP/EPA/ZAW MOE HTET

Birmańska Caritas włączyła się w akcję pomocy dla ofiar potężnej lawiny błotnej, w wyniku której zginęło ponad 160 osób, a kolejne sto wciąż jest poszukiwanych. Tragedia wydarzyła się w kopalni jadeitu na północy Birmy i jest najtragiczniejszym tego typu wypadkiem w ostatnich latach. Najbardziej ucierpieli najubożsi, którzy pracowali na czarno, bez należnych zabezpieczeń.

Do zdarzenia doszło w stanie Kaczin, blisko granicy z Chinami. Region stanowi światowe centrum dochodowego górnictwa jadeitu. Potężne osuwisko spowodowały ulewne deszcze. Akcja ratunkowa była prowadzona w bardzo trudnych warunkach, podczas deszczu, a biorący w niej udział strażacy i żołnierze obawiali się kolejnych lawin.

Rokrocznie przy wydobywaniu cennego jadeitu giną dziesiątki ludzi, ze względu na bardzo niebezpieczne warunki pracy, szczególnie podczas pory monsunowej.

Birma jest największym na świecie producentem jadeitu, a większość tego minerału jest eksportowana do Chin. Chociaż sektor ten przynosi wielomiliardowe zyski wciąż jest słabo uregulowany. W ostatnich latach doszło tam do kilku podobnych katastrof. W 2015 r. pod osuwiskiem zginęło 113 górników. W 2019 r. lawina błotna zabiła 55 ludzi.

CZYTAJ DALEJ

Zapowiedź z góry Tabor

2020-07-28 08:21

Niedziela Ogólnopolska 31/2020, str. 16-17

[ TEMATY ]

Przemienienie Pańskie

Adobe.Stock

Bazylika Przemienienia Pańskiego, Góra Tabor, Ziemia Święta

„To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. Usłyszawszy te słowa, uczniowie stracili z oczu Mojżesza i Eliasza, a ujrzeli tylko samego Jezusa. Wszystko inne stało się nieważne.

Szczyt góry Tabor majestatycznie wznosi się nad doliną Ezdrelonu. Dziś znajduje się na nim bazylika Przemienienia Pańskiego. To dzieło włoskiego architekta Antonia Barluzziego, jego pierwszy projekt, który otworzył mu drogę do następnych – Barluzzi zaprojektował prawie wszystkie współczesne sanktuaria w Ziemi Świętej związane z życiem Pana Jezusa.

Namioty Mojżesza i Eliasza

Budowę rozpoczęto w 1921 r., a ukończono po 3 latach pracy. Kościół ma upamiętniać wydarzenie, które rozegrało się na tym szczycie: Przemienienie Pańskie – chwilę, gdy Jezus objawił uczniom swoją chwałę. Towarzyszyli Mu Mojżesz i Eliasz. To, co zobaczyli trzej Apostołowie: Piotr, Jakub i Jan, było tak niezwykłe, że chcieli, by trwało na zawsze. Piotr był gotów zbudować trzy namioty: jeden dla Jezusa, drugi dla Mojżesza i trzeci dla Eliasza. Do tego pomysłu Apostoła nawiązał architekt. Przed frontową ścianą bazyliki po obu stronach stoją dwie wysokie wieże. Na ich dole znajdują się kaplice dedykowane Mojżeszowi i Eliaszowi. To pierwsze dwa namioty, które przygotowują do wejścia do głównej części budowli, tak jak to, co mówili i czynili Mojżesz oraz Eliasz, stanowiło przygotowanie najważniejszego dzieła Boga: przyjścia Chrystusa na świat. Obie kaplice łączy łuk. Pełni funkcję przedsionka, ale bardzo nietypowego – nie ma bowiem zadaszenia. Wchodzący zamiast belek stropu widzi błękit nieba. Tym samym wie, że znajduje się na miejscu, gdzie sprawy Boskie łączą się ze sprawami ludzkimi. Tu podczas swej ziemskiej wędrówki trzem wybranym przez Jezusa Apostołom dane było zobaczyć to, czego nie można ujrzeć ludzkimi oczyma: chwałę Boga otaczającą Syna Bożego.

