W niedzielę 17 lutego br. bp Ryszard Karpiński dokonał wizytacji kanonicznej w parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie.

Zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego co pięć lat każda parafia ma swoją wizytację, podzieloną na dwa etapy. Biskupią wizytację poprzedziła kontrola ksiąg parafialnych i innych dokumentów związanych z zarządzaniem parafią, stanem wyposażenia kościoła, plebani oraz różnych form duszpasterstwa parafialnego, którą przeprowadził wizytator diecezjalny ks. dr Tadeusz Stolz. Protokół przygotowany w wyniku tej kontroli został przekazany Księdzu Biskupowi. W dziejach parafii, która istnieje od 1980 roku, była to kolejna wizytacja. Jednak teraźniejszość bardzo mocno jest zakorzeniona w historii budowy kościoła i plebani. Na obecny, wielowymiarowy obraz życia religijnego parafii miała wpływ praca kilku pokoleń księży. Pionierem pracy duszpasterskiej i budowniczym kościoła jest proboszcz ks. kan. Jan Mitura, który wraz z twórcami planów, budowniczymi i ofiarodawcami może się cieszyć pięknem świątyni oraz praktycznym wykorzystaniem przestrzeni i pomieszczeń służących wiernym. Obecnie w trudzie duszpasterskim uczestniczą wikariusze: ks. Piotr Siwko, ks. Grzegorz Dobosz i ks. Franciszek Kliza. Ponieważ głównym staraniem jest tworzenie wspólnoty Kościoła, dlatego równocześnie ze wznoszeniem świątyni - na różnych jej etapach - działo się dobro pracy duszpasterskiej, a owocem tej pracy jest zaangażowanie wiernych w działalność grup i wspólnot parafialnych i własne uświęcenie.

Takie wydarzenie jak wizytacja zmusza do pewnych podsumowań, które mogą sprawić wiele radości. W parafii św. Jadwigi Królowej, liczącej 9280 wiernych, działają: Kółka Różańcowe, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Straż Honorowa Serca Jezusowego, Legion Maryi, Wspólnota Krwi Chrystusa oraz Oaza Rodzin. Jest to ok. 600 osób bardzo aktywnie zaangażowanych w religijno-modlitewną działalność. Młodzież i dzieci mają możliwość włączenia się w działalność Ruchu Światło-Życie, Liturgicznej Służby Ołtarza, oraz harcerstwa, co na przestrzeni minionych lat owocuje już licznymi powołaniami kapłańskimi i zakonnymi. Należy również wspomnieć o działalności Chóru Parafialnego i od 11 lat wydawanym miesięczniku "Wspólne Drogi". Parafia jest także organem prowadzącym Katolicką Szkołę Podstawową im. św. Jadwigi.

Po sprawozdaniu statystycznym nadszedł czas na świętowanie i spotkanie z Pasterzem. Bp Ryszard Karpiński sprawował Eucharystię o godz. 10.00 i wysłuchał sprawozdania ks. Jana Mitury o inicjatywach i działalności duszpasterskiej w minionym pięcioleciu. To był początek bardzo "pracowitego" dnia, obfitującego w spotkania z wiernymi na Mszach św. oraz ze wspólnotami działającymi na terenie parafii. Był również czas na indywidualne rozmowy z księżmi wikariuszami oraz wizyta w domu Sióstr ze Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego, które od 16 lat jest obecne w tej wspólnocie parafialnej. Spotkanie dla Sióstr tym ważniejsze, że uczestniczyła w nim nowo wybrana Matka Generalna Joanna Wróbel, dotychczasowa przełożona siostrzanej wspólnoty na lubelskim Czechowie. Kolejne - to spotkanie z młodzieżą, licznie zgromadzoną w sali widowiskowej, gdzie młodzieńcza radość i entuzjazm przeplatały się z refleksją wielkopostną. Po Mszy św. o godz. 18.00 Ksiądz Biskup został pożegnany przez przedstawicieli parafian.

Wizytacja jest w jakimś sensie sprawdzianem dla duszpasterzy z aktywności i efektywności ich duszpasterskiej pracy. Jeśli drażnią nas liczby i z obawą patrzymy, czy dane statystyczne nie przysłonią ludzi, to trzeba pamiętać o tych wiernych, który aktywnie włączają się w życie parafii. Nie wszystko bowiem można przeliczyć. Tak często konkretni, wyjątkowi ludzie nadają właściwy kształt parafii, której ze względu na liczebność grozi anonimowość. Może lepiej byłoby napisać o konkretnym człowieku, zaangażowanym i pięknie pracującym na rzecz wspólnoty Kościoła; o heroizmie codzienności, gdy znajduje czas na uczestnictwo w Eucharystii nie tylko w niedzielę; chętnie korzysta z sakramentów, wypełnia swoją modlitwą i obecnością świątynię. A może lepiej pozostawić radość przeżywania wiary we wspólnocie i osobistej nagrody, jaką jest obecność Pana Boga w życiu.