Reklama

Watykan

Wiele istotnych wydarzeń z udziałem dyplomacji Stolicy Apostolskiej

Mijający tydzień obfitował w wiele istotnych wydarzeń z udziałem dyplomacji Stolicy Apostolskiej.

[ TEMATY ]

Watykan

Stolica Apostolska

Adobe.Stock.pl

Nowym ambasadorem Unii Europejskiej przy Stolicy Świętej została Holenderka Alexandra Valkenburg, stały obserwator papieski przy Biurze ONZ w Genewie abp Ivan Jurkovič przypomniał stanowisko Watykanu w sprawie rasizmu i wszelkich form nierówności społecznej a szef dyplomacji watykańskiej abp Richard Paul Gallagher zapowiedział rychłe przystąpienie Stolicy Apostolskiej do tzw. Poprawki z Kigali z 2016 w sprawie walki z emisją niektórych szkodliwych związków chemicznych do atmosfery. To tylko niektóre z przejawów aktywności dyplomatycznej Stolicy Świętej.

Ambasador Valkenburg ma za sobą prawie ćwierćwieczną służbę w dyplomacji swego kraju. Pracowała w misjach Niderlandów w Nowym Jorku i w stolicy Surinamu (dawnej Gujany Holenderskiej) – Paramaribo. W latach 2012-16 była szefową Wydziału Praw Człowieka oraz Spraw Politycznych i Prawnych w MSZ swego kraju. Przed przybyciem do Watykanu była od 2016 ambasadorem na Kubie i Jamajce, obecnie zaś będzie reprezentować Unię Europejską nie tylko w Stolicy Apostolskiej, ale także przy Zakonie Maltańskim i organizacjach międzynarodowych, mających siedzibę w Rzymie, oraz w San Marino. Placówkę w Watykanie przejęła po polskim dyplomacie Janie Tombińskim, który reprezentował UE przy Watykanie w latach 2016-20.

Mianowanie amb. Valkenburg zbiegło się w czasie z nieodnowieniem przez Unię Europejską mandatu jej specjalnego wysłannika ds. wspierania wolności religii i wierzeń poza UE. Od ustanowienia tego urzędu w 2016 do 30 listopada ub.r. piastował go słowacki polityk chadecki Ján Figeľ (60 lat). Jednym z największych jego osiągnięć było doprowadzenie do zwolnienia z więzienia i bezpiecznego wywiezienia z Pakistanu tamtejszej katoliczki Asii Bibi, oskarżonej bezpodstawnie o bluźnierstwo przeciw islamowi i skazanej tam na karę śmierci.

Reklama

Decyzja o ostatecznym zakończeniu mandatu wysłannika jest trudna do zrozumienia, gdyż na wzór tego urzędu powstały podobne stanowiska w innych krajach, a wolność religii i wyznania jest nadal łamana w wielu miejscach naszej planety. Adina Portaru – doradczyni prawna międzynarodowej organizacji obrony wolności ADF International w Brukseli – podkreśliła, że „na całym świecie osoby są piętnowane, więzione, torturowane i zabijane z powodu swej wiary” i dodała, że „w czasie narastających ograniczeń wolności religijnej mamy nadzieję, że Unia Europejska nada priorytet temu podstawowemu prawu za pomocą innych środków”.

ADF International była jedną z wielu organizacji, które popierały potrzebę utrzymania wspomnianego urzędu specjalnego wysłannika UE. Broniły go także Intergrupa Parlamentu Europejskiego ds. Wolności Religii lub Wierzeń oraz ds. Nietolerancji Religijnej, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, międzynarodowi eksperci ds. wolności religijnej oraz Obserwatorium Nietolerancji i Dyskryminacji Chrześcijan. W odpowiedzi na list ekspertów w tej sprawie Komisja Europejska ograniczyła się do stwierdzenia, że „wraz z innymi prawami podstawowymi wolność religii lub wiary jest podważana na całym świecie”.

