Temat Światowych Dni Młodzieży staje coraz bardziej gorący. Stan przygotowań w diecezji, a w sposób szczególny w Sandomierzu i w Stalowej Woli był tematem spotkania komitetu organizacyjnego z przedstawicielami lokalnych mediów. Konferencja prasowa odbyła się 23 czerwca w Papieskim Instytucie Teologicznym w Sandomierzu. W spotkaniu wzięli udział bp Krzysztof Nitkiewicz – ordynariusz sandomierski, Lucjusz Nadbereżny – prezydent Stalowej Woli, Marek Bronkowski – burmistrz Sandomierza, mł. insp. Dariusz Chmielowiec – komendant powiatowy Policji w Sandomierzu, ks. Marek Kumór – diecezjalny koordynator ŚDM, Natalia Bełz – koordynator wolontariatu, ks. Bartłomiej Krzos – autor przewodnika po diecezji sandomierskiej oraz ks. Jarek Raczak – odpowiedzialny za stronę medialną przygotowań. Spotkanie poprowadził ks. Tomasz Lis, rzecznik Kurii Diecezjalnej w Sandomierzu.
Była mowa o planowanych „Dniach w Diecezji” i Diecezjalnym Dniu Wspólnoty, który odbędzie się w Sandomierzu 23 lipca. Zaproszeni zostaliśmy również do Stalowej Woli na 24 lipca, gdzie odbędzie się zwieńczajacy świętowanie koncert Piotra Rubika.
Diecezja przygotowuje się na przyjęcie gości z Francji, Kanady, Italii, Wybrzeża Kości Słoniowej, Białorusi, Ukrainy, Hiszpanii, Albanii i Ekwadoru. Łącznie przewidywanych jest ok. 800 osób. Wraz z grupami zagranicznymi przyjedzie do nas 5 biskupów. Gościom towarzyszyć będzie 700 naszych wolontariuszy.
Ponad 130 tys. z 134 krajów wzięło udział w Dniach w Diecezjach poprzedzających wydarzenia centralne Światowych Dni Młodzieży. W poniedziałek w Krakowie podsumowano przygotowania i przebieg tygodnia w diecezjach.
Rzeczniczka Komitetu Organizacyjnego ŚDM Dorota Abdelmoula podkreśliła, że Dni w Diecezjach były okazją do ożywienia Kościoła lokalnego, który w osobie biskupów, kapłanów i młodzieży wspólnie przez trzy lata przygotowywał organizację Światowych Dni Młodzieży.
Europejskie Centrum na rzecz Prawa i Sprawiedliwości opublikowało raport poświęcony przestępstwom z nienawiści wymierzonym w chrześcijan w Europie. Dokument wskazuje na wzrost skali przemocy, przestępstw z nienawiści oraz marginalizacji chrześcijan, przy jednoczesnym zaniżaniu skali zjawiska w oficjalnych statystykach. W 2024 r. w 35 krajach Europy odnotowano 2211 aktów nienawiści wobec chrześcijan, w tym 274 napaści fizyczne, których liczba wzrosła mimo ogólnego spadku incydentów.
Najczęstsze formy agresji obejmują wandalizm, podpalenia, profanacje i ataki na duchownych, a najbardziej dotknięte tym procederem kraje to m.in. Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Polska i Włochy. Autorzy wskazują na kulturowe i ideologiczne przyczyny nienawiści wobec chrześcijaństwa oraz na nierówne traktowanie wyznawców tej religii przez instytucje międzynarodowe, postulując wprowadzenie jasnej definicji antychrześcijańskiej nienawiści i wzmocnienie ochrony prawnej.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
