Być księdzem zawsze znaczy to samo: dzielić codziennie troski i sprawy ludzi, a pośród nich wskazywać na sprawy Boże. „Kapłan [jest] brany spośród ludzi, dla ludzi też jest ustanawiany w sprawach Bożych, aby składał dary i ofiary za grzechy” – czytamy w Liście do Hebrajczyków (por. 5, 1). Kapłan potrzebuje wsparcia od ludzi, bo jest dla ludzi. Nie ma kapłaństwa bez wiernych, bez Kościoła. W Starym Testamencie jest wymowna scena przedstawiająca walkę Izraelitów z Amalekitami, którzy zagrodzili im drogę do Ziemi Obiecanej. Rozgorzała bitwa. Mojżesz stał na górze z wyciągniętymi ku niebu ramionami i modlił się o błogosławieństwo dla swego narodu. Gdy ręce Mojżesza, omdlewając, opadały, przewagę w walce zdobywali Amalekici. Gdy znów wznosił je ku niebu, Bóg błogosławił Izraelitom. Słabnące ręce Mojżesza podtrzymywali starsi, którzy nie brali udziału w bitwie, by w ten sposób wesprzeć walczących (por. Wyj 17, 8-13). Kapłan zatem ma być jak Mojżesz – wyciągać ręce ku niebu i modlić się wytrwale, musi być więc przede wszystkim człowiekiem modlitwy, gdyż istotą i podstawą posługi kapłańskiej jest głęboka osobista więź z Bogiem.

W pracy kapłańskiej potrzeba odwagi, poświęcenia i szczególnych łask. Pomocne staje się wsparcie kapłana modlitwą, dobrym słowem, zrozumieniem. Dzisiaj świat nie chce wspierać kapłana, wręcz przeciwnie – chce go zniszczyć, podważyć jego autorytet, jego sakramentalną misję. Dzisiaj próbuje się zerwać więzi jedności między kapłanami a wiernymi, wciągać kapłanów w bagno grzechu, ponieważ to właśnie ksiądz ma misję wyciągania ludzi z jarzma grzechu, bo przypomina o godności człowieka, o jego powołaniu do nieba, a to nie jest po myśli tego świata. Za ks. Janem Twardowskim pytamy: „Dlaczego widzisz tylko niedobrego jednego księdza, a nie widzisz stu dobrych? Dlaczego widzisz faryzeuszów, a nie widzisz świętych?”.

Na fali negatywnych słów o księżach zapomina się lub po prostu nie chce się dostrzec tego, że ten kapłan przez konfesjonał odradza w człowieku miłość do Boga i drugiego człowieka, że kapłan wspiera materialnie biednych, a dzięki celibatowi może poświęcić to, co najcenniejsze w życiu – bezcenny czas. Swój czas oddaje choremu, cierpiącemu, starszemu i dziecku. Ksiądz posłany jest do różnych ludzi. Do takich, których prosta wiara i dziecięca ufność rzucają na kolana; do takich, których spowiedzi pokazują, ile jeszcze sam nad sobą powinien pracować, by im dorównać; do takich, którzy z drwiącym uśmiechem powiedzą: „Posłuchamy cię innym razem”, albo w ogóle nie słuchają, bo wszystko wiedzą lepiej. Posłany jest do ludzi prostych i wykształconych, do takich, którzy z szacunkiem zwracają się do niego i do takich, którzy na jego widok rzucają obelgi; posłany jest do żyjących w nędzy i pławiących się w luksusie. Kapłan musi kochać wszystkich i wszystkich ma pociągać do Boga.

Kapłan temu światu jest potrzebny, bo jest na nim wielu obojętnych na Boga, wielu faryzeuszów żyjących w ciągłym zakłamaniu, i jest wielu tonących w grzechu. Kapłan temu światu jest potrzebny, by jak Mojżesz stał na górze – w kościele z wyciągniętymi rękami ku niebu i modlił się za tych, którzy nie mają czasu na modlitwę, by prowadził ludzi do pojednania, przebaczenia, do wielkoduszności, by głosił niewygodną prawdę w czasach, kiedy uznaje się za prawdę to, co odpowiada statystycznej większości albo mniejszości. Kapłan nie jest kościelnym liderem, który koordynuje działania jakiejś grupy dążącej do sukcesu – jest dla innych i nie ma w kapłaństwie większej misji niż bycie duszpasterzem oraz świadkiem.

Choć nie jest łatwo być dziś księdzem, to kapłaństwo jest potrzebne, a nawet konieczne.