Zawiera ona głębokie refleksje, którymi o. Atanazy dzielił się z wiernymi Tradycji Liturgicznej w Białymstoku w ramach głoszonych pięciodniowych rekolekcjach wielkopostnych w 2021 r. Poszczególne dni rekolekcji to kolejne etapy poszukiwania i rozbudzania w sobie pragnienia cierpienia razem z Maryją.

Ojciec swoje refleksje opiera na wielu dziełach, które studiował, zachwyciwszy się przemyśleniami jezuickiego kaznodziei z XVI wieku – António Vieira. W dużej mierze to właśnie owe bardzo głębokie myśli tego kapłana, pisarza, polityka i obrońcy praw człowieka skłoniły go do przygotowania ww rekolekcyjnych nauk.

Wielu świętych, w tym św. Weronika Giuliani modliła się o cierpienia przy krzyżu. Refleksja nad zasadnością takiego pragnienia była i jest dla wielu osób kontrowersyjną, tymczasem Kościół katolicki od wieków modli się m.in.: słowami: „Spraw, żebym wraz z Tobą płakał”. Skarb cierpienia ukazuje się, jako najwyższa łaska co wypływa z logiki Ewangelii przeciwnej logice tego świata i naszej upadłej natury, ta bowiem dąży do tego, co łatwe. W poszczególnych częściach rozważań o. Atanazy podejmuje ten temat zamykając je współcierpieniem św. Józefa i ukazuje, w jaki sposób przysłużył się on do odkupienia rodzaju ludzkiego.

Ojciec twierdzi, że z poziomu konfesjonału, jako spowiednik wie, że jeśli człowiek zrozumie wartość cierpienia, znaczenie pokuty i ochocze podejmowanie współcierpienia z Maryją dozna prawdziwego uzdrowienia. Uważa bowiem, że większość problemów wiernych polega na tym, że nie są w stanie wielkodusznie przyjąć cierpienia, ale przed cierpieniem uciekają, a im bardziej się przed cierpieniem ucieka tym więcej cierpienia się znajduje.