Listopad możemy nazwać miesiącem miłosierdzia nie tylko z powodu częstszej modlitwy za zmarłych. Pod koniec tego miesiąca w 1966 r. przeniesiono doczesne szczątki s. Faustyny Kowalskiej z cmentarza do klasztornej kaplicy, a w 1980 r. św. Jan Paweł II ogłosił encyklikę „Dives in Misericordia”. Gdy jednocześnie święto narodowe skłania nas do wdzięczności za łaskę wolności dla naszej ziemskiej Ojczyzny, warto wspomnieć jedną z wizji św. Faustyny, która ujrzała Chrystusa na obłoku, a Ten na jej prośbę udzielił błogosławieństwa Polsce.

Obłoku pod stopami Zbawiciela nie dostrzeżemy na malowidle z Wilna. Jest on obecny na krakowskim wizerunku Miłosierdzia Bożego i na niektórych innych pracach autorstwa Adolfa Hyły, zależnie od tła mniej lub bardziej widoczny. Detal ten bywał bardziej podkreślany na obrazach powstałych pod koniec XX wieku, zwłaszcza w latach 80.

W diecezji drohiczyńskiej Miłosierny Pan jest ukazany na obłoku na najstarszym wizerunku z tego okresu, tj. w kościele w Łysowie (1979 r.), jak też na kilkunastu późniejszych. Szczególnie rzuca się on w oczy na niemal identycznych obrazach pędzla Ignacego Sroki, z których jeden znajduje się w Łubinie Kościelnym, a drugi w kaplicy w Siemionach (parafia Grodzisk k. Siemiatycz). Przedstawienie samej sylwetki Jezusa nawiązuje do obrazu z Łagiewnik, ale reszta kompozycji jest oryginalna. Jednolite tło jest bardzo ciemne, właściwie czarne. Tym bardziej przykuwa uwagę jaśniejąca postać Chrystusa, w szacie z delikatnym odcieniem różu. Obłoki są w dwóch miejscach: pierwszy pod stopami, a drugi otacza kolisty nimb nad głową Chrystusa.

Można twierdzić, że obłok stanowi własny dodatek różnych malarzy, ale jest to odniesienie do tekstów biblijnych, mówiących o królewskim majestacie Stwórcy i Odkupiciela. W jednym z psalmów czytamy: „Obłok i ciemność wokół Niego, prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu” (Ps 97, 12). W innym słyszymy wezwanie do nawrócenia: „Wyrównajcie drogę Temu, co cwałuje na obłokach!” (Ps 68, 5b). Podobnie jawi się przychodzący w czasach ostatecznych Mesjasz, tak w proroczej wizji Daniela, jak i w zapowiedziach Ewangelistów.

W Piśmie Świętym znajdziemy też wyjaśnienie symbolicznej chmury nad głową Zbawiciela. Obłok, który w ciemności przemieniał się w ognistą kolumnę, towarzyszył narodowi wybranemu, wychodzącemu z niewoli. Później wypełnił świątynię jerozolimską po jej poświęceniu, co oznaczało Bożą obecność. W tym kontekście znamienne są słowa ze Starego Testamentu: „Bóg na powrót zgromadzi swój lud i okaże mu miłosierdzie. Wtedy będzie można oglądać chwałę Pańską i obłok, podobnie jak za Mojżesza można ją było widzieć i jak wtedy, gdy Salomon modlił się, aby miejsce zostało w uroczysty sposób poświęcone...” (2 Mch 2, 76-78).