18 czerwca Rada Praw Człowieka w Genewie obradowała na temat „Obecne łamania praw człowieka, wywoływane przez rasizm, rasizm systemowy, brutalność policji i przemoc wobec protestów pokojowych”. Bezpośrednim powodem do podjęcia tego zagadnienia było niedawne zabójstwo czarnoskórego George'a Floyda w Stanach Zjednoczonych, co doprowadziło następnie do wielkiego wybuchu społecznego i zajść w całym kraju.

Reklama

Stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Biurze ONZ w Genewie abp Ivan Jurkovič podkreślił, że wyraża ona „mocne i pełne przekonanie, iż dyskryminacja rasowa we wszystkich swych przejawach jest całkowicie nie do przyjęcia”. Zaznaczył, że „wszyscy członkowie rodziny ludzkiej, stworzeni na obraz i podobieństwo Boże, są równi w swej godności, bez względu na rasę, naród, płeć, pochodzenie, kulturę czy religię”. Państwa są zatem wezwane do uznania, obrony i wspierania podstawowych praw człowieka każdej osoby ludzkiej” – dodał dyplomata papieski. Zwrócił uwagę, że „deptanie nienaruszalnej godności innych jest także deptaniem naszej”, dlatego „nie możemy tolerować i zamykać oczu na rasizm czy wykluczenie w jakiejkolwiek formie a zarazem próbować bronić świętości każdego życia ludzkiego”.

W tym samym dniu (18 bm.) podczas prezentacji w Watykanie dokumentu międzydykasterialnego z okazji 5. rocznicy encykliki Franciszka „Laudato si” sekretarz Sekretariatu Stanu ds. stosunków z państwami abp Paul R. Gallagher zapowiedział, że Stolica Apostolska przystąpi wkrótce do tzw. Poprawki z Kigali do Protokołu z Montrealu nt. substancji, które uszkadzają powłokę ozonową. Dyplomata przypomniał, że chodzi o „narzędzie, mające na celu przeciwstawienie się zarówno problemowi tzw. «dziury ozonowej», jak i zjawisku zmian klimatycznych”.

Poprawkę do dokumentu z Montrealu zawarto 15 października 2016 w stolicy Rwandy, stąd jej nazwa. Między innymi wpisano w niej wodorofluorowęgiel (HFC) do grupy związków, kontrolowanych przez Protokół, który zajmuje się wyłącznie kontrolowaniem gazów szkodliwych dla warstwy ozonowej. Uznano HFC za jedną z przyczyn zmian klimatycznych. Dokument z Kigali przewiduje zmniejszenie wysyłania tego gazu, co – jak się ocenia – może obniżyć o ponad 0,4 stopnia wzrost temperatury do końca tego wieku. Spadek zużycia HFC rozpoczął się oficjalnie 1 stycznia 2019 w krajach uprzemysłowionych, podczas gdy duża część krajów rozwijających się (m.in. Chiny, Brazylia i RPA) winna się do tego włączyć w 2024 a trzecia grupa państw, w tym Indie i kraje Zatoki Perskiej, mają czas do 2028 r. Pod koniec 2047 wszystkie państwa mają używać nie więcej niż 15-20 proc. przyznanych im obecnie kwot.

2020-06-20 21:03

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Fracniszek modlił się przy grobie św. Pawła VI

2020-08-06 18:45

[ TEMATY ]

Paweł VI

Watykan

papież Franciszek

pl.wikipedia.org

Franciszek modlił się dziś przy grobie swego poprzednika, św. Pawła VI, w podziemiach bazyliki św. Piotra w Watykanie. 6 sierpnia przypada 42. rocznica śmierci tego papieża.

