1. Znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę [Łk 2, 16].
To właśnie ujrzeli pasterze, którzy na polecenie anioła poszli do Betlejem, żeby zobaczyć, co się tam zdarzyło, o czym im Pan oznajmił. Gdyby nie to anielskie objawienie, nadzwyczajne byłoby jedynie miejsce narodzin dziecka, położonego w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. Ale pasterze, którzy udali się pospiesznie do Betlejem, już wiedzieli, że stało się coś ważnego: tej nocy w mieście Dawida narodził się Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. Dlatego gdy tylko ujrzeli Jezusa, zaczęli opowiadać, co im zostało objawione o tym Dziecięciu, zadziwiając wszystkich [zob. Łk 2, 7-18].
Także przed oczami mędrców ze Wschodu ukazał się zrazu prosty obraz: kiedy weszli do domu, zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją. Ale już za chwilę wszystko się zmienia i staje się niezwykłe - mędrcy osiągnąwszy dzięki gwieździe cel swych poszukiwań, padli na twarz i oddali Jezusowi pokłon. A ze swych skarbów ofiarowali Mu kosztowne dary: złoto, kadzidło i mirrę [zob. Mt 2, 1-12].

2. Betlejemska noc, z pozoru tylko podobna do innych, stała się tłem dla cudownego Wydarzenia, na które króle, prorocy czekali, wiele tysięcy lat wyglądali. Dlatego ta noc już na zawsze będzie inna od wszystkich, bo tej nocy Chrystus nam się narodził, aby nas od piekła oswobodził. Rozpoczął się więc całkowicie nowy rozdział w dziejach Boga i człowieka. Spełnienie się oczekiwań Narodu Wybranego oznacza bowiem, że od chwili, kiedy Bóg stał się człowiekiem, każdy człowiek znalazł się w zupełnie nowej sytuacji przed Bogiem. Dzięki temu narodzeniu Boga w ludzkim ciele, każdy człowiek został wprowadzony w cudowny świat dziecka Bożego [por. J 1, 12] - w rzeczywistość głębokiej, intymnej, pełnej czułości i miłości więzi dziecka z Ojcem, więzi człowieka z Bogiem. Dzięki temu narodzeniu każdy może niejako na sobie doświadczyć miłości, którą obdarował go Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy [1 J 3, 1].

3. Ta prosta - ale jakże piękna - prawda, nie zawsze jest przez nas właściwie przeżywana. W chłodnym, a nieraz i wrogim wobec Boga świecie, często nie potrafimy dostrzec oblicza kochającego Ojca. Poddani, mniej lub bardziej, mentalności obecnego czasu nie chcemy być dziećmi - a więc nie chcemy do nikogo należeć, od nikogo zależeć, ani być na kogoś zdanym, dążąc nieraz za wszelką cenę do całkowitej niezależności i samowystarczalności. Dziś wielu staje się dziećmi podobnymi do syna marnotrawnego, ulegając iluzji, że można odnaleźć cel i spełnienie swojego życia w oderwaniu od Ojca, w oddaleniu od centrum życia, którym jest Jego dom. Nie odczuwając potrzeby Boga, myślą złudnie, że sami potrafią się zbawić…

4. Wspomnienie tamtej cudownej nocy jest nam dane po to, abyśmy przypomnieli sobie tę ważną prawdę - że narodziny Jezusa uczyniły nas dziećmi Bożymi. Jeśli spróbujemy tę prawdę na nowo odkryć, może ona na powrót przywrócić właściwy ład i sens życia. Ten bowiem, kto potrafi Boga nazywać swoim Ojcem, kto potrafi Go kochać całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem, potrafi także odnaleźć samego siebie.
Te piękne święta, które przeżywamy jako dzieci Boże, przypominają nam także o naszych nowych narodzinach, o naszym nowym początku życia - o naszym chrzcie. W nim bowiem złożyliśmy nasze życie w ręce Boga. Od tamtej chwili należy ono do Chrystusa, który towarzyszy nam na wszystkich naszych życiowych drogach.
Dlatego nie sposób przy okazji Bożego Narodzenia nie poddać się choć na chwilę refleksji: co dla mnie znaczy być ochrzczonym, być dzieckiem Boga? Jakie to ma znaczenie dla mojego codziennego życia? Co czynię, aby dane mi w darze życie dziecka Bożego chronić i nieustannie rozwijać?

5. Tegoroczny rok liturgiczny przeżywamy pod hasłem OTOCZMY TROSKĄ ŻYCIE. Odnajdując leżące w żłobie Niemowlę, widzimy, ile wysiłku Maryja z Józefem wkładali, aby otrzymane w darze Życie ochronić przed problemami i cierpieniem, przed niebezpieczeństwem i ubóstwem.
Niech ten obraz będzie dla wszystkich Czytelników Tygodnika Katolickiego NIEDZIELA wzorem do naśladowania. Świadomość tego, że jesteśmy umiłowanymi przez Boga dziećmi, niech pomaga nam ze wszystkich sił otaczać troską tę wyjątkową więź z Ojcem. Przyjmijmy ją jako największy dar i nie pozwólmy, aby zagubił się w wartkim strumieniu codzienności.