Bartolomé Esteban Murillo jest uznawany za jednego z największych mistrzów malarstwa hiszpańskiego XVII stulecia. Jego kariera przypadła na drugą połowę XVII wieku. Murillo jest typowym przedstawicielem baroku. Większą część życia spędził w Sewilli, gdzie był jednym z założycieli akademii artystycznej. W twórczości podejmował tematykę rodzajową, np. dzieci ulicy oraz obrazy religijne o cechach wizyjno-ekstatycznych. Często przedstawiał św. Antoniego Padewskiego oraz Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Stworzył typ ikonograficzny, który przetrwał przez 300 lat i jest jednym z najbardziej popularnych wizerunków maryjnych, powszechnie naśladowanych i reprodukowanych. W polskich kościołach nawet trudno o inne przedstawienia Wniebowzięcia jak to, które pierwszy namalował Murillo. Opierając się na dziełach swych największych poprzedników, Murillo podążał jednak swą własną drogą, tak wszakże by jego talent mógł służyć Bogu. Jak wyliczają specjaliści, cechy jego warsztatu to delikatny światłocień, miękki modelunek, ciepły koloryt. Dlatego nie ma się co dziwić, że parafie i klasztory Sewilli zamawiały u niego całe cykle ważnych obrazów. Już za życia artysta miał opinię mistrza w przedstawianiu tematów miłosierdzia i mistycznej ekstazy - a wszystko to w stylu stanowiącym oryginalne połączenie, głównie realizmu i wpływów szkoły weneckiej. Jego wizerunki cechuje niezwykła elegancja i głęboki wdzięk, styl ten zapowiada nadejście nowego kierunku, a mianowicie - rokoka. Murillo odniósł niebywały sukces artystyczny jeszcze za życia, jego sława przekroczyła granice Hiszpanii, a dzieła artysty stały się wzorem dla wielu późniejszych malarzy, m.in. dla Adama Kiełba czy Włodzimierza Tetmajera, który namalował Wniebowzięcie w sosnowieckiej bazylice katedralnej.