Zarówno kościół w Harklowej, jak i cała miejscowość znajdująca się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej to „bohaterowie” Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej pt. „Piękno – Dziedzictwo – Komunikacja. Harklowa 2018”, którą zorganizowano 11 października br. w Podhalańskiej Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej (PPWSZ) w Nowym Targu
Metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski, który objął spotkanie patronatem honorowym, przypomniał w swym liście do uczestników konferencji, że właśnie „świątynia staje się uosobieniem piękna, dziedzictwa i komunikacji. Piękna dlatego, że człowiek chce ofiarować Bogu to, co wyjątkowe i niepowtarzalne; dziedzictwa dlatego, że świątynia zawsze zostaje w spadku dla nowych pokoleń i jest dla nich wyzwaniem, a także zobowiązaniem; i w końcu komunikacji, gdyż na modlitwie osoba wchodzi w kontakt z Ojcem i uczy się, jak rozmawiać z bliźnim”.
Świątynia
Reklama
Kościół w Harklowej powstał pod koniec XV wieku. Badania pozwoliły doprecyzować pochodzenie budynku na lata 1488-99. O wykonanych pracach konserwatorskich i badawczych w latach 2005-14 mówił dr Jarosław Adamowicz z Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W odróżnieniu od innych drewnianych świątyń (jak np. w niedalekim Dębnie) budynek w Harklowej jest kompilacją wielu warstw historycznych i gromadzi zasób dziedzictwa kilku wieków. Wnętrze kościoła jest ozdobione polichromią patronową. Oznacza to, że zdobienia są wykonane za pomocą szablonów (patronów). W Harklowej zachowały się najstarsze malowidła pochodzące z przełomu XV i XVI wieku. Symbolikę dekoracji, obejmujących motywy zwierzęce i ornamentalne, w tym monogram Jezusa Chrystusa i motywy florystyczne, omówił w referacie „Komunikacja symboliczna na przykładzie świątyni w Harklowej” ks. dr hab. Robert Nęcek, kierownik Katedry Edukacji Medialnej na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Wszystkie symbole nawiązują do Pisma Świętego lub żywotów świętych. – Wnętrze kościółka w Harklowej przemawia do ludzi XXI wieku w sposób żywy i nieustannie – przekonywał ks. Nęcek.
Rektor PPWSZ – ks. prof. nadzw. dr hab. Stanisław Gulak w referacie poświęconym digitalizacji (cyfryzacji) dóbr kultury opisał wysiłek pracowników nowoczesnej pracowni digitalizacji, która powstała na uczelni w celu ratowania od zapomnienia kulturowego dziedzictwa narodowego. Aby doceniać wartość dzieł sztuki odziedziczonych po poprzednich pokoleniach, potrzebna jest odpowiednia wrażliwość na piękno. O roli tej wartości w wychowaniu mówił ks. prof. dr hab. Adam Maj z Katedry Dydaktyki i Edukacji Szkolnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. – Piękno jako wartość wychowawcza nie tylko tworzy triadę wartości uniwersalnych obok prawdy i dobra, ale też jest ich ukoronowaniem – powiedział prelegent.
Wszystkie referaty (a było ich kilkanaście) zostaną opublikowane przez wydawnictwo PPWSZ.
Ludzie
Reklama
Parafię pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Harklowej tworzą mieszkańcy trzech miejscowości: Harklowej, Szlembarka i Knurowa, ale granice tej wspólnoty sięgają znacznie dalej: do Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie Polonia starannie pielęgnuje tradycję i wiarę ojców. Ks. Nęcek, inicjator naukowej konferencji o Harklowej, mówi o parafianach, że są „ludźmi pięknymi”. – To znaczy, że są bardzo mocno związani z parafią, dbają o honor i swoją godność. Przejawia się to również w trosce o świątynię i w budowaniu relacji między sobą – wyjaśnił. Organizując ogólnopolskie wydarzenie naukowe, ks. Nęcek chciał przede wszystkim podziękować zarówno proboszczowi – ks. kan. Eugeniuszowi Dziubkowi, u którego ponad 20 lat temu odbył praktykę diakońską, jak i parafianom. Z kolei sam proboszcz przyznał, że dla całej parafii, miejscowości, ale też dla regionu konferencja to bardzo wielkie wyróżnienie.
Przybywających do Harklowej gości podejmuje w swym pensjonacie Akiko Miwa, pochodząca z Japonii mieszkanka Podhala, zakochana w kulturze góralskiej i bardzo zżyta z lokalną społecznością. Podczas konferencji ambasador Japonii – Tsukasa Kawada w imieniu japońskiego rządu wręczył p. Akiko Order Wschodzącego Słońca (jest to trzecie najważniejsze odznaczenie państwowe) w podziękowaniu za jej zasługi w promowaniu dziedzictwa narodowego Japonii i Polski.
Na zakończenie wypada jedynie dodać, że Harklową – bogatą w tradycję, ludową pobożność i piękno sakralnej sztuki – po prostu warto zobaczyć osobiście.
Jak pielęgnować pauliński charyzmat i jak wcielać go w przestrzeń współczesnego świata? Rozmawiali o tym we wtorek na Jasnej Górze zakonnicy z różnych placówek z kraju i z zagranicy. Spotkanie zorganizowano z okazji Roku Życia Konsekrowanego.
Sympozjum rozpoczęła Msza św., której przewodniczył bp Łukasz Buzun, paulin, biskup pomocniczy diec. kaliskiej.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
Ks. Grzegorz Kot, prezes Fundacji „Pomagam, bo Kocham” im. bł. ks. Władysława Findysza, diecezjalny duszpasterz trzeźwości i osób uzależnionych, proboszcz parafii pw. św. Stanisława, Biskupa i Męczennika w Rzeszowie, został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi nadanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Karola Nawrockiego. Uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych i resortowych odbyła się w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie.
Odznaczenie wręczyła Teresa Kubas-Hul, Wojewoda Podkarpacki, podczas uroczystości z udziałem osób wyróżnionych za działalność społeczną, charytatywną, publiczną i kulturalną.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
