W rekolekcjach uczestniczyło 50 osób, głównie z diecezji drohiczyńskiej, ale również z diecezji: białostockiej, łomżyńskiej, siedleckiej, toruńskiej, warmińsko-mazurskiej i warszawskiej. Przewodniczył im ks. kan. Dariusz Kujawa – moderator diecezjalny RRN. Wspomagali go: ks. kan. Wiesław Niemyjski, ks. Paweł Gołębiewski oraz ks. Grzegorz Burakiewicz . Rekolektantów odwiedził moderator krajowy ks. Dariusz Kowalczyk.

Główny temat rekolekcji – Przyjdźcie do mnie wszyscy – nawiązywał do fragmentu z Ewangelii według św. Mateusza: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię...” (Mt 11,28-30). To pokrzepienie najpełniej dokonuje się w sakramencie spowiedzi. Właśnie o tym były nasze rekolekcje – jak przygotować się dobrze do tego sakramentu zwanego też sakramentem pojednania, pokuty, nawrócenia i miłosierdzia, aby był on jak najbardziej owocny i pogłębiał nasze relacje z Panem.

Postacią przewodnią pierwszego dnia był św. Benedykt z Nursji – opat, patron Europy, założyciel zakonu opartego na twardej regule. Kolejne dni rekolekcji poświęcone były analizowaniu poszczególnych etapów sakramentu pokuty. Zwróciliśmy uwagę na rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, szczerą spowiedź oraz zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.

Uświadamialiśmy sobie, że być ewangelicznym dzieckiem, to cały czas wpatrywać się w Boga, napełniać się Jego miłością i w Bogu pokładać nadzieję. Po upadku trzeba powstać i ufać Bogu, a On to nagrodzi. Póki żyjemy, możemy się nawrócić.

Zaczynaliśmy od porannej medytacji metodą lectio divina. Posłużyły nam do tego wybrane testy Katechizmu Kościoła Katolickiego. Tej tematyce poświęcone też były konferencje, które były uzupełnieniem i rozwinięciem zagadnień poruszanych w czasie medytacji. Następnie w kilkuosobowych grupach dzieliliśmy się swoimi refleksjami na temat usłyszanych treści. W południe zbieraliśmy się w kaplicy na najważniejszym wydarzeniu dnia – Eucharystii.

Nasze rekolekcje zakończyliśmy w sobotę poranną Mszą św. Dziękujemy Panu Bogu za dar, jakim był ten tydzień spędzony w pięknym otoczeniu przyrody, w ciszy i spokoju, który sprzyjał rozmyślaniom i głębszym refleksjom nad sensem życia i miejscem Boga w naszym życiu.