Papież Paweł VI (Giovanni Battista Montini) urodził się 26 września 1897 r. w lombardzkim miasteczku Concesio koło Brescii. Święcenia kapłańskie przyszły papież przyjął 28 maja 1920 r. w Brescii, po czym kontynuował naukę i studia w Mediolanie i Rzymie, m.in. w Papieskiej Akademii Kościelnej, kształcącej dyplomatów watykańskich. W maju 1923 r. rozpoczął pracę w nuncjaturze apostolskiej w Warszawie jako sekretarz nuncjusza abp. Lorenzo Lauriego. W Polsce spędził niespełna pół roku, poznawał kraj (był m.in. na Jasnej Górze), uczył się języka, ale częste przeziębienia spowodowane surowym klimatem sprawiły, że musiał wrócić do Włoch.

Po powrocie do Rzymu ks. Montini rozpoczął pracę w Sekretariacie Stanu, będąc jednocześnie m.in. asystentem kościelnym sekcji akademickiej Włoskiej Akcji Katolickiej (1925-33) i krajowym moderatorem (kapelanem) Federacji Studentów Włoskich Uniwersytetów Katolickich (FUCI). W 1937 r. został substytutem do spraw zwyczajnych w Sekretariacie Stanu, którym kierował wówczas kard. Eugenio Pacelli (późniejszy papież Pius XII). Na stanowisku substytuta ks. prałat Montini pozostał także po wyborze kardynała na papieża w marcu 1939 r. W latach II wojny światowej był odpowiedzialny za pomoc i opiekę nad uchodźcami.

Po wojnie Pius XII chciał na konsystorzu w styczniu 1953 r. mianować go kardynałem, ale ks. prałat Montini nie przyjął wyróżnienia. Papież powołał go więc w 1954 r. na arcybiskupa Mediolanu. Na stanowisku tym objawiły się jego talenty duszpasterskie i organizacyjne. W ciągu ponad ośmiu lat odnowił życie duchowe archidiecezji, ogłosił liczne listy i orędzia duszpasterskie, odwiedzał zakłady pracy i przyczynił się do powrotu do Kościoła wielu zeświecczonych środowisk robotniczych i intelektualnych, wspierał rozwój prasy katolickiej.

Następca Piusa XII, Jan XXIII już na pierwszym konsystorzu 15 grudnia 1958 r. mianował 61-letniego wówczas arcybiskupa Mediolanu kardynałem. A gdy ku zaskoczeniu wszystkich papież Roncalli ogłosił 25 stycznia 1959 r., decyzję o zwołaniu Soboru Watykańskiego II, nowy kardynał znalazł się w Głównej Komisji Przygotowawczej i w Komisji Techniczno-Organizacyjnej przyszłego Soboru.

Po śmierci Jana XXIII kard. Montini po dwóch dniach konklawe, 21 czerwca 1963 r. został jego następcą, przyjmując imię Pawła VI. Nowy papież mógł wznowić obrady Soboru albo zakończyć je po pierwszej sesji, tymczasem już nazajutrz po wyborze zapowiedział, że zamierza kontynuować dzieło Jana XXIII. "Właśnie temu dziełu głównie poświęcimy wszystkie nasze siły" - podkreślił.

Wielką zasługą Pawła VI było takie pokierowanie pracami Soboru, że stworzono warunki pełnej wolności wypowiedzi jego uczestników, przeprowadzono głębokie reformy w Kościele, zachowując nienaruszony depozyt wiary Chrystusowej. Po Vaticanum II Paweł VI zaangażował cały swój autorytet we wprowadzanie w życie postanowień soborowych, co nie było łatwe ani proste.

Idąc za wnioskami ojców soborowych w sprawie reformy Kurii Rzymskiej, Paweł VI podjął się trudnego dzieła gruntownych zmian tej instytucji, będącej jakby "rządem" Kościoła.

Idąc śladami swego wielkiego poprzednika Jana XXIII, Paweł VI wypracował politykę wschodnią Stolicy Apostolską – otwarcie się na ówczesne kraje komunistyczne, szczególnie w Europie.

