XXX Piesza Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej z Olkusza dotarła na Jasną Górę. Na szlaku pątnikom towarzyszył bp Grzegorz Kaszak, odprawił też Mszę św. na zakończenie pielgrzymki.
Pielgrzymka rozpoczęła się tradycyjnie w olkuskiej bazylice św. Andrzeja Apostoła. – Biblia przyznaje temu, kto jest powoływany przez Boga prawo do wahania i zadawania pytań. Wiara nie jest wyborem, którego można dokonać raz na zawsze. Wiarę, to znaczy zaufanie do Boga należy odnawiać codziennie. To zaufanie jest poddawanie próbie. W drodze do Boga wiara nigdy nie jest taka sama – mówił do pątników wyruszających na szlak biskup senior Piotr Skucha.
W pielgrzymce wzięło udział ok. 700 osób, którzy podążali do tronu Jasnogórskiej Czarnej Madonny w ośmiu grupach: złotej z Jaworzna, żółto-niebieskiej z Olkusza (będącej grupą rodzin), pomarańczowej z Wolbromia, biało-czerwonej z parafii św. Andrzeja w Olkuszu, biało-niebieskiej z parafii św. Maksymiliana w Olkuszu, biało-zielonej z Klucz, błękitnej ze Sułoszowej i fioletowej ze Sławkowa. W tym roku do uczestników pielgrzymki olkuskiej słowo Boże głosił ks. Mariusz Smętek.
Na szlaku można było skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania, którego szafarze udzielali idąc na końcu każdej z pielgrzymkowych grup. Do podążających w kierunku kościoła parafialnego św. Jana Berchmansa w Gorzkowie-Trzebniowie pielgrzymów dołączył Pan Jezus niesiony w Najświętszym Sakramencie. Podczas postoju w Złotym Potoku można było się modlić w mobilnej kaplicy pielgrzymkowej. Odbył się także koncert w wykonaniu zespołu z grupy rodzin żółto-niebieskiej. Po dotarciu na Jasnogórski Szczyt pątnicy oraz ich rodziny i inni wierni, którzy przybyli, by powitać pielgrzymów w Częstochowie, uczestniczyli w Eucharystii sprawowanej pod przewodnictwem bp. Grzegorza Kaszaka.
– Pielgrzymka to wyjątkowy czas – przepełniony śpiewem, modlitwą, radością, ale także trudem, bolącymi nogami – ofiarowany we wszystkich intencjach niesionych w sercu przed tron Czarnej Madonny. Już dziś czekam na kolejny rok, by z nowymi siłami iść na trasę i w ten sposób także zaświadczyć, że Bóg jest pośród nas – stwierdziła jedna z pątniczek, Małgorzata Barczyk z Olkusza.
Na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, na Jasną Górę tylko 13 i 14 sierpnia przybyło około 35,5 tys. pątników. Do tej liczby należy jeszcze doliczyć kilka tysięcy pielgrzymów sztafetowych, którzy dołączali do pielgrzymek na jeden lub kilka dni, nie pokonując z różnych względów całej trasy.
We wszystkich tegorocznych pielgrzymkach odnotowano znaczny wzrost udziału młodzieży, młodych małżeństw i rodzin z dziećmi. Oświadczyny czy śluby to też jedne z częstych wydarzeń podczas pielgrzymek pieszych czy rowerowych na Jasną Górę. Wśród zmagań z tropikalnym żarem z nieba na Jasną Górę przez cały sierpień docierały kolejne pielgrzymki piesze, rowerowe i biegowe.
Matka Urszula Ledóchowska w pamięci potomnych zapisała się jako założycielka nowej rodziny zakonnej, edukującej kolejne pokolenia młodzieży, mało natomiast wiadomo o jej wielkiej akcji promującej Polskę, gdy ważyły się losy odrodzenia państwa polskiego.
Specjalistka od historii szarych urszulanek s. Małgorzata Krupecka USJK, autorka biografii Założycielki, w książce „Ledóchowska. Polka i Europejka” zwraca uwagę na fakt, że do wielkiej akcji promującej Polskę, zwłaszcza w latach 1915–1918, gdy ważyły się losy kraju jako niepodległego państwa, przyszła Święta była doskonale przygotowana niejako „z urodzenia” – w jej żyłach płynęła krew kilku europejskich narodów. Po matce, Józefinie Salis-Zizers, odziedziczyła szwajcarsko-południowoniemiecko-nadbałtycką krew, wśród jej przodków byli lombardzcy, wirtemberscy i inflanccy szlachcice. Pradziadek Julii – baron von Bühler – był rosyjskim ministrem. Z kolei polscy przodkowie ojca, Antoniego Ledóchowskiego, brali udział w wyprawie wiedeńskiej, obradach Sejmu Czteroletniego i Powstaniu Listopadowym. Urodzenie i koligacje otwierały przed nią drzwi do europejskich elit, a fenomenalne zdolności językowe pozwalały jej wypowiadać się w językach skandynawskich.
W debatach o religii regularnie powraca zarzut, że Biblia zawiera opisy przemocy, wojen i okrutnych wyroków, a więc chrześcijaństwo miałoby otwierać drogę do usprawiedliwiania zbrodni. Problem jest jednak znacznie bardziej złożony. Pytanie nie dotyczy wyłącznie starożytnych opisów wojennych, lecz także tego, czy człowiek wierzący może kiedykolwiek poprzeć przemoc, terror lub mord w imię Boga, ideologii czy „wyższego dobra”. Odpowiedź chrześcijańska wymaga spokojnego spojrzenia zarówno na całą Biblię, jak i na moralne przesłanie Ewangelii.
Jak wyjaśnia ks. dr Adrian Mętel, biblista i teolog Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, pytanie o to, czy chrześcijanin może popierać zbrodnie, wydaje się mieć odpowiedź oczywistą: nie. Trudność zaczyna się jednak wtedy, gdy czytelnik otwiera Stary Testament i widzi wojny Izraela, klątwę na Amaleka, zdobycie Jerycha albo nakazy wytępienia ludów Kanaanu (por. Pwt 7,1-5; 20,16-18; Joz 6; 1 Sm 15). Czy Biblia nie tylko opisuje przemoc, ale także ją nakazuje? A jeśli naród wybrany dopuszcza się czynów, które dzisiejszy język moralny nazwie zbrodniami, czy nie osłabia to przykazania: „Nie zabijaj” (Wj 20,13; Pwt 5,17)?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
