Często składamy sobie różne życzenia: "wesołych świąt", "szczęśliwej podróży", "zdrowia", "sukcesów", "miłego dnia", "dobrej nocy". Słyszałam kiedyś niecodzienne życzenie. Dotknęło mnie, zapisało
się w mojej pamięci. Było to na wiosnę. Dwaj młodzi zakonnicy paulińscy życzyli sobie wzajemnie "owocnego prze-życia Wielkiego Postu".
W okresie Wielkiego Postu Kościół przypomina najważniejsze wydarzenia historii zbawienia - mękę i śmierć Chrystusa. Krzyż jawi się jako wyraz miłości Boga do człowieka. Jest to nie tylko przypomnienie
wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat, ale uprzytomnienie sobie ich znaczenia dla naszego życia. Owoce śmierci Chrystusa są dostępne również dziś, dla każdego z nas. Swoją śmiercią i przelaną Krwią, Jezus
wyrwał nas spod władzy śmierci i szatana. Dał nam wolność Dziecka Bożego. W Jego imieniu, w mocy Jego Krzyża, mamy zagwarantowane zwycięstwo. Jezus otworzył dla ciebie i dla mnie dom Ojca. Tak jak łotr
i ja również mogę tam wejść. Krew i woda, wypływająca z przebitego boku Chrystusa, jak uczą teologowie, są znakiem sakramentów świętych. Jezus na krzyżu niejako "rodzi" swój Kościół. Z Krzyża daje wszystkim
ludziom swoją Matkę. A w przeddzień swej męki Jezus gromadzi Apostołów, aby w bezkrwawy sposób sprawować Ofiarę. Bezkrwawa ofiara Chrystusa ma tą samą wartość, co ofiara na Krzyżu. Jezus chce ją kontynuować
poprzez Apostołów i ich następców w każdej Mszy św., chce pozostać pod postaciami chleba i wina. Chce jednoczyć się z każdym człowiekiem, w każdym czasie, w każdym zakątku ziemi. W tym celu powołuje osoby
do głoszenia Jego Ewangelii i sprawowania sakramentów św.
Obrzęd posypania głów popiołem uświadamia nam naszą małość, słabość, grzeszność, lecz jednocześnie skłania do szukania oparcia w Bogu, w Jego miłosierdziu, w Jego mocy. Nabożeństwa Drogi Krzyżowej,
Gorzkich Żali, pomagają wyciszyć się wewnętrznie, zastanowić się nad własnym życiem, zrobić dobre postanowienia, przystąpić do sakramentu pokuty. Wielki Post usposabia do intensywniejszego życia duchowego,
do walki ze złem, z własnymi słabościami. Poprzez umiar w konsumpcji możemy podzielić się własnymi dobrami z ludźmi potrzebującymi. Każdy z nas, przy odrobinie chęci, może coś zaoferować drugiemu człowiekowi
- pomoc, życzliwy uśmiech, dobre słowo. Kontemplacja uprzedzającej, bezwarunkowej miłości Boga do człowieka może stać się dla nas źródłem nawrócenia wewnętrznego, źródłem głębokiego pokoju i radości.
Życzę wszystkim owocnego przeżycia Wielkiego Postu.
Raz jeszcze natrafiamy na wezwanie, które w pierwszej chwili ma prawo wydawać się jedynie powtórzeniem tego, o czym już mówiliśmy: Serce Jezusa, w którym mieszka cała pełnia Bóstwa…
Zwróćmy jednak naszą uwagę najpierw na słowo „pełnia”. Pełnia, pełność, całkowitość. W pierwszym rzędzie mówi nam ono o tym, że Bóg nie daje się „po kawałku”. Bo nikt, kto kocha nie daje siebie w kawałkach. My to zresztą doskonale znamy z naszego ludzkiego doświadczenia miłości. Ten, kto kocha, pragnie dać siebie całego i przyjąć w całości tego, kogo kocha. A On jest Pierwszym Kochającym i nie da się Go prześcignąć w kochaniu, a więc także w dawaniu siebie. To jest zresztą często nasz „problem” z Bogiem. Bo my byśmy chcieli Go w naszym życiu tak tylko „trochę”, albo chcielibyśmy „coś” od Niego. A On daje siebie, i to całego siebie, w bezprzykładnej hojności, którą dyktuje miłość.
Na początku 2025 roku Keishera i Greg Joubert z wielką radością dowiedzieli się, że spodziewają się drugiego syna. Jednak w 19. tygodniu ciąży ich szczęście zostało zachwiane przez druzgocącą diagnozę: u dziecka wykryto zespół wrodzonej niedrożności górnych dróg oddechowych (CHAOS), rzadką i zwykle śmiertelną wadę, w której gruba błona blokuje drogi oddechowe. Małżonkowie, żarliwi katolicy nie zamierzali się poddawać i ich dziecko urodziło się “za drugim razem”. Uważają, że „Bóg przemienił nasze największe cierpienie w postępy nauk medycznych.”
Nadzieję znaleźli u dr. Emanuela Vlastosa z Orlando Health Winnie Palmer Hospital for Women & Babies. Gdy standardowa operacja prenatalna nie zdołała przeciąć blokującej błony, lekarz zaproponował radykalne, pionierskie rozwiązanie. W 25. tygodniu ciąży lekarze częściowo wydobyli małego Cassiana przez cesarskie cięcie, na zewnątrz znalazły się jedynie jego głowa i ramiona. Nadal połączony z łożyskiem matki i otrzymujący dzięki niemu tlen, chłopiec przeszedł niezwykle precyzyjną tracheotomię, która utworzyła drożne drogi oddechowe. Następnie został ponownie umieszczony w łonie matki, aby dalej się rozwijać.
„Tam, gdzie nasze zmysły i intelekt zawodzą w obliczu tak wielkiej Tajemnicy, nasza wiara, a nawet nasze ciało muszą wkroczyć do akcji, zginając kolana” - podkreśla abp Anthony Fisher. Metropolita Sydney napisał list do wiernych z okazji Bożego Ciała, które w Australii - podobnie jak w wielu innych krajach - obchodzone jest nie w czwartek, ale w niedzielę.
List abp. Fishera zatytułowany jest „Uklęknijmy przed Bogiem, który nas stworzył”. Hierarcha przypomina w nim, że kierowana przez niego archidiecezja Sydney w 2028 roku będzie gospodarzem Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego, który jednocześnie będzie celebracją setnej rocznicy pierwszego Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Australii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
