W czasie Adwentu wspólnota Słowo Życia z Torunia zorganizowała zbiórkę żywności oraz środków czystości na rzecz Klasztoru Sióstr Karmelitanek Bosych w Łasinie.
Już po raz kolejny postanowiliśmy wspólnie z siostrami spędzić przedświąteczny wieczór, modląc się i obdarowując je prezentami. Biblia mówi: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu” (Dz 20, 35) i te słowa stały się swoistym hasłem akcji. Siostry ze wzruszeniem układały przywiezione przez nas podarunki w klasztornej spiżarni, dziękując wszystkim za ofiarne serca i dobroć. Ku naszemu zaskoczeniu siostry miały przygotowane również dla nas bożonarodzeniowe upominki – własnoręcznie wykonane figurki Dzieciątka Jezus oraz udekorowane pierniki.
Wyjazd do Łasina był dla kilkorga z nas okazją do spotkania z siostrami, które objęliśmy modlitwą w dziele Duchowej Adopcji Osób Konsekrowanych (więcej na stronie http://daok.pl/). Na zakończenie dnia odmówiliśmy wspólnie z siostrami Kompletę oraz litanię do św. Józefa.
Do zorganizowanej zbiórki oprócz naszej wspólnoty włączyło się wiele osób, m.in. członkowie wspólnoty ewangelizacyjnej Pustynia Serca z Torunia, rodzina Kostyrów oraz wolontariusze z Grębocina.
Wigilijna świeca Caritas wskazuje na prawdziwe światło naszego życia. Nie służy ona jedynie tworzeniu nastroju i dodawaniu blasku pięknie nakrytemu stołowi. Pokazuje natomiast Jezusa Chrystusa, Emmanuela – Boga z nami, który jest darem kochającego Ojca dla ludzkości – mówi bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski.
Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom to inicjatywa, dzięki której Polacy już od 1994 r. w bardzo skuteczny sposób pomagają potrzebującym dzieciom. W ramach już 26. edycji tej niezwykle popularnej akcji Caritas przygotowała ok. 2 mln świec, które zapłoną na naszych wigilijnych stołach. Zebrane środki zostaną przeznaczone na pomoc dla dzieci w Polsce i za granicą.
Prorok Joel przemawia w chwili klęski, którą księga opisuje obrazem szarańczy i suszy. Taki kataklizm oznaczał głód i przerwę w ofiarach, bo brakowało zboża i wina. Wezwanie „Nawróćcie się do Mnie” wykorzystuje hebrajskie šûb, czyli powrót z drogi błędnej. Post, płacz i lament należą do języka żałoby. Rozdarcie szat było w Izraelu znakiem wstrząsu, znanym z opowiadań o Jakubie i o Hiobie. Joel żąda ruchu głębszego: «Rozdzierajcie wasze serca, a nie szaty». Chodzi o decyzję w miejscu, gdzie rodzą się wybory, a nie o sam gest. Prorok wzywa do zgromadzenia całego ludu, od starców po niemowlęta. Wzmianka o oblubieńcu i oblubienicy pokazuje, że nawet czas wesela ustępuje wobec wołania do Boga. Najbardziej przejmujący obraz dotyczy kapłanów płaczących „między przedsionkiem a ołtarzem”. To precyzyjna lokalizacja w świątyni. Kapłan staje pomiędzy miejscem ofiary a wejściem do przybytku i woła: „Oszczędź, Panie, lud Twój”. Stawką pozostaje Imię Boga wobec narodów. Tekst przywołuje formułę z Wj 34,6: Bóg jest „łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu”. To opis Jego stałości. Odpowiedź Boga nosi rys gorliwości o swój kraj i litości nad swoim ludem. Cała perykopa ma formę liturgicznego wezwania. Pada „zwołajcie”, „ogłoście post”, „zgromadźcie lud”. Hebrajskie czasowniki sugerują czyn wspólnotowy, nie prywatny rytuał. Zwrot „żałuje nieszczęścia” niḥam nie opisuje kapryśnego i gniewnego Boga, lecz Jego wolę ratowania. Hieronim w komentarzu do Joela wskazuje, że rozdarcie szat bez nawrócenia pozostaje pustym gestem.
Jubileuszową Eucharystię koncelebrowało kilkunastu kapłanów.
Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej świętują jubileusz 200-lecia zatwierdzenia zgromadzenia.
Z tej okazji uroczystą Eucharystię w parafii NMP Królowej Pokoju we Wrocławiu koncelebrowało kilkunastu kapłanów, a przewodniczył jej o. Marian Puchała, przełożony domu zakonnego wrocławskich oblatów. – To odwaga naszego założyciela, świętego biskupa Marsylii Eugeniusza de Mazenoda – człowieka z wiatru i ognia, o sercu św. Pawła Apostoła, jak o nim mówiono – który mając zaledwie 30 współbraci ośmiela się prosić ojca świętego o aprobatę i oficjalne zatwierdzenie przez Kościół nowego zgromadzenia, zapoczątkowała głoszenie Ewangelii ubogim na całym świecie – mówił o. Puchała. Zaznaczał, że dziś Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej głoszą Ewangelię w 72 krajach na 5 kontynentach, szczególnie ubogim, opuszczonym, osobom żyjącym na marginesie społeczeństwa. We Wrocławiu oblaci posługują duszpastersko m.in. jako kapelani więzienni przy ul. Fiołkowej i Kleczkowskiej. – I chociaż w Europie brakuje powołań, to nie brak ich w świecie oblackim na innych kontynentach. Niedawno ojciec generał mówił, że nigdy jeszcze w historii zgromadzenie nie mieliśmy tylu chętnych do nowicjatu, tak, że nie jesteśmy wstanie przyjąć ich wszystkich – dodawał.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
