serdecznie dziękuję za przesłanie nagrody zdobytej w konkursie na temat życia młodego, wybitnego polskiego pianisty Rafała Blechacza. Kiedy piszę to nazwisko, słyszę w uszach dźwięki muzyki Fryderyka Chopina. Nie jestem muzykiem, ale kocham muzykę, wychowałam się na koncertach Chopina dzięki mojej rodzinie zaangażowanej głęboko w polską i światową kulturę, dzięki szkole z wybitnymi nauczycielami, studiom polonistycznym, a przede wszystkim dzięki Bogu, który pozwolił mi słyszeć, czuć i odbierać muzykę. Jestem emerytowaną nauczycielką języka polskiego, kocham sztukę. Zawsze wierzyłam w możliwości dzieci i młodzieży i nadal wierzę, mimo wielu trudności, których człowiek doświadcza w życiu. To, o czym mówił Rafał Blechacz – jego głęboka wiara w Boga, wykorzystywanie talentu jako modlitwy – poruszyło moje serce i umysł. Zetknięcie z pięknem życia i prawdziwą sztuką zamkniętą w życiu i talencie młodego człowieka jest ideałem. A spotkanie z ideałem to wielka radość.
Dziękuję Pani Redaktor za ten piękny wywiad wydrukowany w „Niedzieli”, dziękuję, że podnosi Pani rangę i wartość pisma. Traktuje to Pani jako misję – to widać i to cieszy. Prawda i piękno znaczą tak wiele dla człowieka i stanowią zawsze wielkie przeżycie, poza Ewangelią, oczywiście. Serdecznie pozdrawiam Panią i cały Zespół –
Bożena z Legionowa
***
Psycholog radzi
Szanowna Redakcjo,
chciałbym się odnieść do artykułu „Kryzys to rozwój” w „Niedzieli” nr 28/2017. Bardzo mnie zainteresował. To bardzo trafna diagnoza ludzi, którzy przeżywają trudności duchowe, postawiona przez doktor filozofii Danutę Ługowską i psycholog Iwonę Tabulską. Dla mnie ten artykuł jest świadectwem potrzeby zmiany, podjęcia lepszego życia duchowego, możliwego tylko z Bogiem i w realizowaniu przykazania miłości Boga, bliźniego i siebie samego. Psychologia oparta na Bogu i wierze jest najlepszą pomocą ludziom w kryzysach. Chętnie przeczytałbym więcej takich tekstów.
Kadr z filmu - (L)Filip Gurłacz i (P)Andrzej Mastalerz
Janek (Filip Gurłacz) to chłopak, któremu życie nie dało szansy na beztroską młodość. Porzucony przez ojca alkoholika (Andrzej Mastalerz) każdego dnia walczy o przetrwanie i opiekuje się ciężko chorą matką (Maria Gładkowska). Aby zdobyć pieniądze na leczenie i utrzymanie domu, podejmuje coraz bardziej ryzykowne decyzje, wpadając w spiralę problemów, z której coraz trudniej się wydostać. Gdy nad jego życiem zbierają się najciemniejsze chmury, a utrata wszystkiego wydaje się nieunikniona, niespodziewanie powraca ojciec. Człowiek, który zawiódł najmocniej! O czym mowa?
Mowa o filmie Odzyskany. To poruszająca, pełna emocji opowieść o rodzinie, przebaczeniu i nadziei, która potrafi się odrodzić nawet w najbardziej beznadziejnych okolicznościach. To historia o utraconym dzieciństwie, tęsknocie za bliskością i walce o drugą szansę, zanim będzie za późno.
Wielka jest pokusa próżności. Pokusa bycia sławnym cudzym kosztem. Wspinać się na szczyty kosztem innych. Co czyni zatem Jezus? Jak reaguje? W jaki sposób broni uczniów przed taką pokusą?
Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał. Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!» Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!» A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!» Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?» Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».
Modlitwa, procesja, misterium i świadectwa pielgrzymów złożyły się na uroczystości odpustowe w Sanktuarium św. Filomeny w Gniechowicach. Ich centralnym punktem była Eucharystia pod przewodnictwem o. Damiana Stachowicza OFM.
– To jedyny w Polsce kościół pw. św. Filomeny i zarazem jej sanktuarium. Dziękujemy dziś za jej opiekę nad nami i prosimy o dalsze orędownictwo i wstawiennictwo. Jak mówił św. Jan Maria Vianney, jest to święta, której Bóg niczego nie odmawia. Ona duchowo czeka na swoich czcicieli, którzy do niej przychodzą, i wyprasza potrzebne łaski – mówił ks. Jarosław Wawak, proboszcz i kustosz sanktuarium.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