Namiot Jezusa

Dziś, choć wchodzący do bazyliki nie zobaczą tego, co ujrzeli uczniowie, w sposób fizyczny, mogą wewnątrz niej przenieść swe serce ku temu wydarzeniu. Jej główna nawa stanowi namiot dedykowany Jezusowi i opowiada o Jego przemienieniu. Przypomina o tym mozaika znajdująca się w górnej części prezbiterium. Jest to ilustracja ewangelicznego wydarzenia – ukazuje przemienionego Pana. Mówi o tym łaciński napis o następującej treści: „I przemienił się wobec nich”. Świadkami wydarzenia byli prorok Eliasz i prawodawca Mojżesz. Oni ukazują, że wszystko to zostało zapowiedziane i zaplanowane przez Boga, że do tego wydarzenia prowadzą całe dzieje Izraela, że udział w chwale Boga jest zwieńczeniem dzieła zbawienia. O tym będą świadczyć Apostołowie: Piotr, Jan i Jakub, teraz zaskoczeni, olśnieni i onieśmieleni. Swoje świadectwo zaniosą do Jerozolimy, Azji Mniejszej i Rzymu, a stamtąd na cały świat. Patrząc na tę mozaikę, wchodzący do świątyni staje się duchowym uczestnikiem tego wydarzenia. Ci zaś, którzy w tym miejscu będą przeżywać celebrację Mszy św., staną się uczestnikami czegoś znacznie większego. Przez Liturgię spotkają przemienionego Pana, wsłuchają się w Jego słowa, otrzymają pokarm życia wiecznego. Może na nowo, a może po raz kolejny odkryją, że każda Eucharystia, nie tylko ta sprawowana w uroczystość Przemienienia Pańskiego, to wejście na górę Tabor; to miejsce, dokąd prowadzi nas Jezus, by umocnić w naszych sercach wiarę.

Cztery przemiany

Góra Przemienienia to nie tylko spojrzenie na chwałę Pana. To chwila, o której mamy pamiętać podczas trudnych etapów naszego życia, by nie stracić z oczu celu, do którego zmierzamy. Która jest umocnieniem, tak jak była umocnieniem dla uczniów przed wydarzeniami męki Pańskiej. To miejsce i wydarzenie ukazują bowiem przemianę całego ludzkiego życia, która dokonuje się przez Jezusa i Jego dzieło. O tym opowiada dolne prezbiterium znajdujące się w krypcie kościoła. Schodzimy do niego szeroką ławą schodów. Owo zejście zaprasza do pogłębienia zrozumienia tego, co zobaczyliśmy i przeżyliśmy przed chwilą. Znajdujący się tam ołtarz otaczają cztery mozaiki umieszczone na ścianach zwieńczonych beczkowatym sklepieniem. Przedstawiają one cztery przemiany związane z życiem Jezusa.

Pierwsza to Narodzenie Pańskie. Bóg, który był i jest niewidzialny dla ludzkich oczu, stał się człowiekiem. Święty Jan powie, że oglądały Go nasze oczy, że zamieszkał pośród nas. Odtąd życie Jezusa stało się znakiem Bożej obecności, ale jednocześnie jest to znak przemiany człowieka. W Jezusie ludzka natura na stałe złączyła się z Boską. Ciało człowieka stało się świątynią Boga. Nie jest zbędnym balastem, przeszkodą, ale miejscem spotkania z Nim. Tak też jest z całą codziennością naszego ziemskiego życia, gdy spojrzymy na nią z perspektywy wiary w Jezusa Chrystusa.

Kolejna mozaika to dar Eucharystii. Hostia i kielich. Przemiana, której Jezus dokonał w Wieczerniku. Chleb to Jego Ciało, wino to Jego Krew. Trwale pozostał z nami. Stał się Pokarmem. Nie tym, który podtrzymuje czy przedłuża o chwilę to, co przemija. Stał się Pokarmem dającym życie wieczne. Zarówno Hostia, jak i kielich są trzymane przez anioła, bo choć Mszę św. sprawuje człowiek, to nie jest to jego wymysł. To dar samego Boga. I ile razy w nim uczestniczymy, tyle razy dokonuje się przemiana nas samych.

Gdy skierujemy wzrok ku prawej ścianie, dostrzeżemy mozaikę z obrazem związanego Baranka – został on złożony w ofierze. Ale to nie jeden z baranków paschalnych lub tych składanych codziennie na ołtarzu w świątyni jerozolimskiej. To nie przypomnienie baranka złożonego przez Abrahama w ofierze Bogu zamiast jego syna Izaaka. To nie baranek, którego krwią na polecenie Mojżesza Izraelici znaczyli swe domy w Egipcie, by ominął ich anioł śmierci. Żaden z nich, choć wszystkie są Jego cieniem i zapowiedzią. To Jezus Chrystus i Jego śmierć na krzyżu, która miała być kresem wszystkiego, miała odebrać Mu życie i wymazać Go na zawsze z powierzchni ziemi. Tymczasem Ten, który został zabity, żyje. Jego śmierć pokonała moc śmierci. Dokonała się kolejna przemiana. Śmierć Jezusa stała się źródłem życia. Oddał je za nas, uwalniając wszystkich od śmierci wiecznej. Tak zmazał nasze grzechy. I uczynił to jedną ofiarą raz na zawsze, ofiarą trwającą nieustannie w każdej Mszy św. Tym samym zniósł wszelkie inne ofiary. Swoją śmiercią przemienił śmierć naszą. Nie jest ona odtąd końcem czy unicestwieniem, ale bramą, przez którą wchodzimy na wieczne spotkanie Boga.

I jeszcze ostatnia mozaika – ukazująca pusty grób Zmartwychwstałego. Jego ziemskie ciało zostało przemienione i uczestniczy w chwale nieba. Nie zostało wyrzucone jak coś zużytego czy zbędnego. Grób jest pusty, bo Pan po trzech dniach zmartwychwstał. To zapowiedź ostatniej przemiany w naszym życiu. Chwili, w której nasze ciało zostanie złożone do grobu.

