Początki - Krucjata Trzeźwości

Krucjata Trzeźwości była szczególną formą realizacji Ślubów Jasnogórskich napisanych przez kard. Wyszyńskiego i złożonych w 1956 r. Naród polski przyrzekał „wypowiedzieć walkę pijaństwu i rozwiązłości i uczynić wszystko, aby Polskę uczynić rzeczywistym Królestwem Niepokalanej i Jej Syna”. Ślubowaliśmy stać w obronie życia nienarodzonego, nierozerwalności małżeństwa, walczyć z przemocą, troszczyć się o głodnych, bezdomnych. Mowa była również o wadach naszego narodu: lenistwie, lekkomyślności, pijaństwie, rozwiązłości.
Krucjata Trzeźwości została ogłoszona w 1957 r. przez swojego założyciela i dyrektora ks. Franciszka Blachnickiego. Niespełna rok później przekształcona z Krucjaty Trzeźwości (dla mężczyzn) i Krucjaty Czystości (dla kobiet) w Krucjatę Wstrzemięźliwości. Był to ruch maryjny oparty na duchowości św. Maksymiliana Marii Kolbego, który uczy nas jak miłować braci kosztem ofiary z siebie.
Celem Krucjaty była „Polska trzeźwa i czysta”. Środkiem do tego stała się modlitwa i całkowita abstynencja. Zwycięstwo nad mocami ciemności miało przyjść przez Niepokalaną. Całe więc dzieło Krucjaty, jak i jej członkowie byli oddani Jutrzence Wolności i stali się narzędziem w Jej rękach. Jednak wizja trzeźwego narodu przestraszyła ówczesne władze i została zlikwidowana w 1960 r. przez Służby Bezpieczeństwa. Ks. Blachnicki zaś trafił do więzienia.

Fundament - nauczanie papieskie

Idea masowego ruchu odnowy moralnej została wznowiona znów przez Sługę Bożego ks. F. Blachnickiego po wyborze Jana Pawła II na Stolicę Piotrową. Ojciec Święty 23 października 1978 r. w liście pożegnalnym do Polaków mówił: „Proszę, abyście przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła”. Słowa te były bezpośrednią inspiracją do odnowy działalności Krucjaty, której fundamentem stało się nauczanie papieskie. Odtąd wspólnota ta działa pod nazwą Krucjata Wyzwolenia Człowieka (KWC). Jako jej członkowie obejmujemy swoją modlitwą ludzi w różnoraki sposób zniewolonych. Nie tylko przez alkohol, ale również przez: narkotyki, nikotynę, Internet, gry hazardowe, komputerowe, media, modę, cudzą opinię, seks i wiele innych zagrożeń tego świata.

Zobowiązania członków

W imię miłości do Niepokalanej członkowie Krucjaty podejmują się modlitwy i postu w postaci całkowitej abstynencji od alkoholu i wszelkich używek. Zobowiązujemy się nie tylko do niepicia, ale również nie częstujemy innych alkoholem i nie kupujemy go oraz szerzymy kulturę czystości i skromności, uczymy świętowania i spędzania wolnego czasu bez alkoholu, w radości chrześcijańskiej. Także w miarę możliwości uczestniczymy w comiesięcznych spotkaniach. W naszej archidiecezji są nimi Eucharystie sprawowane w każdą pierwszą sobotę miesiąca na Dworcu Głównym PKP w Częstochowie, o godz. 16, w intencji ludzi uzależnionych i bezdomnych.

Zawierzenie Matce Bożej

Codziennie oddajemy się na nowo Niepokalanej Matce Kościoła będąc do Jej dyspozycji. To Maryja jest naszą Panią. W Jej imię walczymy ze wszystkim, co poniża godność człowieka. Okazją do naszej wspólnej modlitwy, zawierzenia się na nowo Maryi było czuwanie archidiecezji częstochowskiej na Jasnej Górze 11 grudnia ub.r. Prowadzone było one przez Krucjatę Wyzwolenia Człowieka oraz Ruch Światło-Życie.
Grudniowe czuwanie miało charakter wyjątkowy. Odbyło się bowiem w połowie Adwentu - czasu szczególnej tęsknoty i przygotowań na narodziny Boga. „Oczekują ci, którzy czuwają”, stąd modlitewne spotkanie było jakby wołaniem słowami z Apokalipsy: Przyjdź, Panie Jezu! Stanowiło zarazem swoiste wejście w nowy rok liturgiczny, który rozpoczął się w Kościele wraz z pierwszą niedzielą Adwentu.
Msza św. - niczym klamra - spinała czuwanie, rozpoczynając je o godz. 20 i kończąc uroczystym zgromadzeniem wokół Stołu Eucharystycznego o północy. Czas między nimi wypełniły: konferencja, rozważania, wspólny śpiew.
Konferencję wygłosił tradycyjnie abp Stanisław Nowak, wprowadzając nas tym samym w temat nowego roku, który przebiega pod hasłem Bądźmy uczniami Chrystusa. Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że bycie uczniem Jezusa to nie stagnacja, lecz proces ciągłego „stawania się”, potrzeba rozwoju, pragnienie czegoś więcej. By tak było, należy wiernie „chodzić ze swoim Mistrzem, trwać w Nim, wsłuchując się z wrażliwością w Jego słowo”. Tym zaś, co weryfikuje owo trwanie jest miłość, która nie pozwala prawdziwemu uczniowi zasklepiać się w sobie, a przeciwnie - otwiera na innych i dokonuje się w konkretach codzienności. Pasterz archidiecezji połączył również temat roku z najnowszą encykliką Benedykta XVI „Spe Salvi”, traktującą o nadziei, inspirując słuchających wezwaniem „Jako uczniowie Chrystusa, nieśmy Ewangelię Nadziei!”.
Po konferencji podjęliśmy czuwanie jako członkowie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Była to swoista odpowiedź na wybrzmiałe dopiero co słowa Księdza Arcybiskupa, będące wołaniem o miłość i nadzieję. Głównym motywem trwania w Krucjacie jest bowiem miłość do tych, którzy stracili zdolność kochania, bo będąc ludźmi uzależnionymi, nie posiadają siebie, nie mogąc tym samym się ofiarowywać. Krucjata jest także programem działania niosącym nadzieję, zwłaszcza tam, gdzie „uwłaczana jest ludzka godność i poniżane obyczaje zdrowego społeczeństwa”.
Zgromadzeni w Kaplicy mieli szansę dowiedzieć się, czym jest owo Maryjne Dzieło, jak również włączyć się w jego modlitwę. Jednocześnie w trakcie prowadzonych rozważań, rozdawane były biuletyny o KWC i specjalne karteczki. Dawały one możliwość wypisania imion osób w różny sposób uzależnionych, w intencji których trwała później modlitwa. Niezwykle ważne były także świadectwa naszych współbraci, w których życiu Krucjata odgrywa istotną rolę. Doświadczeniem trwania w niej dzielili się z nami młodzi ludzie, małżonkowie a także kapłan. Następnie członkowie Diakonii Modlitwy Ruchu Światło-Życie poprowadzili Różaniec, który bezpośrednio poprzedzał wieńczącą już czuwanie Eucharystię.
Każde czuwanie jest adoracją Jezusa, z którego to spotkania wychodzimy umocnieni, by coraz bardziej się stawać. By - być może - podejmować również działania, do których powołuje nas Ta, przed Obliczem Której wspólnie czuwaliśmy.
Chwała Panu za dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i za wszelkie dobro, które przez nią się dokonuje.