Co najmniej 52 mln mieszkańców 18 państw Afryki środkowej i wschodniej jest zagrożonych głodem wskutek niszczących skutków zmian klimatycznych. Jest to bezprecedensowy kryzys humanitarny, gdyż dotychczas powodzie, susze, niedożywienie czy głód dotyczyły zazwyczaj jednego kraju, tym razem zaś objęły sporą część kontynentu. Nakładają się na to jeszcze skrajne ubóstwo i konflikty zbrojne w niektórych z tych państw.
Kryzysy te sprawiają, że tylko w 2019 r. ponad 2,5 mln uchodźców klimatycznych dołączyło do około 8 mln ludzi uciekających przed konfliktami zbrojnymi.
Najpoważniejsza sytuacja panuje w tzw. Rogu Afryki. Sudan Południowy zmaga się z powodziami, w wyniku których poszkodowanych zostało 900 tys. ludzi. Dotknęły one również Somalię, gdzie dziesiątki tysięcy mieszkańców Puntlandu, Somalilandu i stołecznego Mogadiszu opuściło swe domy.
Specjaliści są zgodni, że tak rozległy terytorialnie kryzys jest czymś nowym na tym kontynencie i że jest to wynik zmian klimatycznych, zaś Afryka jest pod tym względem jednym z najbardziej zagrożonych obszarów na świecie. Ich zdaniem, sytuacja będzie się tam jeszcze pogarszać.
W ogłoszonym na początku listopada raporcie 11 tys. badaczy ze 153 państw przestrzegło, że na Ziemi trwa kryzys klimatyczny i jeśli nic się w tej kwestii nie zrobi, nieuniknione będą cierpienia jej mieszkańców. Gdy chodzi o Afrykę, naukowcy podkreślają, że potrzebuje ona w pierwszym rzędzie stabilizacji, skupienia wysiłków rządów na pomocy społecznej i rolnictwie, a także zakończenia wojen.
Chcąc zlikwidować do 2030 roku głód na świecie konieczne są w ciągu najbliższych 15 lat dodatkowe inwestycje w wysokości 240 miliardów euro rocznie. Informuje o tym wspólny raport, przedstawiony 10 lipca w Rzymie przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Światowy Program Żywnościowy (WFP) oraz Międzynarodowy Fundusz Rozwoju Rolnictwa IFAD.
Z raportu wynika, że kluczową rolę w walce z głodem odgrywa długofalowe wsparcie dla drobnych rolników i lokalnych przedsiębiorstw w regionach wiejskich. “Jeśli będziemy nadal postępowali tak jak obecnie, wówczas w 2030 roku będziemy mieli w dalszym ciągu 650 milionów głodnych ludzi na świecie” - powiedział dyrektor generalny FAO Jose Graziano da Silva. Wyjaśnił, że 240 miliardów euro odpowiada ok. 0,3 proc. światowego produktu brutto. „Sądzę, że to stosunkowo niewielka cena za położenie kresu głodowi" - dodał dyrektor FAO.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
