Michał Kozal po ukończeniu gimnazjum w 1914 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął w Gnieźnie w 1918 r., na kilka miesięcy przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Dał się poznać jako gorliwy kapłan i w 1927 r. został ojcem duchownym gnieźnieńskiego seminarium. Zyskał uznanie jako doskonały przewodnik sumień przyszłych kapłanów. Wkrótce został powołany na funkcję rektora, którą piastował do 1939 r., kiedy to mianowano go biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej.

Po wybuchu wojny pozostał w diecezji. 7 listopada 1939 r. rozpoczęła się jego męczeńska droga – aresztowany przez Niemców był więziony w różnych obozach, aż w lipcu 1941 r. trafił do Dachau. Tu niósł posługę duchową chorym i umierającym, podnosił na duchu współwięźniów, zyskując miano „mistrza męczenników”. Gdy zachorował na tyfus, oprawcy uśmiercili go zastrzykiem z fenolu. Jego ciało zostało spopielone.

W czasie Mszy św. beatyfikacyjnej Jan Paweł II powiedział o bp. Kozalu: „Niech będzie (...) patronem naszych trudnych czasów, pełnych napięcia, nieprzyjaźni i konfliktów. Niech będzie wobec współczesnych i przyszłych pokoleń świadkiem tego, jak wielka jest moc łaski Pana naszego Jezusa Chrystusa”.

Bł. Michał Kozal, biskup i męczennik ur. 25 września 1893 r. w Nowym Folwarku zm. 26 stycznia 1943 r. w Dachau