Za Jezusem w Najświętszym Sakramencie szła rzesza wiernych, osoby życia konsekrowanego, kapłani i biskupi. – Niech udział w Eucharystii i w procesji umocni naszą wiarę. Niech będzie dziękczynieniem, że Bóg ocalił nasze życie i zdrowie, że cały kraj i świat powraca po tym niezwykle trudnym doświadczeniu pandemii – powiedział abp Stanisław Budzik.
Metropolita przewodniczył Mszy św. na placu katedralnym. Wraz z nim eucharystyczną ofiarę składali biskupi: Ryszard Karpiński, Mieczysław Cisło i Adam Bab, a także kilkudziesięciu kapłanów z rektorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. prof. Mirosławem Kalinowskim i rektorem Metropolitalnego Seminarium Duchownego ks. Jarosławem Marczewskim. Wśród uczestników manifestacji wiary wyróżniali się członkowie Senatu KUL, rzemieślnicy w tradycyjnych strojach, chór archikatedralny, a także dziewczynki w bieli.
W homilii abp Stanisław Budzik nawiązał do hasła roku „Zgromadzeni na Świętej Wieczerzy”. Jak podkreślił, celem refleksji jest odkrycie piękna Eucharystii i dostrzeżenie jej zbawiennych skutków. – W Liturgii decyduje się przyszłość wiary i Kościoła – przypomniał za papieżem Benedyktem XVI. – Eucharystia jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego. Całe życie duchowe chrześcijanina toczy się wokół Ołtarza, na którym jest sprawowana Najświętsza Ofiara. Zjednoczenie z Chrystusem w Komunii św. jest najgłębszą formą spotkania człowieka z Bogiem – podkreślił.
Pasterz zwrócił uwagę, że człowiek, słaby i grzeszny, nie jest godny, by przyjmować Boga do serca, ale dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa może korzystać z uzdrawiającej mocy Eucharystii. – Wszyscy potrzebujemy duchowej terapii, bo jesteśmy narażeni na działanie i kuszenie złego – powiedział. – Chrystus przychodzi do nas pod postacią Chleba. Daje się nam za pokarm, włącza się w nasz krwiobieg, aby przeniknąć nasze ciało, ducha, myśli i uczucia. Ci, którzy posilają się Ciałem Chrystusa, powinni docierać do tych, którzy są głodni Boga i głodni chleba, którzy z trudnością wiążą koniec z końcem, którzy zagubili się na drodze życia. Eucharystia jest sakramentem miłości i wzywa do miłości bliźniego. Nie może kochać Boga ten, kto nie miłuje człowieka – nauczał.
Niepojęty Bóg nie da się zamknąć w murach kościoła. On pragnie wyjść do nas, by być blisko naszych spraw – mówił bp Wiesław Śmigiel w katedrze Świętych Janów.
Uroczystość zwykle łączyła się z procesją przez Stare i Nowe Miasto, w której uczestniczyło wielu wiernych z całego Torunia. Tym razem z powodu obostrzeń sanitarnych musiała ona przybrać skromniejszy wymiar – wierni trwali na modlitwie w kościołach stacyjnych, oczekując przybycia Księdza Biskupa z Najświętszym Sakramentem.
Nasza pielgrzymka przyprowadziła nas do Pińczowa – miasta o bogatej, wielokulturowej historii, nazywanego niegdyś „Atenami Sarmackimi”. Nad brzegiem Nidy, w cieniu klasztornych murów fundacji margrabiego Zygmunta Myszkowskiego, czeka na nas Matka Boża Mirowska. To tutaj, w sanktuarium powierzonym opiece duchowych synów św. Franciszka, Maryja od wieków hojnie rozdziela swoje łaski.
Kiedy wchodzimy do kaplicy Matki Bożej, nasze oczy spotykają wizerunek pełen dostojeństwa i matczynego ciepła. Obraz ten, sprowadzony z Rzymu na przełomie XVI i XVII wieku, jest kopią słynnego wizerunku Salus Populi Romani (Ocalenie Ludu Rzymskiego). Maryja na tym obrazie trzyma na lewym ramieniu Dzieciątko, a Jej wzrok zdaje się przenikać serce każdego pielgrzyma. Nazwa „Mirowska” pochodzi od dzielnicy Mirów, w której osiedlili się franciszkanie, czyniąc to miejsce bezpieczną przystanią dla wszystkich strapionych. Historia obrazu utkana jest z cudownych uzdrowień i ocalenia miasta przed zarazą, co potwierdziła uroczysta koronacja koronami papieskimi w 1992 roku.
To już prawie połowa naszego pielgrzymowania szlakiem franciszkańskich sanktuariów maryjnych. Zostawiamy za sobą krainy południowej Polski, by udać się na północ, do Brodnicy – miasta, w którym historia krzyżackich murów spotyka się z franciszkańską łagodnością. W samym sercu miasta, w kościele pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwanym przez mieszkańców czule „Klasztorkiem”, Maryja od wieków czuwa nad tym regionem. Sanktuarium to, ufundowane w XVIII wieku przez Józefa Pląskowskiego i jego żonę Rozalię, do dziś pozostaje duchową latarnią dla Ziemi Michałowskiej.
Gdy wchodzimy do barokowego wnętrza brodnickiej świątyni, nasze oczy kierują się ku prezbiterium. Na bocznej ścianie odnajdujemy wyjątkowy, siedemnastowieczny obraz Matki Bożej Królowej Aniołów. Maryja z Dzieciątkiem, adorowana przez niebiańskie zastępy, patrzy na nas z wizerunku umieszczonego w ozdobnej, roślinnej ramie. Choć świątynia nosi wezwanie Niepokalanego Poczęcia, to właśnie ten wizerunek przypomina nam o królewskiej godności Maryi, która jako Matka Syna Bożego jest bliska każdemu człowiekowi. Brodnica to także znane w całym regionie Sanktuarium św. Antoniego z Padwy, którego kult – tak silnie franciszkański – nierozerwalnie splata się tu z czcią oddawaną Matce Bożej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
