W Tarnobrzegu, w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy odbyło się diecezjalne spotkanie grup Kolędników Misyjnych. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił bp Jan Wątroba, ordynariusz diecezji rzeszowskiej, pełniący w Konferencji Episkopatu Polski funkcję członka Komisji Duchowieństwa oraz Maryjnej.
Na wspólne spotkanie przybyło ponad trzydzieści grup dziecięco-młodzieżowych z całej diecezji sandomierskiej, które w swoich parafiach lub szkołach przygotowały jasełkowe programy artystyczne nawiązujące do dzieł misyjnych. Razem z młodymi przybyli kapłani, katecheci i rodzice. – Kolędnicy Misyjni mają za zadanie wędrując od domu do domu opowiadać o tajemnicy Bożego Narodzenia. Każdego roku przyświeca inny cel. W roku 2020 w szczególny sposób pamiętamy o rówieśnikach z Ameryki Południowej, z Amazonii. W to dzieło włącza się coraz większa liczba wiernych. Kolędnicy Misyjni ewangelizują przez modlitwę, śpiew i mówienie o narodzeniu Jezusa w każdym człowieku – poinformował ks. Daniel Koryciński, dyrektor diecezjalnych Papieskich Dzieł Misyjnych.
Spotkanie rozpoczęła Msza św., której przewodniczył i homilię wygłosił bp Jan Wątroba. Koncelebrowali: bp Krzysztof Nitkiewicz i kapłani przybyli z różnych stron diecezji. Bp Nitkiewicz na początku Eucharystii powitał dostojnego gościa oraz wszystkich uczestniczących w spotkaniu Kolędników Misyjnych.
W homilii bp Wątroba zwrócił uwagę, że Trzej Królowie byli pierwszymi misjonarzami, których prowadziła gwiazda. Nawiązał w ten sposób do Kolędników Misyjnych, którzy idą z gwiazdą do domów i mieszkań opowiadając historię Bożego Narodzenia. – Kolędnicy Misyjni stają się małymi misjonarzami, następcami Trzech Króli i tysięcy misjonarzy, którzy przez dwadzieścia wieków szli i opowiadali prawdę o tym, co stało się w Betlejem.
ks. Wojciech Kania
Po Mszy św. w barwnym korowodzie Kolędnicy Misyjni przeszli do sali widowiskowej przy tarnobrzeskiej świątyni, gdzie krótkie jasełka przedstawiły dzieci ze Szkoły Podstawowej w Komorowie. Spotkanie zakończyła agapa.
Występ dzieci w siedzibie Konferencji Episkopatu Polski
Od kilku już lat dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 11 w Przemyślu uczestniczą w akcji Z kolędą w domu i pomagają swoim rówieśnikom z krajów misyjnych.
Z roku na rok ich zaangażowanie jest coraz większe, bo coraz większa liczba dzieci i rodziców włącza się w to piękne dzieło. Tego roku kolędowanie było dla nich wyjątkowe. Jedna z grup kolędniczych z naszej szkoły została zaproszona 12 grudnia 2019 r. do siedziby Konferencji Episkopatu Polski do Warszawy, by przedstawić tegoroczną scenkę kolędniczą dla dzieci z Amazonii. Naszą grupę zaprezentowała Zuzia Falger z Żurawicy w roli anioła. Mówiła m.in.: „Jestem uczennicą klasy V Szkoły Podstawowej nr 11 im. Henryka Jordana w Przemyślu. Przyjechałam tu z s. Dorotą, która uczy mnie religii, i z p. Anią, moją polonistką, i oczywiście z moimi kolegami i koleżankami z naszej szkoły: Marysią, Karoliną, Emilią, Jakubem i Karolem oraz Gabrysią, s. Karolą, i p. Mariolą, opiekunką grupy kolędników.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