Będzie on miejscem nie jego zniszczenia, ale przemiany. Jej owoce ujrzymy w dniu ostatecznym, gdy zmartwychwstaniemy i wraz z ciałem i duszą będziemy uczestniczyć w chwale nieba. To piękny dar – jak i poprzednie. Dlatego, co podpowiada kolejna łacińska sentencja umieszczona w krypcie kościoła, jak uczniowie chcemy powiedzieć: Panie, dobrze nam tu być.

Tak, dobrze nam słyszeć takie rzeczy, zobaczyć cel naszej ziemskiej wędrówki. Ale by go osiągnąć, trzeba zejść ze szczytu i ruszyć w drogę przez codzienność życia. I dlatego na koniec pozostaje zdanie najważniejsze, zdanie wypowiedziane przez Boga: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. Usłyszawszy te słowa, uczniowie stracili z oczu Mojżesza i Eliasza, a ujrzeli tylko samego Jezusa. Wszystko inne stało się nieważne. Do tego samego jesteśmy zaproszeni i my – by Jezus ze swoimi słowami stał się fundamentem naszego życia. Wtedy rozpocznie się w nas przemiana, którą zapowiedział na górze Tabor.

CZYTAJ DALEJ

Stali się natchnieniem

2020-08-06 23:55

Józef Wieczorek

W czwartkowy poranek, 6 sierpnia z krakowskich Oleandrów wyruszył 55. Marsz Szlakiem I Kompanii Kadrowej. Dzień wcześniej organizatorzy i uczestnicy marszu modlili się katedrze wawelskiej, uczestnicząc w Mszy św.

Start marszu rozpoczął się tradycyjnie uroczystym apelem, w którym wzięli udział przedstawiciele władz państwowych, wojskowych i samorządowych. Uczestniczącemu do lat w tej uroczystości prezydentowi Krakowa, Jackowi Majchrowskiemu organizatorzy wręczyli statuetkę „Skrzydło niepodległości”.

Honorowy komendant marszu, minister Jan Józef Kasprzyk, szef urzędu ds. kombatantów i osób represjonowanych, przypomniał : - Tu zaczęło się coś, co jest niezwykle ważne. Tutaj Józef Piłsudski i żołnierze I Kompanii Kadrowej chcieli pokazać Polsce i światu, że dla Polaków nie ma rzeczy niemożliwych, że trzeba wybudzić się ze snu, trzeba wybudzić się z letargu, że trzeba udowadniać swoją postawą, ryzykując tak jako oni swoje życie, że chcieć to móc, że trzeba pokonywać wszelkie trudności, jakie w 1914 roku były dla nas niewyobrażalne. Minister Kasprzyk zauważył, iż żołnierze porwali się na rzecz, która wydawała się niemożliwa – dokonali rzeczy wielkiej; wybudzili naród i przekonali rodaków, że marzenia się spełniają. I zaznaczył: - A dla tego pokolenia największym marzeniem była wolna Polska. Tę wywalczono 4 lata później.

Głos zabrał także znany działacz środowisk niepodległościowych Jacek Smagowicz, który przekonywał: -Najjaśniejsza Rzeczpospolita jest wspólnym dziełem Pana Boga i walczących Polaków o wolność, suwerenności i o wiarę. Zauważył też, że Kadrówka jest w tej chwili jedynym uniwersytetem, w którym na co dzień mówi się o Bogu i o ojczyźnie: - Myśli się o tym. Pamięta się. Czci się pamięć bohaterów i świętych. I to jest dobry kierunek. Zaznaczył także rolę IPN- u w realizacji tej misji. I podkreślił wpływ Kadrówki na historię Polski: - Ludzie Kadrówki odbudowali państwo, przeszli do legendy, stali się natchnieniem dla kolejnych pokoleń Polaków.

Uczestnicy marszu przejdą ponad 120 km taką samą trasą, jaką 106 lat temu pokonali strzelcy Józefa Piłsudskiego: Kraków – Michałowice – Słomniki - Miechów – Wodzisław – Jędrzejów – Choiny nad Nidą– Chęciny – Szewce – Kielce, gdzie dotrą 12 sierpnia.

I Kompania Kadrowa została utworzona przez Józefa Piłsudskiego 3 sierpnia 1914 r. Liczący 144 żołnierzy oddział składał się ze słuchaczy szkół oficerskich Strzelca i Polskich Drużyn Strzeleckich - organizacji mających wykształcić kadry przyszłego Wojska Polskiego. Zgodę na mobilizację oddziałów strzeleckich Piłsudski otrzymał od wojskowych władz austriackich 2 sierpnia 1914 r. Wówczas także poinformowano go, iż po wybuchu wojny rosyjsko-austriackiej polskie formacje mają działać na kierunku Miechów - Jędrzejów - Kielce.

I Kompania Kadrowa stała się zalążkiem 1 pułku piechoty, który następnie rozrósł się do I Brygady Legionów Polskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję