Reklama

Niedziela Kielecka

Krzyż, nasz nieodłączny towarzysz

W sanktuarium Męki Pańskiej w Pacanowie ludzie od wieków gromadzą się przed cudownym wizerunkiem Jezusa na krzyżu,modląc się o łaski i dziękując za cuda, które wydarzyły się w ich życiu.

Niedziela kielecka 13/2021, str. IV

TER

W każdy piątek roku rozważana jest tu tajemnica męki i ukrzyżowania Pana Jezusa. Kustoszem sanktuarium jest ks. Leszek Domagała, który wiele lat pracował na Białorusi. Tutaj, w Pacanowie znalazł swoje miejsce, realizując duszpasterskie plany związane z uwielbieniem Jezusa Ukrzyżowanego. – Będąc jeszcze na Białorusi, widziałem miejsca, w których było bardzo dużo krzyży, choćby w mojej parafii. Widziałem krzyże dewastowane, niszczone, po prostu profanowane. To mnie bolało. W Polsce koło Wasilkowa w Świętej Wodzie mój przyjaciel, w porozumieniu z arcybiskupem Stanisławem Szymeckim utworzył Górę Krzyży. Podobne Wzgórza Krzyży widziałem na Litwie, na Górze Grabarce. Kiedy przyjechałem do Pacanowa, rozmawiałem ze śp. bp. Kazimierzem Ryczanem, że byłoby pięknie, aby obok naszej bazyliki zrobić Dolinę Krzyży – mówi proboszcz. Swoje plany zrealizował. Parafia wykupiła teren blisko kościoła, uporządkowała go i teraz powstała tam Dolina Krzyży.

– Krzyże przynoszą osoby, które nie wiedzą, co z nimi zrobić. Kiedy kupują stary dom, mieszkanie, porządkują go, znajdują krzyże. Zapomniane, zagubione, wrzucone gdzieś na strych. Nie chcąc sprofanować znaków męki Jezusa, przynoszą je do mnie, i tak z każdym rokiem powiększa się liczba krzyży w naszej Dolinie – mówi ks. Domagała. Pierwsze krzyże przynieśli księża wraz z parafianami z Oleśnicy. Przyszli do pacanowskiego sanktuarium w pielgrzymce w 2020 r. niosąc krzyże. Od tego czasu wierni przynoszą krzyże na plebanię, a proboszcz zawiesza je powiększając Dolinę Krzyży.

Krzyże przynoszą osoby, które nie wiedzą, co z nimi zrobić. Kiedy kupują stary dom, mieszkanie, porządkują go znajdują krzyże. Zapomniane, zagubione, wrzucone gdzieś na strych.

Podziel się cytatem

Miejsce cudów

W budynku parafialnym znajdują się dwa obrazy ofiarowane przez ks. Stanisława Kruszyńskiego pochodzącego z pobliskiej parafii Ostrowce. Obrazy te nawiązują do cudownych wydarzeń, które miały miejsce podczas ostatniej wojny. Nie są wybitnymi dziełami sztuki. Nie mają wielkiej wartości artystycznej, ale przedstawiają fakty, których świadkiem był ks. Kruszyński. Pierwszy z obrazów przedstawia wydarzenie, które miało miejsce pod koniec wojny. Na tle spalonego kościoła widzimy grupę osób pilnowaną przez Niemców, a po drugiej stronie sowiecki czołg i proboszcza ks. Adama Adamka rozmawiającego z żołnierzem sowieckim. Obraz przedstawia historię cudownego uratowania przed rozstrzelaniem kilkuset mieszkańców Pacanowa. Pod koniec wojny okoliczni partyzanci zastrzelili Niemca. Ci, chcąc się zemścić na Polakach, zaplanowali egzekucję kilkuset mieszkańców. Wyciągniętych z domów, pognano na miejsce kaźni. Ludzie wiedzą, co ich czeka. Paraliżuje ich strach i wizja śmierci. Czy można liczyć na cud? W takich beznadziejnych chwilach ludzie często przypominają sobie o modlitwie i o Bogu, który jest jedynym ratunkiem. Ks. Kruszyński, który był wtedy dzieckiem, stał z mamą wśród skazanych na śmierć i razem ze wszystkimi modlił się, prosząc Boga o ratunek. Modlili się tak, jak ich nauczyli rodzice, byli prostymi ludźmi – nie używali wyszukanych słów, powtarzali słowa: „Panie Jezu, ratuj, Panie Jezu Pacanowski, zlituj się nad nami”. Niemcy, widząc w modlitwie Polaków oznakę desperacji, nie przeszkadzali. Czekali tylko na rozkaz, aby tych kilkuset ludzi można było rozstrzelać. Rankiem następnego dnia, gdy ludzie byli już omdleli ze strachu, gdy tracili nadzieję – stał się cud – do Pacanowa wjechał sowiecki czołg. Do tankistów podbiegł ks. Adamek i przekupując czerwonoarmistów, spowodował, że w kierunku czekających na egzekucję Polaków wystrzelili z czołgu kilka pocisków. Niemcy myśląc, że są okrążani – uciekli. Ludzie zostali uratowani.

Reklama

Bardzo szybko w tym miejscu, na którym czekali na śmierć, a doznali ocalenia, ludzie ustawili metalowy krzyż. Nie ma na nim żadnej tabliczki z informacją, dlaczego stoi on w szczerym polu, nad kanałem. Jednak okoliczni mieszkańcy na pewno nie zapomną, dlaczego ich rodzice wystawili ten „znak śmierci i zbawienia” właśnie w tym miejscu.

