Ta średniowieczna żona, matka, zakonnica i mistyczka żyła w burzliwych czasach przełomu XIV i XV wieku. Był to okres niesnasek w Kościele, a także krwawych walk między patrycjuszowskimi rodami, czas różnych pandemii, m.in. dżumy, oraz innych zagrożeń. Świętą Franciszkę można postawić obok takich osobowości jej czasów, jak św. Brygida Szwedzka czy św. Katarzyna Sieneńska. Była nazywana Biedaczyną z Trastevere, choć tak naprawdę była osobą majętną.

Można powiedzieć, że Pan Bóg nie oszczędził jej cierpień w życiu, ponieważ pochowała męża i troje dzieci. Niemniej jednak nigdy nie przestała w Niego wierzyć. Ba, nawet przez chwilę nie zwątpiła w Jego obecność i moc. Zaowocowało to m.in. tym, że w 1425 r. założyła Zgromadzenie Oblatek Benedyktynek z Góry Oliwnej, które władze kościelne zatwierdziły w 1433 r. Zakonnice znalazły swoje lokum przy kościele Santa Maria Nova (teraz Santa Francesca Romana). Nasza święta była jednocześnie matką i córką owej wspólnoty – założycielką i przedstawicielką.

Wcześniej św. Franciszka Rzymska zasłynęła w codziennym życiu jako osoba, która wiele czasu poświęcała innym. Pomagała cierpiącym, ubogim i chorym, których Pan Bóg postawił na jej drodze. Zajmowała się w Rzymie osobami chorującymi i umierającymi na dżumę. Pielęgnowała w sobie pasję czynienia dobra, czym „zarażała” innych. Słowem – faktycznie anielska święta.

Kiedy umierała, miała wypowiedzieć następujące słowa: „Niebo się otwiera, zstępują aniołowie, archanioł ukończył swe dzieło, stoi przede mną i daje mi znak, abym poszła za nim...”. Biografowie św. Franciszki podkreślają, że Pan Bóg obdarował ją różnego rodzaju wizjami i ekstazami. Miała też zdolności przewidywania przyszłości, uzdrawiania, a nawet przywracania życia umarłym. Doświadczała bardzo częstych wizji Anioła Stróża.

Ciało św. Franciszki Rzymianki znajduje się we wspomnianym kościele pod jej wezwaniem przy Forum Romanum, nieopodal Koloseum. Patronuje ona m.in.: kobietom, zgromadzeniu, które założyła, kierowcom oraz Rzymowi. Sztuka przedstawia ją przeważnie w czarnej sukni i w białym welonie w towarzystwie anioła. Jej atrybutem jest otwarta księga.