Jedną z takich inicjatyw są Pola Nadziei, które jednak z powodu pandemii po raz drugi odbywały się w Internecie w dniach 17-25 kwietnia. Dlatego członkowie Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy oraz Rycerskiego i Szpitalnego Bractwa św. Łazarza – Stowarzyszenia Katolickiego od kilku lat aktywnie szukają możliwości znalezienia wsparcia dokończenia prac przystosowawczych i wyposażenia Centrum. Nie tylko mieszkańcy Przemyśla znają doskonale zielone krzyże na płaszczach lazarytów. Tam, gdzie pojawiają się postacie w charakterystycznych strojach, to zawsze oznacza, że będzie czas na rozmowę i wsparcie lazaryckiej idei pomocy drugiemu człowiekowi. Aby ta idea mogła wejść w życie, aby Centrum mogło przyjąć pierwszych pacjentów, potrzeba jeszcze wiele wysiłku. I temu służą m.in. Pola Nadziei. Przez kilka lat był sztab, wolontariusze, żonkile, puszki; od 2 lat niestety akcja przeniosła się do Internetu, zresztą jak wiele inicjatyw. Ale to nie oznacza, że nie można wspomagać powstania Centrum. Zawsze i w każdej chwili. VI Wirtualne Przemyskie Pola Nadziei są już kolejnym elementem w historii lazarytów w skali ogólnopolskiej.

Trzeba pamiętać, że Pola Nadziei to inicjatywa światowa, powstała w 1988 r., mająca na celu promocję idei opieki hospicyjnej oraz zbieranie środków na hospicja. – Pola Nadziei stają w służbie opieki hospicyjnej – mówi prezes stowarzyszenia ks. prał. Józef Bar. – Działalność hospicyjna to jest cały ruch, który zmierza do stworzenia warunków, a następnie podjęcia opieki wobec tych najbardziej chorych ludzi – dodaje. „Hospes” to oznacza miejsce gościnne – podkreśla kapłan – miejsce, gdzie bardzo chory człowiek znajduje serdeczność, przyjaźń, opiekę, leczenie, to jest wszystko czego bardzo potrzebuje chory. Ale do tego potrzeba też serdeczności drugiego człowieka, jego bliskości, troski. – I to jest właśnie działalność hospicyjna – mówił. Pola Nadziei są jedną z form promowania tej działalności. Hospicja tworzą atmosferę życzliwości dla człowieka chorego.

Dlaczego lazaryci?

Aby odpowiedzieć na to pytanie trzeba cofnąć się do XI wieku, kiedy to podczas wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej powstał zakon, który nazwę wziął od biblijnego Łazarza – patrona trędowatych – i jemu dedykował większość swoich szpitali i kościołów. Początkowo był zakonem szpitalnym, jednak kiedy potrzebna okazała się obrona przed niewiernymi i rabusiami, utworzono milicję złożoną z trędowatych rycerzy-pacjentów, później zbrojne ramię zakonu tworzyli też zdrowi rycerze. Lazaryci byli jedyną organizacją w średniowieczu zajmującą się opieką nad trędowatymi i stąd pochodzi słowo „lazaret”, „lazarium”. Wobec rozprzestrzeniającego się w Europie trądu i innych zaraźliwych chorób działalność zakonnych lazaretów okazała się niezbędna. Dzięki nim trąd zaczął zanikać, a zakon w efekcie przekształcił się w organizację bardziej rycerską, choć posługa chorym i utrzymywanie szpitali dalej były jego istotnymi zajęciami.

Odrodzenie lazarytów zapoczątkowało powołanie w 2012 r. Stowarzyszenia Wojskowego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy. Szybko jednak dostrzeżono potrzebę formacji duchowej członków i w marcu 2014 r. abp Józef Michalik zatwierdził Rycerskie i Szpitalne Bractwo św. Łazarza z Jerozolimy – Stowarzyszenie Katolickie, nawiązujące do wielowiekowej tradycji Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy. Celem jego jest prowadzenie działalności społecznej i charytatywnej oraz obrona Kościoła i wartości katolickich. W Przemyślu działania lazarytów skupiają się na uruchomieniu działalności Centrum i tym samym służeniu chorym.