Wielką nowością pontyfikatu Pawła VI były jego pielgrzymki. Wprawdzie niektórzy jego poprzednicy odbywali podróże po Państwie Kościelnym, Półwyspie Apenińskim lub do Francji, zwykle zresztą wymuszone przez władców świeckich, ale dopiero Paweł VI rozpoczął całkowicie dobrowolny "podbój świata", odbywając w latach 1964-70 dziewięć podróży do niemal 20 państw.

Paweł VI jest autorem 7 encyklik, 10 konstytucji apostolskich, 6 adhortacji, ok. 40 różnych listów, 11 listów apostolskich. Ogłosił 61 błogosławionych i 84 świętych i po raz pierwszy w dziejach, w 1970 r., dwóm kobietom przyznał tytuły doktorów Kościoła (święte: Teresa z Avili i Katarzyna ze Sieny).

Paweł VI był człowiekiem o szczególnym charakterze – wyrafinowanym intelektualistą, delikatnym i subtelnym (mówiono o nim "człowiek nieskończonej uprzejmości"), a zarazem chłodnym i nieco powściągliwym w obcowaniu z ludźmi, co nie ułatwiało mu kontaktów z otoczeniem.

Zmarł w święto Przemienienia Pańskiego 6 sierpnia 1978 w wieku 81 lat. Wiadomość o śmierci papieża Montiniego była zaskoczeniem i wstrząsem dla całego Kościoła i świata, gdyż w odróżnieniu od swych poprzedników, Piusa XII i Jana XXIII, do końca życia zachował aktywność.

Beatyfikacja Pawła VI odbyła się w 2014 r., a kanonizacja w 2018 roku. Dniem wspomnienia liturgicznego Pawła VI jest 26 września – dzień urodzin błogosławionego.

CZYTAJ DALEJ

Św. Kajetan – orędownik na czasy zarazy i bezrobocia

[ TEMATY ]

święty

zaraza

bezrobocie

pl.wikipedia.org

Na świętego Kajetana – współpracownika papieża, kapłana, przyjaciela ubogich – wskazuje amerykańska agencja katolicka CNA jako tego, który może być dobrym patronem w czasach powiększającego się bezrobocia. Z powodu stanu pandemii i obowiązujących w związku z tym obostrzeń w USA bez pracy jest już oficjalnie 26 mln osób. Poziom bezrobocia jest porównywalny do tego z czasów Wielkiego Kryzysu.

Tymczasem, jak podkreśla CNA, żyjący na przełomie XV i XVI w. św. Kajetan wiedział sporo na temat ubóstwa i zarazy.

Urodził się 1 października 1487 roku w włoskiej Vicenzie. Był najmłodszym z trzech synów Gaspara, hrabiego Thiene i Marii Porto. Matka oddała syna pod opiekę Najświętszej Maryi Panny. Zadbała, by otrzymał religijne wykształcenie i wychowanie. Jego ojciec zmarł, gdy chłopiec miał zaledwie dwa lata.

Doktoryzował się z prawa rzymskiego i kościelnego w Padwie, a w Rzymie był protonotariuszem papieża Juliana II i pomagał podczas Soboru Laterańskiego V.

Święcenia kapłańskie otrzymał w 1516 roku w wieku 36 lat. Wraz innymi założył wspólnotę kapłanów pragnących żyć jak pierwsi apostołowie. Dążył do zreformowania Kościoła w jego obrębie, nie występując, jak współczesny mu Marcin Luter, przeciwko niemu.

W Zakonie Kleryków Regularnych, zwanych teatynami, a później kajetanami, kontynuował misję ewangelizacji wśród duchowieństwa i świeckich. Żył niezwykle ubogo, opiekując się chorymi i najbiedniejszymi. Głosił kazania i nauczał na ulicach.

W wieku 42 lat Kajetan założył szpital dla „nieuleczalnie chorych” w Wenecji. Pocieszał i leczył chorych w czasach panującej wówczas dżumy. W 1533 założył kolejne oratorium w Neapolu. W mieście tym zainicjował też działalność charytatywnego banku. Miał on chronić ubogich przed lichwą. Później przekształcił się w Bank Neapolitański.

