Tam wszystko się zaczęło...

Ks. Norbert Rucki urodził się w Kliszowie k. Mielca (obecnie diecezja sandomierska) jako syn Franciszka i Weroniki. Wychował się wraz z siostrą i trzema braćmi. Dom i szkoła to pierwsze środowiska, w których formowało się życie duchowe przyszłego kapłana. Ukończył Szkołę Podstawową w Gawłuszowicach, Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Mielcu, Niższe Seminarium Duchowne w Łodzi, II Liceum Ogólnokształcące im. Gabriela Narutowicza w Łodzi, Seminarium Duchowne w Łodzi. 9 października 1955 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Michała Klepacza. W 1957 r. uzyskał stopień magistra teologii KUL. Podczas stypendium we Francji rozpoczął pisanie pracy doktorskiej z teologii, którą obronił w czerwcu 1960 r. Przebywając na Zachodzie, poznał działania zmierzające do odnowy liturgii. W szczególny sposób wspomina swoje uczestnictwo w 100. rocznicy objawień w Lourdes.

Duszpasterz młodych

Po okresie nauki przyszedł czas pracy dla ludzi. W latach 1960-62 ks. Rucki był wikariuszem w parafii Najświętszego Zbawiciela w Łodzi, następnie pracował w parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Łodzi. Jesienią 1962 r. po raz kolejny, dzięki polonijnemu stypendium, wyjechał za granicę. Tym razem przebywał w Paryżu, a następnie w Rzymie, gdzie miał okazję śledzić wydarzenia związane z Soborem Watykańskim II. Wówczas też podjął decyzję o rezygnacji z kontynuowania pracy naukowej na rzecz pracy duszpasterskiej. Bp Michał Klepacz powierzył młodemu Kapłanowi rozwiązanie problemu katechetycznego w parafii św. Antoniego w Łodzi. Ksiądz Norbert w ciągu pół roku urządził sale katechetyczne w wieży kościoła i na strychach kaplic przykościelnych. Gdy został skierowany do parafii św. Józefa w Łodzi, na prośbę proboszcza ks. kan. Stanisława Lesiewicza zajął się także katechezą. Działania młodego Kapłana w pierwszej i drugiej parafii nie uszły uwadze ówczesnych władz Polski Ludowej, które, posługując się tajnymi współpracownikami, czyniły wszystko, by usunąć go poza teren Łodzi. W obronie pokrzywdzonego wystąpił wówczas kard. Stefan Wyszyński.
W latach posługi duszpasterskiej ks. Norbert Rucki organizował w Łodzi Duszpasterstwo Akademickie. Współpracował z ośrodkiem akademickim u Ojców Jezuitów oraz salezjańskim „Węzłem”. Wolny czas spędzał z młodymi na obozach w Bieszczadach i na Pojezierzu Mazurskim, organizując obozy żeglarskie. Utworzenie stanicy żeglarskiej w Zarzęcinie nad Zalewem Sulejowskim zakończyło się procesem wytoczonym Kapłanowi. Dzięki pomocy kard. Stefana Wyszyńskiego, wyjechał za granicę. Przebywał w Holandii, Belgii, Francji. Po powrocie do kraju pracował w parafii św. Józefa.

Proboszcz w Aleksandrowie

18 listopada 1976 r. ks. Norbert Rucki objął administrację parafii św. Rafała w Aleksandrowie. Władze komunistyczne przez 5 lat nie zatwierdziły jego kandydatury na proboszcza. W powierzonej mu parafii doprowadził do gruntownego remontu starego kościoła. Z czasem go rozbudował i wyposażył w organy, ołtarz, nowe konfesjonały, nagłośnienie, centralne ogrzewanie, ławki. Świątynię otoczono granitowym ogrodzeniem. Ks. Norbert Rucki doprowadził też do budowy domu parafialnego, wokół którego utworzono ogród. Przyczynił się również do powiększenia powierzchni nekropolii, wzniesienia kaplicy i utworzenia kancelarii na cmentarzu. Dzięki staraniom Jubilata w parafii postawiono również: granitowy Krzyż Jubileuszowy, pomnik Jana Pawła II, pomnik Józefa Piłsudskiego, pomnik Rafała Bratoszewskiego i popiersie kard. Stefana Wyszyńskiego.
Ks. Norbert Rucki wyznaje zasadę, że w polskich warunkach dobry kapłan powinien łączyć pracę duszpasterską z działaniem na rzecz społeczeństwa lokalnego. Dlatego wspierał i wspiera szkoły, opłaca obiady dla dzieci, finansuje kolonie, przekazuje paczki dla biednych rodzin w okresie świątecznym, organizuje stanowiska pracy, inicjuje prace publiczne dla bezrobotnych. Jako mieszkaniec Aleksandrowa, wspierał budowę „jatek”, oczyszczalni ścieków, remont ul. Wojska Polskiego, rozbudowę Szkoły Podstawowej nr 3 oraz budowę basenu przy tej szkole. Jako proboszcz Ksiądz Prałat zadbał o rozbudzenie życia eucharystycznego w parafii. Wprowadził całonocną adorację Najświętszego Sakramentu w każdy pierwszy czwartek miesiąca, Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, założył ponad 40 Kół Żywego Różańca, prowadził przygotowania młodzieży do małżeństwa, a rodziców do chrztu dzieci. Zorganizował katechezę i zespół katechetów, z którego pracy jest dumny. W 1984 r. zainicjował Pieszą Pielgrzymkę do Częstochowy. Dla uczczenia kanonizacji s. Faustyny, wprowadził Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego, a na domu, w którym Święta pracowała przez kilka tygodni, umieścił pamiątkową tablicę. Ksiądz Prałat nie pozostaje obojętny na potrzeby innych wspólnot parafialnych: ufundował organy Johanusa dla parafii Zesłania Ducha Świętego, objął pomocą parafie na Wschodzie: w Grodnie, Witebsku, Odessie, Dnieprodzierżyńsku na Ukrainie i parafie na Białorusi.