Bractwo to pewna wspólnota ludzi, która swoje działania koncentruje na służbie i pomocy potrzebującym. Równocześnie nie zaniedbuje formacji duchowej. Warto przypomnieć, że lazaryci to trzy aspekty funkcjonowania: duchowość, charytatywność i tradycja. Ten ostatni szczególnie widać m.in. w pięknych płaszczach z zielonymi krzyżami czy czarnych koronkowych mantylkach na głowach kobiet.

Dlaczego „Betania”?

I znowu trzeba opuścić na chwilę Przemyśl, aby zrozumieć nazwę wybraną dla Centrum. Święty Łazarz to właśnie biblijna Betania niedaleko Jerozolimy, na wschodnim stoku Góry Oliwnej, miejsce gdzie Pan Jezus otaczany był troską i serdeczną życzliwością. Łazarz i jego siostry – Maria i Marta – to przyjaciele Jezusa. To rodzeństwo stworzyło dom pachnący przyjaźnią, a równocześnie każde z nich niepowtarzalną historię przyjaźni swojej z Chrystusem. Prawdziwym bogactwem domu w Betanii były więzi tych, którzy w nim przebywali. I dlatego możemy sobie wyobrazić Pana Jezusa przekraczającego z przyjemnością próg betańskiego domu, gdzie czekało ciepło przyjaźni rodzeństwa, cisza, schronienie od zgiełku zatłoczonej Jerozolimy, odpoczynek i ukojenie. Tu zawsze na Niego czekano. Tutaj przygotowywał się na to, co wydarzyło się w Wielkim Tygodniu.

Stąd „Betania”. Miejsce, gdzie z jednej strony chory człowiek będzie otoczony profesjonalną opieką lekarską. A z drugiej: – Betania nawiązuje do przygotowywania się do tego przejścia człowieka do drugiego życia – opowiada ks. prał. Bar. Będzie w Centrum hospicyjnym szereg inicjatyw, które mają pomagać człowiekowi w różnych sytuacjach. – I tak na przykład będzie hospicjum perinatalne, to będzie troska o człowieka bardzo chorego od poczęcia do naturalnej śmierci. Troska o tego małego, jeszcze nieurodzonego człowieka, a już bardzo chorego. Troska o chorego starszego człowieka, któremu na Zachodzie zamiast opieki oferuje się eutanazję – podkreśla ks. Bar. „Betania” ma być miejscem, gdzie pomoc uzyska nie tylko chory, ale także opiekująca się nim rodzina, która często nie radzi sobie z opieką, albo jest ta opieka najczęściej ponad jej siły.

Centrum Hospicyjno-Opiekuńcze im. św. Łazarza „Betania” tworzą ludzie, dla których jest to zobowiązanie, cel, marzenie, przysłowiowe „oczko w głowie”. Poświęcają tej „betańskiej idei” swój wolny czas, siły, czuwają nad projektem, czasem mieszkając i pracując w innych miastach, szukają pieniędzy w postaci pisanych projektów, wniosków, udziału w programach rządowych i samorządowych, zachęcają do przekazania 1%, brania udziału w inicjatywach organizowanych przez lazarytów, kwestują. Dlatego tak bardzo ważna jest każda pomoc, każda złotówka. A kto ma możliwość niech zajrzy na Słowackiego 89 w Przemyślu i popatrzy na dostojny budynek z wieżyczką z zegarem i krzyżem lazarytów. I choć we wnętrzach na razie słychać odgłosy remontów i unosi się kurz, to można jednak wyobrazić sobie już teraz, jak „Betania” będzie tętnić ciepłem i opieką nad człowiekiem, tak jak tamta maleńka Betania położona w cieniu wielkiego miasta czuwała nad Jezusem.

Za wszystkie wpłacone pieniądze podczas VI Wirtualnych Przemyskich Pól Nadziei serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać!