Już od kilku lat, gdy nadchodzi wrzesień, członkowie Ruchu Światło-Życie pielgrzymują do przemyskiej katedry, by tam uroczyście zainaugurować nowy rok pracy formacyjnej.

W tym roku ta pielgrzymka odbyła się w pierwszą wrześniową sobotę. Członków wspólnot dzieci i młodzieży oazowej oraz rodzin Domowego Kościoła przyciąga do przemyskiej katedry (oczywiście poza duchowym pragnieniem) chęć spotkania się ludzi we wspólnocie po wakacyjnej przerwie. Wielu spośród nich promienieje blaskiem Bożego Światła, szczególnie mocnym po oazowych przeżyciach. Teraz udziela się ono całej wspólnocie. Ta niepowtarzalna atmosfera radości, miłości i otwarcia się na Boga i ludzi przepełnia całe zgromadzenie. Mury katedry rozbrzmiewają pieśnią Pan radością mą..., Alleluja...

Na bocznym ołtarzu widnieje okolicznościowa dekoracja - znak Ruchu. Dwie greckie litery pierwszych słów Światło-Życie, wpisane w znak krzyża. Zamieszczono też hasło obecnego roku Pamięć świadków. Uroczystość rozpoczęła się jak zwykle zapaleniem świecy. Ranga tego święta wspólnoty została podniesiona przez przybycie i uczestnictwo w nim abp. Józefa Michalika. Przywitania Jego Ekscelencji dokonał ks. Piotr Kandefer - moderator diecezjalny Ruchu. Dziękował za przybycie i potwierdzenie swoją osobą łączności tego Ruchu z Kościołem. Pierwsza część uroczystości wypełniona została nabożeństwem misji - podczas którego odbyło się błogosławieństwo nowo wybranych animatorów. Aby dodać odwagi tym, którzy przekazywali świadectwa, i otworzyć serca słuchających, odczytano fragment Ewangelii. Uczestnicy ujrzeli w nim obraz Jezusa - Boga i Pana całego świata - umywającego nogi apostołom. Oto Sługa - sług. Ten, który przyszedł, aby służyć. Potem członkowie Ruchu dzielili się ze wspólnotą swoimi doświadczeniami służby Bogu i ludziom - dla dobra Ruchu i całego Kościoła. Mówili o tym, jak wielkie mają pragnienie, aby nieść Boga innym - nie pytając, czy wolno, ale czy trzeba? Słowo pasterskie Arcybiskupa również, na temat służby, skierowane zostało i do tych, którzy aktywnie wchodzą w struktury wspólnot ewangelizacyjnych. Podkreślił, jak wielki to skarb u progu XXI wieku. Przypomniał uczestnikom, że to Bóg złożył w człowieku wielkie dary, aby wydobywając je w pokorze, chętnie obdzielał nimi innych. Członków wspólnoty Ruchu określił jako wielki skarb współczesnego Kościoła. Zachęcił do odwagi w wierze, do pokonywania paraliżu bycia na klęczkach przed ekspansją i agresją otaczającego świata, również mediów. Wszyscy przecież wpisani są w Boże Życie, a Jego łaska ciągle nad nami spoczywa. Po słowach Księdza Arcybiskupa nastąpił obrzęd błogosławieństwa animatorów. "Poślij robotników na swoje żniwo, by imię Twoje było znane w świecie". Czyż trzeba większej zachęty? Jakże optymistycznie i radośnie w takim momencie brzmią słowa piosenki, często słyszanej na spotkaniach wspólnot tego Ruchu. Pan jest pasterzem moim. Niczego mi nie braknie. To wielkie, piękne, a zarazem trudne zadanie, by będąc sługą - być wielkim w Bożej służbie. Drugą część pielgrzymki wypełniła uroczysta Eucharystia - uczta miłości i jedności z Bogiem we wspólnocie. Jej szczególnym akordem było błogosławieństwo udzielane przez Księdza Arcybiskupa kandydatom na lektorów pragnących pełnić tę funkcję podczas zgromadzeń eucharystycznych. W wygłoszonej homilii Ksiądz Arcybiskup jeszcze raz podkreślił ważną rolę wszelkich ruchów ewangelizacyjnych w Kościele, w tym Ruchu Światło-Życie, którego gałęzią jest Domowy Kościół. Przypomniał, że ruchy te animuje sam Duch Święty, aby poprzez ich działalność Kościół Chrystusowy wciąż się rozwijał i umacniał. Celem zaś naczelnym i zadaniem jest szukanie i pomaganie innym w odnajdywaniu Bożej woli w naszym życiu. Drogą do tego jest pozbywanie się egoizmu i "radzenie się" Ducha Świętego. Zaakcentował wielką wagę pokory w kontaktach z innymi, a szczególnie w kontekście odczytywania i rozumienia słów Pisma Świętego. Na twarzach słuchających wzruszenie mieszało się z radością, powaga i skupienie - z uśmiechem.

Ostatnim punktem w programie pielgrzymki była skromna agapa na dziedzińcu Seminarium Duchownego. Suchy prowiant i herbata, spożywane na stojąco w tej przepełnionej obecnością Bożą wspólnocie, smakowały jak naprawdę wyborne jedzenie. Radości spotkań w grupach, rozmów pełnych śmiechu, żartów nie mącił nawet padający rzęsiście deszcz. Wspólnota swą liczną obecnością bez słów wielbiła Boga. Za Jego obecność i za to, że gdy przychodzi, serca ludzkie są pełne dobra i miłości. Na koniec jeszcze ogłoszenia, zarys planów na najbliższy rok. Po takim rozpoczęciu musi wystarczyć zapału i chęci do pracy, do działania na "Niwie Pańskiej". Jak mówią słowa znanej pieśni: Napełnij serce swoje tym cudownym nasieniem, a zobaczysz, że Bóg zaprowadzi Cię do ludzi.