W Neapolu Kajetan ciężko zachorował. Ofiarował swoje cierpienia za nawrócenie mieszkańców Neapolu. Jako posłanie służyły mu jedynie deski z drewna. Zmarł w opinii świętości 6 sierpnia 1547 roku, w święto Przemienienia Pańskiego. Został pochowany w bazylice San Paolo Maggiore w Neapolu.

Beatyfikował go Urban VIII w 1629 roku. Jeszcze zanim został kanonizowany, mieszkańcy Neapolu prosili o jego orędownictwo podczas zarazy w 1656 roku. W tamtych czasach każdego dnia z powodu zarazy umierało 600-700 osób. W dzień liturgicznego wspomnienia błogosławionego wówczas Kajetana po raz pierwszy od dłuższego czasu nie odnotowano przypadku śmierci spowodowanej zarazą.

Kajetan został kanonizowany przez papieża Klemensa X w 1671 roku. Jego kult jest żywy w wielu krajach: we Włoszech, w Hiszpanii, Argentynie, Brazylii i Salwadorze.

Kajetanie nadal służą do dziś Kościołowi. W USA wielu z nich pracuje jako księża w parafiach na terenie stanu Kolorado.

Przed rozbiorami w Polsce istniały dwa klasztory teatynów: w Warszawie i Lwowie. Teatyni zajmowali się kaznodziejstwem oraz prowadzili szkoły dla młodzieży szlacheckiej. To dzięki ich staraniom doszło do zawarcia unii kościelnej Ormian z Rzymem.

CZYTAJ DALEJ

Papież rozszerza jurysdykcję patriarchów na Półwyspie Arabskim

2020-08-07 20:26

[ TEMATY ]

papież Franciszek

patriarcha

Półwysep Arabski

Vatican News

Papież Franciszek rozszerzył jurysdykcję Katolickich Patriarchów Wschodnich na Półwyspie Arabskim, który obejmuje wikariaty apostolskie Arabii Północnej i Południowej. Jest to odpowiedź Ojca Świętego na prośbę samych patriarchów uwzględniającą większe duchowe dobro wiernych oraz historyczne prerogatywy ich jurysdykcji na tym terytorium. Ich troska duszpasterska o wiernych obrządków wschodnich ma być realizowana w ścisłej współpracy z wikariuszami apostolskimi.

To nowe postanowienie dotyczy sześciu Kościołów patriarchalnych tradycji wschodniej: koptyjskiego, maronickiego, syryjskiego, melchickiego, chaldejskiego oraz ormiańskiego. Bez uszczerbku dla prerogatyw reprezentantów papieskich, to wikariusze apostolscy są przedstawicielami Kościoła katolickiego wobec władz politycznych swoich krajów. I to do nich patriarchowie wschodni mogą odwoływać się w sprawach tej natury. W kontekście zdecydowanej większości muzułmańskiej w regionie oraz wobec różnorodności tradycji, Kościół poprzez obecny reskrypt pragnie wspierać komunię oraz ochronę i promocję wspólnej wizji działania duszpasterskiego, zrozumienia i współpracy.

Chodzi także o skuteczne zapobieganie mnożeniu się rozmówców wobec przestawicieli władz politycznych. Tutaj głównymi partnerami ze strony Kościoła katolickiego pozostają reprezentanci papiestwa oraz wikariusze apostolscy. W myśl reskryptu Kościoły patriarchalne będą mogły sprawować bezpośrednią opiekę nad wiernymi, którzy od 2003 r. znajdowali się pod opieką łacińskich wikariuszy apostolskich. Jednoczesnie Kościoły łacińskie i wschodnie mogą teraz, w bardziej skoordynowany sposób podejmować posługę na rzecz emigrantów w regionie, aby mogli usłyszeć Ewangelię oraz być otoczeni opieką przez swoich prawowitych pasterzy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję