Dookoła Polski

str 6

Nie ma zgody na cięcia

Reklama

Jeśli zostałby zaakceptowany projekt Komisji Europejskiej podziału funduszy europejskich, Polska straciłaby miliardy euro. Zgodnie z propozycją, mamy otrzymać w nowym wieloletnim budżecie UE 64 mld euro z funduszy spójności – czyli o 19,5 mld euro mniej niż obecnie. KE zaproponowała też zmniejszony budżet dla Wspólnej polityki rolnej (WPR). Polska miałaby otrzymać ok. 1 proc. mniej na dopłaty bezpośrednie dla rolników i ok. 25 proc. mniej na fundusz rozwoju obszarów wiejskich. – Na to na pewno się nie zgodzimy – mówi premier Mateusz Morawiecki. Znaczne cięcia mają dotknąć także m.in. Węgry, Czechy, Estonię i Słowację – w sumie 14 krajów członkowskich (8 może się cieszyć ze wzrostów). – Nie zgadzamy się z tym, żeby uznać Europę Środkową za region, który nie zasługuje już na takie wsparcie jak wcześniej. Wciąż jesteśmy krajem na dorobku, odrabiającym zaległości kilkudziesięciu lat komunizmu – podkreśla Jacek Sasin, szef Komitetu Stałego Rady Ministrów. Nowe zasady przydziału środków w ramach polityki spójności zakładają, że wielkość funduszy będzie powiązana z bogactwem regionów, ale są też kryteria dodatkowe, m.in. bezrobocie wśród młodzieży oraz przyjmowanie i integracja migrantów. – Propozycja wiążąca fundusze europejskie z praworządnością jest najgorsza. To ustrojowa zmiana – podkreśla europoseł Jacek Saryusz-Wolski. Jak zaznacza, brexit, którym tłumaczy się zmniejszenie budżetu na fundusz spójności i rolnictwo, jest tylko pretekstem, aby skierować mniejsze pieniądze do państw Europy Środkowo-Wschodniej. Podział pieniędzy z budżetu UE nie jest przesądzony, ale Polsce będzie trudno zmienić sposób rozumowania europejskich komisarzy.

Wojciech Dudkiewicz

Polska strefa

Cała Polska stanie się wkrótce specjalną strefą ekonomiczną. Zakłada to podpisana przez prezydenta Andrzeja Dudę ustawa, która umożliwi zwolnienia podatkowe dla inwestorów na 10-15 lat w całym kraju. Z zachęt będą mogły korzystać nie tylko duże, ale i mniejsze firmy. Ustawa zakłada preferencje podatkowe uzależnione od miejsca inwestycji, jej charakteru i jakości tworzonych miejsc pracy. Premiowane mają być inwestycje w miastach średnich, tracących funkcje gospodarcze i społeczne. Nowe prawo przewiduje, że warunki uzyskania pomocy będą uzależnione m.in. od stopy bezrobocia w powiecie i dostosowane do wielkości przedsiębiorcy. Nowe zasady mają zachęcić przedsiębiorców do zakładania firm w rejonach słabiej rozwiniętych, które nie są w stanie sprostać wygórowanym wymaganiom dużych inwestorów, jak np. infrastruktura czy dostępność zasobów ludzkich. Ustawa oznacza także początek końca 14 istniejących specjalnych stref ekonomicznych. Szefowa resortu przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz przypomina, że wprowadzano je ponad 20 lat temu, gdy Polska znajdowała się w zupełnie innej sytuacji. – Wówczas priorytetem były przyciągnięcie kapitału i stworzenie nowych miejsc pracy – powiedziała. Teraz, jak podkreśliła, zależy nam na tworzeniu wysokiej jakości, dobrze płatnych miejsc pracy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Nowa misja abp. Hosera

Reklama

Ojciec Święty Franciszek mianował abp. Henryka Hosera SAC, emerytowanego biskupa warszawsko-praskiego, wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla parafii w Medjugorie na czas określony „ad nutum Sanctae Sedis”. Jest to misja ściśle duszpasterska, będąca kontynuacją misji powierzonej abp. Hoserowi 11 lutego 2017 r. Misja ma na celu zapewnienie stałego towarzyszenia wspólnocie parafialnej Medjugorie oraz wiernym udającym się tam z pielgrzymką.

„Mama+”

Rozwój polskiej rodziny jest dla rządu najważniejszy, nie ma silnej Polski bez silnych rodzin, duże rodziny są drogą do wielkiej Polski – podkreślił w Szczecinie podczas Zjazdu Dużych Rodzin premier Mateusz Morawiecki. Zjazd Dużych Rodzin to ogólnopolskie spotkanie rodzin, które mają trójkę lub więcej dzieci. Istotną częścią zawsze są konferencje nt. ekonomicznych aspektów życia rodzin. Morawiecki, który sam się wychował w rodzinie wielodzietnej, z trzema siostrami, przypomniał propozycję emerytury minimalnej dla kobiet, które nie zdążyły wypracować swojej emerytury, zrezygnowały z pracy i poświęciły się opiece nad dziećmi. O emeryturze dla matek mówiono w Szczecinie sporo. Rząd przygotowuje projekt programu „Mama+”, prace są zaawansowane, jego wprowadzenie jest pewne, choć niepewne jest – ze względów finansowych – kiedy to nastąpi.

Zespół zbada pożary

Płonęły wysypiska w Zgierzu, we Wszedzieniu k. Mogilna, w Studziankach k. Wasilkowa, składowisko opon w Trzebini. To coś więcej niż przypadkowa zbieżność dat i zdarzeń. Według służb, wiele wskazuje na to, że przynajmniej część pożarów wysypisk nie była przypadkowa, a chodziło o nielegalne pozbycie się odpadów. Okoliczności pożarów wysypisk śmieci zbada zespół prokuratorów, którego powstanie zapowiedział minister sprawiedliwości i prokurator generalny Zbigniew Ziobro. Zespół ma zbadać wszystkie pożary na składowiskach odpadów. Według resortu środowiska, w tym roku odnotowano 63 pożary wysypisk i składowisk śmieci i odpadów (27 – bardzo dużych i dużych, w których gaszeniu brało udział kilkadziesiąt jednostek straży). W całym ubiegłym roku Państwowa Straż Pożarna zanotowała 37 takich pożarów.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.