W dniu 7 grudnia, w wigilię uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w kaplicy seminaryjnej odbyły się uroczyste Nieszpory, podczas których trzej alumni po raz pierwszy ubrali strój duchowny. Nabożeństwu przewodniczył bp Stanisław Jamrozek – biskup pomocniczy archidiecezji przemyskiej. W wygłoszonym słowie ukazał głębię tego wydarzenia oraz jego znaczenie dla drogi powołania każdego z alumnów.

Do tego wyjątkowego wydarzenia cała wspólnota seminaryjna – a zwłaszcza nowo obłóczeni bracia – przygotowywali się poprzez dziewięciodniowy czas nowenny, któremu w tym roku przewodniczył ks. dr Piotr Stefański – wikariusz parafii archikatedralnej oraz wykładowca homiletyki w naszym seminarium. W codziennych rozważaniach nowennowych ukazywał korelację postawy Maryi Niepokalanej dającej przykład wiary i uwielbienia Boga w pieśni Magnificat w nawiązaniu do tekstów biblijnych, zwłaszcza czytań przypisanych do Nieszporów, a rzeczywistością każdego człowieka, jego „tu i teraz”.

Nowenna i obłóczyny

Czas nowenny spędzony przed Najświętszym Sakramentem, pozwolił kandydatom w modlitwie i liturgii odnaleźć miejsce ku temu, by przygotować serce na przyjęcie tego wyjątkowego znaku, jakim jest sutanna. Dla pozostałych uczestniczących – alumnów i kapłanów – nowenna była okazją do pogłębionej refleksji oraz wdzięczności za dar powołania, za sakramenty, a także za obecność ludzi towarzyszących nam w drodze ku kapłaństwu i w nim samym.

Kulminacyjny punkt niedzielnej uroczystości stanowiły obłóczyny. Po wysłuchaniu słowa Bożego, bp Stanisław Jamrozek skierował do zgromadzonych – a szczególnie do kleryków kursu III – słowa zarówno pełne troski, jak i wymagającej zachęty. Ukazał głębię tego wydarzenia oraz jego znaczenie dla drogi powołania każdego z alumnów. Podkreślił że sutanna, ma być dla alumnów zbroją darów Ducha Świętego, Biskup przedstawił postać Maryi jako Pełnej Łaski, ukazują Ją jako Przewodniczkę na drodze powołania, a przyjęcie sutanny ma przypominać alumnom o łaskach, które otrzymują. Po homilii, bracia mający przyjąć sutannę, udali się do zakrystii, aby ubrać strój duchowny. Zgodnie z wieloletnią tradycją seminaryjną, w pierwszym zakładaniu sutanny pomagali im ich księża proboszczowie wspierający ich od początku na drodze realizacji powołania kapłańskiego.

Radosna chwila

Moment ten przeniknięty był dużą dozą wzruszenia zarówno ze strony kleryków, jak i kapłanów. Ci pierwsi doświadczyli bowiem wyraźnej zewnętrznej zmiany w swoim życiu; ci drudzy natomiast dostrzegali pierwsze owoce ich głębokiej pracy duchowej i duszpasterskiej w swoich parafiach. Kilka minut później trzej nowo obłóczeni alumni powrócili do kaplicy, gdzie wśród modlitwy i śpiewu z ogromnym zainteresowaniem wyczekiwała ich wspólnota seminaryjna. Ten moment każdorazowo porusza serca wszystkich obecnych na uroczystości. To także chwila radości ukazująca piękno powołania kapłańskiego.

Ostatnim punktem obłóczyn była uroczysta kolacja, która miała miejsce w refektarzu kleryckim. Tego wieczoru zgromadzili się na niej nie tylko alumni, ale również księżą przełożeni, księża profesorowie oraz księża proboszczowie i zaproszeni goście. Nowo obłóczeni bracia zostali przyjęci gromkimi brawami, a radość towarzysząca wszystkim podczas posiłku, przeniosła się później na seminaryjne korytarze i pokoje. Tam odbywały się rozmowy, podczas których alumni dzielili się swoimi przeżyciami i emocjami związanymi z tym wyjątkowym dniem.

Sutanna to kolejny etap

W 2025 r. strój duchowny przyjęli: kl. Krystian Barszczowski, kl. Sebastian Błaszczak oraz kl. Krzysztof Zawada. Obłóczeni klerycy wskazywali na doniosłość i wzruszenie podczas obłóczyn: kl. Krystian postrzega obłóczyny jako moment, w którym zewnętrzny znak zaczyna wyrażać jego wewnętrzną decyzję pójścia za Chrystusem. Przygotowywał się do nich przez modlitwę, rachunek sumienia, sakrament pokuty i formacyjne rozmowy, starając się zrozumieć, jaka odpowiedzialność wiąże się ze strojem duchownym. Czas nowenny był dla niego okazją do pytania o swoje motywacje i pragnienie służby Bogu. Sutanna jest dla niego publiczną deklaracją, komu pragnie oddać swoje życie, i początkiem drogi ku kapłańskiej dojrzałości.

Natomiast kl. Sebastian Błaszczak mówił, że sutanna jest czymś znacznie więcej niż tylko zewnętrznym strojem – to widzialny znak przynależności do Chrystusa i Jego Kościoła. Przygotowanie do jej przyjęcia stało się dla niego jednym z ważniejszych etapów formacji: czasem intensywniejszej modlitwy, rozmów z ojcem duchownym i dogłębnej decyzji, aby nie tylko „nosić” sutannę, ale żyć tym, czym jest – znakiem przynależności do Chrystusa. Podkreśla, że zdaje sobie sprawę, iż obłóczyny nie kończą formacji, lecz otwierają na kolejny, jeszcze bardziej świadomy etap odpowiedzialności za swoje słowa, gesty i codzienne świadectwo.

Kleryk Krzysztof Zawada podkreśla, że sutanna jest dla niego znakiem odpowiedzi na Boże wezwanie, które usłyszał kilka lat temu. Świadomość, że od tego momentu ludzie będą postrzegać go jako osobę duchowną, mobilizuje go do większej odpowiedzialności i troski o świadectwo życia. Czas nowenny stał się dla niego przestrzenią modlitwy i refleksji nad tym, do czego zaprasza go Pan Bóg. Obłóczyny przyniosły mu wiele radości, ale również przypomniały o powadze decyzji. W tym okresie – jak mówi – doświadczył szczególnego prowadzenia Boga, który przygotowywał jego serce na przyjęcie sutanny nie tylko jako stroju, ale jako znaku obecności Boga w jego życiu.

W wypowiedziach kleryków wyraźnie wybrzmiewa świadectwo, iż przyjęcie sutanny stało się dla nich zarówno źródłem radości, jak i momentem głębokiej refleksji oraz poczucia odpowiedzialności za podjętą drogę powołania. To z kolei ukazuje, że obłóczyny nie są tylko zmianą zewnętrzną, ale nade wszystko duchowym umocnieniem i świadomym krokiem ku jeszcze większej wierności Chrystusowi.

Nowo obłóczonym życzymy wytrwałości i odwagi, aby każdego dnia byli wiernymi świadkami Ewangelii w codziennym życiu. Wszystkich wiernych natomiast prosimy o modlitwę w ich intencji, a także o nowe, święte powołania do służby Bożej w Kościele.