Mocny Bóg

Drugi obraz przedstawia cud, który miał tu miejsce niedługo po pierwszym wydarzeniu. Przez Pacanów przebiegała linia frontu. W wyniku ostrzału artyleryjskiego zniszczeniu uległy domy i kościół. W cudowny sposób ocalała tylko kaplica Pana Jezusa Konającego. Pocisk, który trafił w kaplicę, wybuchł ale jej nie zniszczył. Kolejny pocisk trafił w wieżę kościoła i nie wybuchł. Do dziś można go tam oglądać – został wmurowany na pamiątkę w jedną ze ścian wieży. Kościół jednak spłonął – nie było komu gasić pożaru. Rosjanie po wejściu do Pacanowa, próbowali zniszczyć figurę Chrystusa i okraść z ocalałych wotów. Dwóch żołnierzy starało się zdjąć krzyż. Kiedy weszli do kaplicy, zobaczyli oślepiającą światłość. Przestraszeni, zrezygnowali z próby profanacji. Fakt ten potwierdzają liczni świadkowie, w tym Aniela Wnuk ze Sroczkowa, która zeznała pod przysięgą, iż Rosjanie, stacjonujący w Pacanowie, opowiadali o tym zdarzeniu i mówili, iż jest tam „Mocny Bóg”. Nikt nie pamięta od kiedy wierni – modląc się przed cudownym Wizerunkiem – otrzymywali łaski. W 1872 r. zaprowadzono księgę do spisywania łask uzyskanych w tej świątyni. O licznych uzdrowieniach świadczą dziesiątki wotów, które zdobią ściany kaplicy i świadectwa, które są spisane dzisiaj już w kilkunastu księgach łask. Ksiądz Domagała długo opowiada o historiach z życia ludzi, którzy właśnie w Pacanowie modląc się do Jezusa Ukrzyżowanego doznali cudu uzdrowienia. Warto odwiedzić to wyjątkowe sanktuarium, które dla wszystkich pątników jest otwarte przez cały rok, każdego dnia.

Krucyfiks pacanowski według tradycji jest jednym z trzech, które płynęły Wisłą. Jeden znajduje się w Mogile, drugi – w archikatedrze św. Jana w Warszawie, a trzeci został w Pacanowie. W 1265 r. książę Bolesław Wstydliwy nadał osadzie Pacanów prawa miejskie. Jak poświadczają źródła, kościół erygował biskup krakowski Maur w 1110 r., na  prośbę fundatora Siemiana z rodu Niegodziców. Po drugiej świątyni gotyckiej z II poł. XIII wieku zostały jedynie zręby. W 1600 r. dobudowano do fasady świątyni dzwonnicę, a dziesięć lat później – kaplicę św. Anny, ufundowaną przez Mikołaja Zebrzydowskiego.

2021-03-23 19:41

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

MŚ 2022 - wykluczony z trybun za protest z tęczowa flagą

2022-11-29 19:09

[ TEMATY ]

sport

Adobe Stock

Mężczyzna, który wbiegł na boisko w drugiej połowie poniedziałkowego meczu piłkarskich mistrzostw świata w Katarze pomiędzy Portugalią i Urugwajem niosąc tęczową flagę, otrzymał zakaz wstępu na trybuny.

Jak się później okazało, protestującym był Włoch Mario Ferri, który ujawnił swoją tożsamość wpisem na Instagramie. Przyznał się, że podobne akcje protestacyjne przeprowadził także podczas mistrzostw świata w RPA w 2010 i Brazylii w 2014 roku.

CZYTAJ DALEJ

Chciał być bratem wszystkich

Przeżył nawrócenie w konfesjonale w wieku 28 lat. Wtedy właśnie odkrył swoje powołanie i wybrał drogę Jezusa z Nazaretu. Dziś w ślady Karola de Foucauld idą siostry i bracia z całego świata.

Kanonizacja błogosławionego, która odbędzie się w niedzielę 15 maja, daje nam możliwość głębszego poznania tego heroicznego świadka Ewangelii. Karol de Foucauld, francuski arystokrata, kluczowe lata swojego życia spędził jako misjonarz i eremita na Saharze pośród wyznawców islamu. Zanim radykalnie zwrócił się w stronę Chrystusa, żył duchem swojej epoki. Kwestionował wiarę i nazywał się ateistą... Swoje nawrócenie przeżył podczas spowiedzi w kościele św. Augustyna w Paryżu. Od niewierzącego, przez nawróconego, po księdza – historia bł. Karola pozwala nam uwierzyć, że głęboka przemiana człowieka współpracującego z łaską Bożą jest możliwa.

CZYTAJ DALEJ

„Proszę, aby wszyscy byli jedno” hasłem pielgrzymki Franciszka do Sudanu Południowego

2022-12-01 20:27

[ TEMATY ]

papież

Sudan Południowy

#Pielgrzymka

PAP/ETTORE FERRARI

Słowa Jezusa: „Proszę, aby wszyscy byli jedno” będą hasłem pielgrzymki Franciszka do Sudanu Południowego, jaka odbędzie się w dniach 3-5 lutego 2023 roku. Zaczerpnięto je z tzw. Modlitwy Arcykapłańskiej Chrystusa zawartej w 17. rozdziale Ewangelii św. Jana.

Logo wizyty zawiera gołębicę, zarys mapy Sudanu Południowego z kolorami jego flagi, krzyż i dwie ściskające się dłonie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję