22 stycznia bp Tadeusz Rakoczy oraz kapłani bielskich parafii uczestniczyli we wspólnej modlitwie o jedność chrześcijan w ewangelickim kościele Zbawiciela w Bielsku-Białej.
W luterańskiej świątyni katolicy modlili się razem z wiernymi kościoła ewangelicko-augsburskiego i kościoła polsko-katolickiego. Było to centralne nabożeństwo ekumeniczne na Śląsku Cieszyńskim w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan.
W nawiązaniu do tematu głównego hasła Tygodnia Modlitw: „Nawet głuchym przywraca słuch i niemym mowę”, myślą przewodnią modlitwy i refleksji spotkania w Bielsku-Białej było milczenie chrześcijan. Zgromadzeni w świątyni prosili Boga o przełamanie milczenia wyznawców Chrystusa, które przyczynia się do cierpienia ludzi na świecie.
Nabożeństwo rozpoczął gospodarz luterańskiej świątyni Zbawiciela bp Paweł Anweiler, zwierzchnik diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego.
W wygłoszonym słowie bp Tadeusz Rakoczy zwrócił uwagę na ekumeniczne dążenia do jedności w kontekście aktualnych i powszechnych dążeń zjednoczeniowych w Europie i w całym świecie. Te ostatnie niosą w sobie - jak zaznaczył nasz Ordynariusz - niebezpieczeństwo powstania jedności bezdusznej. - Chrześcijaństwo jest tym, co ma dać duszę tej budującej się jedności. - Żeby Ewangelia stała się jednak wiarygodnym programem dla wspólnej Europy i dalej dla całego świata, chrześcijanie - my ludzie ochrzczeni i wierzący w Chrystusa musimy stawać się rzeczywistą wspólnotą i dawać świadectwo umiejętności budowania pozytywnych więzi z innymi - mówił bp Tadeusz Rakoczy.
Z kolei Prezes śląskiego oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej zwrócił uwagę na zauważalny i napawający nadzieją postęp we wzajemnym zbliżaniu się podzielonych chrześcijan. Przywołał początki swej pracy i relacje, jakie wtedy między chrześcijanami różnych wyznań panowały na Śląsku Cieszyńskim. - Jak daleko byliśmy od siebie, jak nie zawsze po bratersku byliśmy do siebie ustosunkowani. Myślę, że dzisiaj kreujemy jednak to, co powinno być - jedność w miłości - mówił ks. Jan Gross.
W tegorocznym Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan na wspólnej modlitwie spotykano się także w kościele św. Małgorzaty w Kamienicy, oraz w kościele Bożej Opatrzności w Bielsku-Białej.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W minionym tygodniu w naszej diecezji odnaleziono poszukiwany od 80 lat - obraz Józefa Mehoffera. Wisiał… w miejscu, którego nikt by nie podejrzewał. I kiedy na niego patrzę, widzę coś więcej niż historię sztuki. Widzę Ewangelię.
Na płótnie: Powstanie Warszawskie, mrok, cierpienie i dramat. A jednak – snop światła, Archanioł Michał i znak, że ostatnie słowo należy do Boga. I dokładnie o tym jest dzisiejsza Ewangelia: Jezus nie wybiera bezpiecznych dróg. Idzie do ziemi Zabulona i Neftalego – do miejsca najbardziej napiętego, poranionego, pogmatwanego. Bo On zawsze wchodzi w to, co w nas najsłabsze.
Grecko-Prawosławny Patriarchat Jerozolimy i franciszkańska Kustodia Ziemi Świętej ogłaszają rychłe rozpoczęcie prac renowacyjnych w Grocie Narodzenia Pańskiego, świętym miejscu czczonym przez całe chrześcijaństwo jako miejsce Wcielenia - poinformowano w Jerozolimie.
To wspólne przedsięwzięcie będzie realizowane przy braterskiej współpracy apostolskiego patriarchatu ormiańskiego, a odbywa się pod auspicjami prezydenta Państwa Palestyńskiego, zgodnie z dekretem prezydenckim w sprawie renowacji Groty Kościoła Narodzenia Pańskiego z 2024 r. oraz historycznym status quo regulującym kwestie związane z miejscami świętymi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
