Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Wiara pokoleń

Niech ten kościół cały czas przypomina o naszej narodowej tożsamości i chrześcijańskich korzeniach naszego narodu, niech będzie bramą i drogowskazem dla kolejnych pokoleń.

Niedziela szczecińsko-kamieńska 42/2022, str. I

[ TEMATY ]

Jubileusz parafii

Ks. Marcin Miczkuła

Mszy św. przewodniczył ks. kan. Leszek Konieczny

Mszy św. przewodniczył ks. kan. Leszek Konieczny

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Prorok Ezechiel w swojej Księdze pisze o wizji nowej świątyni. Będzie to świątynia eschatologiczna, w której zamieszka chwała Boża, a wokół zgromadzi się lud. Wyrazem zawartego przymierza Boga z ludźmi będzie wypływająca spod tej świątyni woda, która jest źródłem życia i dzięki której będą się rodziły owoce dające nieśmiertelność. Fragmenty tej ezechielowej wizji odczytywane są co roku podczas święta rocznicy poświęcenia kościoła, aby przypomnieć, że jest to miejsce chwały Bożej, z którego płyną sakramenty dające życie i nieśmiertelność.

Trud budowy

W kościele Matki Bożej Częstochowskiej sprawowana była Msza św. rozpoczynająca rok jubileuszu 20-lecia poświęcenia kościoła. Został on poświęcony przez bp. Mariana Błażeja Kruszyłowicza 29 września 2002 r., a konsekrowany był 18 października 2003 r. przez abp. Zygmunta Kamińskiego. Już w latach powojennych, kiedy na ziemie nad Odrą i Bałtykiem wrócił Kościół, w Dargobądzu zaaranżowano w jednym z domów kaplicę, do której dojeżdżał kapłan z posługą sakramentalną z parafii św. Stanisława w Wolinie. Kiedy proboszczem w Wolinie został ks. prał. Jan Uberman, po konsultacjach z mieszkańcami, postanowił, że podejmie trud budowy nowej świątyni. W centrum miejscowości w 1997 r. rozpoczął prace budowlane przy wznoszeniu nowej świątyni zaprojektowanej przez mgr. inż. Walentego Zaborowskiego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Wsparcie i ofiara

Reklama

Nieocenioną pomoc w budowie zaoferowali mieszkańcy, którzy w ramach prac społecznych przychodzili na plac budowy. Większość mieszkańców otworzyła swoje serca wspierając działanie swoją modlitwą, a także składając ofiary na budowę nowej świątyni. W imieniu mieszkańców Dargobądza i pobliskich Karnocic przedsięwzięcie wspierała Bogdana Łągiewka wraz ze swym mężem Antonim, która za tę posługę otrzymała od abp. Andrzeja Dzięgi medal „Zasłużony dla Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej”.

Uroczystości jubileuszu kościoła połączone były z dziękczynieniem za plony. Przed Eucharystią słowo wprowadzenia wypowiedziała w imieniu dargobądzkiej rady kościelnej Bogdana Łągiewka. Mszy św. przewodniczył ks. kan. Leszek Konieczny, proboszcz parafii św. Mikołaja w Wolinie. Homilię wygłosił wikariusz ks. Robert Bałuka, który podkreślił, że bardzo ważna w naszej relacji z Bogiem jest wdzięczność w kontekście jubileuszu poświęcenia świątyni oraz dziękczynienia za plony.

Procesja

Wyrazem wdzięczności była procesja z darami. Na zakończenie słowa podziękowań za troskę o świątynię skierował ks. proboszcz. Następnie słowo gratulacji wygłosiła burmistrz Wolina Ewa Grzybowska, sołtys Dargobądza Agnieszka Wischnewski oraz woliński radny Marcel Szuliński. Po modlitwie w kościele uczestnicy udali się do świetlicy. Tam uczniowie z Publicznej Szkoły Podstawowej im. Zofii Kossak-Szczuckiej przygotowani przez nauczycieli: Wiolettę Ekiert oraz ks. Roberta Bałukę, zaprezentowali montaż słowno-muzyczny ukazujący wdzięczność za tegoroczne plony. Poczęstunek przygotowany przez mieszkańców zakończył uroczystości jubileuszowe.

2022-10-11 12:06

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jubileusz – okazja do przebaczenia i pojednania

Niedziela bielsko-żywiecka 47/2022, str. IV

[ TEMATY ]

Jubileusz parafii

Robert Karp

Żywy Kościół w Ciścu dziękuje za świątynię z cegieł

Żywy Kościół w Ciścu dziękuje za świątynię z cegieł

Parafia św. Maksymiliana Kolbego w Ciścu pod przewodnictwem bp. Romana Pindla świętowała 50. rocznicę budowy kościoła, który do historii przeszedł jako świątynia jednej doby.

Jubileuszową Eucharystię celebrowało ok. 30 kapłanów. Wśród nich był budowniczy kościoła i emerytowany proboszcz ciseckiej parafii ks. prał. Władysław Nowobilski. W uroczystościach udział wzięli licznie mieszkańcy podżywieckiej wsi oraz goście. Obecni byli m.in. przedstawiciele władz państwowych, parlamentarnych, administracyjnych i samorządowych. Liturgię uświetnił chór z Mazańcowic.
CZYTAJ DALEJ

To nie był pierwszy raz. Świadectwo uczniów z Kielna

2026-01-13 21:39

[ TEMATY ]

krzyż

Adobe Stock

W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.

Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję