Choć Kajetan urodził się w książęcej rodzinie i od najmłodszych lat opływał w dostatki, to doskonale znał problemy ubóstwa i zarazy. Gdy był protonotariuszem na dworze papieskim, wolał odwiedzać rzymskie szpitale i przytułki, by nieść pomoc ludziom dotkniętym przez los, niż ślęczeć za urzędniczym biurkiem. Był człowiekiem pobożnym, ale za głosem powołania poszedł późno – święcenia kapłańskie przyjął w wieku 36 lat. Jako kapłan całkowicie poświęcił się pracy apostolskiej. Jego gorliwość i skuteczność w głoszeniu Ewangelii były tak wielkie, że zaczęto nazywać go „łowcą dusz”.

Po wystąpieniu Lutra – Kajetan wraz z kilkoma innymi duchownymi rozpoczął pracę nad reformą duchowieństwa, zabiegał o podniesienie poziomu kaznodziejstwa oraz o zachowanie ubóstwa. Efektem ich wysiłków było założenie Zgromadzenia Kleryków Religijnych, zwane kajetanami lub teatynami. W 1527 r. Kajetan został przełożonym zgromadzenia. Teatyni przywiązywali również wielką uwagę do pełnienia dzieł miłosierdzia, m.in. sam Kajetan w czasie epidemii posługiwał ofiarom zarazy.

„Kajetan ewangelizował Rzym, Wenecję, Neapol, a czynił to przede wszystkim poprzez świadectwo swojego życia i dzieła miłosierdzia, praktykując wielki «manifest», który Jezus pozostawił nam w przypowieści o Sądzie Ostatecznym” – zauważył papież Franciszek.

Św. Kajetan, prezbiter ur. ok. 1480 r. zm. 7 sierpnia 1547 r.