LEDNICA - Ludzie Ewangelii Daleko Niosą Imię Chrystusa, Amen!
Tak w skrócie co roku można określić spotkanie młodzieży lednickiej. To już po raz dziesiąty młodzi ludzie z całej Polski, również z naszej diecezji, spotkali się 3 czerwca br. w wigilię Zesłania Ducha Świętego, by wzorem lat ubiegłych „na nowo zaorać lednickie pola i przygotować je na siew, ale siew Słowa, które ma padać w żyzną glebę naszych serc”.
Młodzież z Tomaszowa Lubelskiego i okolic wyjechała pełna optymizmu i radości w piątek 2 czerwca spod sanktuarium Matki Bożej Tomaszowskiej. Duchowymi opiekunami 50-osobowej grupy byli księża wikariusze: Zygmunt Jagiełło i Rajmund Cur.
Lednica jest zawsze niecodzienną okazją do modlitwy, zabawy, refleksji, uwielbiania Pana tańcem i śpiewem i czym tylko się umie. Obecność mnóstwa młodych ludzi jest też „odpowiedzią na głód duchowy dzisiejszych czasów”.
Kard. Stanisław Dziwisz, zwracając się do młodych w homilii, mocno wyakcentował to, aby „nie dali się omamić atrakcyjnością stylu życia, książek czy filmów, myślenia czy nauczania”. „Co to znaczy - pytał młodzież Kardynał - że Chrystus jest drogą? «Chrystus jest drogą» to znaczy również, że cały styl życia ma być Chrystusowy. Droga Pana to nic innego, jak nauczanie, które zostawił nam Chrystus, to nowy styl życia, nazywany często przez Jana Pawła II cywilizacją miłości”. Zawsze pełni wiary mamy odrzucać wszystkie zbędne znaki i iść za Chrystusem, bo tylko On jest Drogą, Prawdą i Życiem.
„Nie lękajcie się! Trwajcie mocni w wierze”. Tak ostatnio mówił nam podczas pielgrzymki Ojciec Święty Benedykt XVI, dlatego idąc za jego wezwaniem przeszliśmy z wielotysięczną rzeszą młodych ludzi przez Bramę - Rybę, by być naprawdę Ludźmi Ewangelii Daleko Niosącymi Imię Chrystusa.
Janusz Radziszewski podczas przyjęcia posługi lektoratu. Obrzędowi przewodniczył bp Rudolf Pierskała
Do posługi diakona stałego w diecezji świdnickiej przygotowuje się Janusz Radziszewski z Jedliny-Zdroju. Przed nim już ostatnia prosta formacji, czas szczególnego skupienia, modlitwy i porządkowania doświadczeń życia, które Pan Bóg przez lata wpisywał w jego drogę powołania.
Ta droga prowadziła przez bardzo różne środowiska i doświadczenia, które dziś układają się w spójną historię służby. 30 czerwca 2025 roku Janusz Radziszewski przyjął posługę lektoratu, choć z Liturgiczną Służbą Ołtarza związany jest nieprzerwanie od 1988 roku, od czasów szóstej klasy szkoły podstawowej. Posługa słowa od lat była więc naturalną przestrzenią jego zaangażowania w Kościele. Obecnie podejmuje on formację dla przyszłych diakonów stałych w Diecezjalnym Ośrodku Formacyjnym w Opolu.
Opowiadanie otwiera tzw. narrację o Arce (1 Sm 4-6). Izrael staje do walki z Filistynami w okolicy Eben-Ezer i Aphek. Pierwsza porażka budzi pytanie starszych: „Dlaczego Pan pobił nas dziś przed Filistynami?” Autor widzi dzieje w świetle przymierza. Klęska odsłania stan ludu i stan sanktuarium. W odpowiedzi sprowadza się z Szilo Arkę Przymierza Pana Zastępów, „który zasiada na cherubach” (kerubim).
Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
