Człowiek, zgodnie ze swoją naturą społeczną, odczuwa potrzebę rozwoju i doskonalenia siebie poprzez działania nie tylko indywidualne, lecz także zbiorowe, czyli społeczne. Zasadnicze korzyści pod tym względem osiąga żyjąc we wspólnocie, która jest organiczną jednością wielości osób, działań i powiązań, bez której życie ludzkie byłoby po prostu niemożliwe. Takimi wspólnotami są np. rodzina, sąsiedztwo, zakład pracy, region, naród, Państwo, Kościół. Niezależnie od życia we wspólnocie, człowiek pragnie, niekiedy w ramach działania zbiorowego, osiągać cele szczególne, określone, mające ułatwić zdobycie nie ogólnej doskonałości osobowej, lecz w określonej dziedzinie, na zasadzie dobrowolności. W związku z tym mówimy o dobrowolnym zrzeszaniu się ludzi dla osiągnięcia określonego celu, czyli o stowarzyszeniach. Stowarzyszenia takie mogą istnieć i działać w ramach wspólnoty Kościoła; nazywamy je stowarzyszeniami wiernych. Zrzeszają one na zasadzie dobrowolności pewną grupę wiernych. Założone lub zatwierdzone przez władzę kościelną mają na celu popieranie doskonalszego życia chrześcijańskiego wśród członków, bądź prowadzenie działalności mającej związek z misją Kościoła. Takie stowarzyszenia wiernych istnieją w Kościele od początku. Powstawały one i rozwijały się pod różną nazwą, miały różne cele, zależnie od potrzeb, miejsca i czasu. Były one konkretną formą posłannictwa i braterstwa Chrystusowego, wyrazem poczucia odpowiedzialności za realizację misji Kościoła, przede wszystkim zaś ujawniały pragnienie wiernych, aby między ich życiem praktycznym a wiarą istniała ścisła łączność. Wierni zawsze, do swojego zespołowego działania, odnosili słowa Chrystusowe: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20). W Kościele istnieją stowarzyszenia, w których zarówno duchowni jak i świeccy, albo duchowni i świeccy razem, wspólnym wysiłkiem dążą do wspierania życia doskonalszego, albo do rozszerzania kultu publicznego lub nauki chrześcijańskiej, albo też do przedsiębrania innych dzieł apostolstwa. Podejmowania przedsięwzięć ewangelizacyjnych, wykonywania dzieł pobożności lub miłości oraz ożywienia porządku doczesnego duchem chrześcijańskim (kan 298, par. 1). W Kościele spotyka się między innymi tzw. Prywatne Stowarzyszenia, założone przez wiernych na podstawie prywatnego porozumienia między sobą. Kościół uznaje takie stowarzyszenie dopiero po przejrzeniu i zatwierdzeniu jego statutu przez władzę kościelną. W ostatnim czasie stowarzyszenie takie powstało w Łowiczu. Dnia 30 grudnia 2003 roku Biskup Łowicki zaakceptował statut prywatnego stowarzyszenia wiernych, które nosi nazwę Konfraternia Świętej Wiktorii. Stowarzyszenie to powstało w listopadzie 2003 roku. Zawiązanie Konfraterni nastąpiło 7 listopada, kiedy to pierwsze osoby wyrażające wolę zaangażowania się w działalność tego stowarzyszenia, zostały powołane przez Biskupa Łowickiego do - kierując się wolą pogłębiania swego życia religijnego i upowszechniania kultu św. Wiktorii - realizacji celów wspomnianego dzieła. Miejscem działania Konfraterni jest diecezja łowicka, zaś siedzibą - Łowicz. Zgodnie ze statutem, celem Konfraterni jest szerzenie kultu św. Wiktorii. Członkowie mają realizować to poprzez częste nawiedzanie kaplicy św. Wiktorii w łowickiej bazylice katedralnej, udział - przynajmniej raz w miesiącu - we Mszy św. sprawowanej w w/w kaplicy, aktywne uczestniczenie w uroczystościach ku czci św. Wiktorii oraz w innych uroczystościach kościelnych z udziałem Biskupa Łowickiego. Oczywiście obowiązkiem członków Konfraterni będzie także przybliżanie społeczeństwu postaci św. Wiktorii - patronki diecezji łowickiej. Ponadto - jak czytamy w statucie - Kawalerowie św. Wiktorii powinni starać się utrzymywać więź z miejscami związanymi z życiem i męczeństwem patronki Łowicza i diecezji łowickiej, organizować różne spotkania zmierzające do zapoznania wiernych z historią pierwszych wieków Kościoła - w tym ze szczególnym zwróceniem uwagi na czasy prześladowań chrześcijan - oraz współpracować z duszpasterzami. Zgodnie z przepisami prawa kościelnego na czele prywatnego stowarzyszenia stoi moderator. Pierwszym moderatorem Konfraterni św. Wiktorii na jej ogólnym zgromadzeniu dnia 30 grudnia 2003 r. został wybrany - na kadencję 3-letnią - prof. Wiesław Jan Wysoki z UKSW w Warszawie. Jednocześnie Biskup Łowicki ustanowił w osobie ks. prałata Wiesława Koniecznego, proboszcza parafii katedralnej, kapelana - asystenta kościelnego Konfraterni. Kawalerowie Konfraterni św. Wiktorii posiadają specjalny uroczysty strój. Jest nim długa do ziemi peleryna w kolorze bordowym ze złotą oblamówką i logo medalu św. Wiktorii na lewej stronie piersi, oraz specjalny czarny stylowy beret. Pozostaje tylko ufać, iż w/w Konfraternia w sposób skuteczny przyczyni się do propagowania kultu św. Wiktorii nie tylko w naszej diecezji.