Z góry było wiadomo, że amerykański film o Jacqueline Kennedy, żonie zamordowanego w Dallas prezydenta USA, musi być nudny i laurkowaty. A jednak nie – i to jest pierwsze zaskoczenie. Drugie – że udało się powiedzieć coś ciekawego o postaci, którą opisano już wzdłuż i wszerz, z góry na dół i po bokach. Tytułowej „Jackie”, strażniczce pamięci o JFK, świetnie rozumiejącej mechanizmy polityki, udało się zbudować jego mit jako idealnego męża i ojca. Musiała to zrobić, bo taka już była. Zrobiła to równie dobrze jak wcześniej – od pierwszego dnia prezydentury męża – kształtowała otaczający ją świat, by pasował do jej ambicji i wyobrażeń. „Jackie”, brawurowo wykreowana przez Natalie Portman, jest przy tym bardzo samotna, musi pogodzić rozpacz po stracie męża i zawaleniu się całego jej świata z profesjonalnym opanowaniem pierwszej damy czy raczej wdowy. Dobry film, ale przede wszystkim wielka rola Natalie Portman, murowanej kandydatki do drugiego już Oscara.