Obchody złotego jubileuszu

Uroczystości 50-lecia kapłaństwa ks. Norberta Ruckiego odbywały się w kilku terminach. Najpierw miało miejsce spotkanie z kolegami kapłanami, z rodziną, koleżankami i kolegami ze Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Gawłuszowicach - tam, gdzie „wszystko się zaczęło”. Ksiądz Prałat jako dar wdzięczności dla rodzinnej parafii ufundował pomnik św. Wojciecha. Jesienią 2005 r., podczas odpustu parafialnego w Aleksandrowie miało miejsce spotkanie z księżmi, którzy współpracowali z Proboszczem dla dobra parafian. Bp Ireneusz Pękalski, który przewodniczył Mszy św., wspomniał w homilii, że to Ksiądz Prałat poprosił niegdyś, by do nazwy parafii, która była pw. św. Rafała, dodać wezwanie św. Michała, przez pamięć i wdzięczność dla bp. Michała Klepacza, który go prowadził i pomagał kształtować jego osobowość kapłańską.
Kolejna Eucharystia z okazji jubileuszu była koncelebrowana w październiku 2005 r. przez Księdza Prałata i jego kolegów z seminarium i studiów. Uroczystości ponownie przewodniczył bp Ireneusz Pękalski. Podczas Liturgii Ksiądz Biskup przeczytał list abp. Władysława Ziółka do Jubilata z okazji 50. rocznicy święceń kapłańskich. Msza św. miała bogatą oprawę liturgiczną.
Bp Ireneusz Pękalski przewodniczył również kolejnej jubileuszowej celebracji w 50. rocznicę Mszy św. prymicyjnej Jubilata. Wówczas życzenia Dostojnemu Jubilatowi złożyli: katecheci, chór parafialny, siostry zakonne, schola dziecięca, przedstawiciele Odnowy w Duchu Świętym, goście z Wrocławia, delegacja z rodzinnej parafii, rodzina. Brat Jubilata podarował parafii przepiękną monstrancję. W kościele rozległy się brawa, a w wielu oczach zakręciły się łzy wzruszenia. W słowach kierowanych do Księdza Prałata podkreślano, że przez pół wieku życia kapłańskiego przyszło mu iść do góry, pod prąd, szukać i nie ustępować (za Tryptykiem Rzymskim), wskazano jego wierną służbę Chrystusowi i wielką pracę na rzecz człowieka. Dało się usłyszeć podziękowanie za mądre i odpowiedzialne kapłaństwo w trudnych czasach. „Obecność Księdza Prałata w naszych domach to najpiękniejsza nauka miłości do Chrystusa, to nauka miłości bliźniego, szukania piękna i dobra w otaczającym świecie. Dzięki Tobie, Księże Prałacie, Bóg był i jest bliżej nas” - mówiono. Następnie aleksandrowianie spędzili wieczór na agapie z Księdzem Prałatem. Było gościnnie, uroczyście, smacznie i wesoło. Udało się zjednoczyć ludzi w różnym wieku, rozmaitych profesji.
Jubileusz Księdza Prałata miał miejsce w roku śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II - człowieka, który swoim życiem zaświadczył, że istotą powołania kapłańskiego jest szczególna niepodzielność życia i służby. Rok 2005 był też z woli Jana Pawła II Rokiem Eucharystii, a - jak powiedział jeden z poetów - kapłan to człowiek, w którego dłoniach po raz wtóry rodzi się Chrystus. Dziękujemy Księdzu Prałatowi za cudowne rozmnażanie Chleba Eucharystycznego. Ufamy, że Pan Bóg udzieli Księdzu obfitości łask na dalsze lata pasterzowania.