Łukasz Szary: - Tytuł albumu „Armii” to „Ultima thule” czyli najdalsza wyspa. Czym jest dla Ciebie ta najdalsza wyspa?

Tomasz Budzyński: - Życie ludzkie jest drogą, jakąś pielgrzymką. W końcu dochodzisz do miejsca, gdzie się okazuje, że dalej o własnych siłach już się nie da. Ja myślę, że czymś takim jest ta ultima thule - tajemnicza wyspa. Gdy już człowiek w końcu tam doszedł, a dalej już nie ma nic, to serce ludzkie pragnie iść dalej, bo ono jest nienasycone. I jest pewien problem duchowy. Co zrobić? To jest pytanie dla każdego, także dla mnie. Na tej płycie nie ma jednak żadnych odpowiedzi.

- W dużej części ta płyta podejmuje temat śmierci.

- Nasz zespół, zespół „Armia”, śpiewa tylko o dwóch rzeczach: o miłości i o śmierci, bo to są tematy, które są najistotniejsze. Miłość jest najgłębszym i najważniejszym efektem relacji międzyludzkich, natomiast śmierć to jest coś, co dotyka każdego i dotyka eschatologii. Głównie takie teksty jak tekst do tytułowej suity „Ultima thule” i tekst utworu „Przemiany” są o tym. O pewnej duchowej ciemności, w której człowiek szuka Boga po omacku.

- Czy ze względu na tak dużą fascynację śmiercią Twój ostatni projekt nosi nazwę „Trupia Czaszka”?

- To nie ma absolutnie nic do rzeczy. Ja sobie tego nie wymyśliłem. Doszedłem do takiego momentu, że zaczęły mnie interesować mocno: eschatologia, śmierć, moment, w którym człowiek styka się z nią bezpośrednio. Józef Baka, genialny poeta polski, jezuita, pisał o tym wspaniale i te teksty nadają się świetnie do takiego punk rockowego grania. Myślę, że to się udało. Jestem bardzo zadowolony z płyty „Uwagi Józefa Baki”. Koncerty jakie gramy to jest już mega czad.

- Czy możesz coś powiedzieć na temat programu „Memento Mori”, który tworzysz razem z Litzą? Czy macie jakieś konkretne pomysły?

- To jest dopiero projekt, propozycja jaką dostaliśmy od telewizji i jeszcze go nie zrobiliśmy. Nas interesują generalnie ludzie sztuki. Jest ich trochę. Pierwszy program ma być z zespołem „Lao Che”, który jest dla nas najlepszym i najciekawszym zespołem z tych nowych. Albo z kabaretem „Mumio”, który twierdzi, że wcale nie jest kabaretem, ale teatrem. Może się nam uda zrobić wywiad z Góreckim. Takie rzeczy nas interesują.

- Mówi się o Tobie -nawrócony muzyk rockowy. W książce Marcina Jakimowicza „Radykalni” mówisz, że zawsze byłeś związany z Kościołem, żyłeś sakramentami. W książce tej wspominasz także jak razem ze swoją babcią Anielą chodziłeś do kościoła dominikańskiego w Tarnobrzegu.

- Zawsze byłem człowiekiem religijnym. Interesuje mnie religia, interesuje mnie Bóg. Jak powiedziałem - interesuje mnie miłość, śmierć. To nie jest tak, że byłem ateistą. Byłem gnostykiem. W pewnym momencie swojego życia preferowałem zbawienie na własną rękę.

- Coś w stylu „Chrystus tak, Kościół nie”?

- Taka postawa wynika z pychy ludzkiej, z myślenia w stylu - mam własny rozum i sam sobie znajdę swoją osobistą ścieżkę do Boga. Ja nie przekreślałem Kościoła katolickiego. Nie mówiłem, że za Kościół katolicki to ja dziękuję i proszę mi dać spokój. Aż tak to nie. Mnie zawsze interesowała relacja człowiek - Bóg. Moje nawrócenie mogę nazwać powrotem do Kościoła. Kościół zafunkcjonował w moim życiu.

- W sensie wspólnoty?

- Tak, w sensie wspólnoty. Taki głupawy bunt nastolatka. Wydawało mi się, że jest to niepotrzebne. A im dalej szedłem w głąb, to okazywało się, że ten Kościół jest potrzebny. Bogu dzięki, że udało mi się trafić na katechezy, poznałem Drogę Neokatechumenalną i jestem tam już od 11 lat.

- „Armia” ma bardzo ciekawą płytę „Droga”. Mówisz, że jest to obraz samego Ciebie, że na tej płycie zdystansowałeś się do siebie, do swojej twórczości.

- Nie, nie. Wcale się nie zdystansowałem. Przez całe życie śpiewam w zasadzie jeden utwór, tylko, że z różnych stron. Wszystkie nasze płyty są bardzo podobne do siebie, bo jest ciągle ta sama tematyka - miłość, śmierć, tajemnica. Ale nie można śpiewać ciągle tak samo, bo to jest nudne. Nie chcę żeby wszystkie okładki zespołu „Armia” były czarne. Bardzo cieszę się, że jest płyta „Droga”. Bardzo ją sobie cenię, bo pojawiło się na niej po raz pierwszy wiele osobistych przeżyć, refleksji. Niektórych wcześniej nie było. Szczytem jest moja solowa płyta „Taniec szkieletów”. Powstała po płycie „Droga”. Obie to dla mnie krok naprzód.

- Czy wspólnota pomogła Ci uzewnętrznić ten wymiar Twojej „osobistości”?

- Tak. Droga Neokatechumenalna bardzo mi pomaga w patrzeniu na siebie w sposób trzeźwy. Po prostu widzisz, jak Bóg działa w twoim codziennym życiu. Jak objawia się wszędzie, przy zwykłych czynnościach, na spacerze, w pracy i dlatego na ostatnich płytach o tym właśnie śpiewam. To wspólnota pomaga mi doświadczać tych rewelacji w zwykłym życiu. A to jest prawdziwa mistyka, dopiero to!

- Na jednym z koncertów „Armii” w Lublinie, atmosfera juwenaliowego pikniku, beztroski, a Ty śpiewasz „On jest tu, On żyje”...

- Tak, dokładnie! Chrystus po to przyszedł żeby człowiek był wolny i szczęśliwy. Chrystus jak widzi, że człowiek trudzi się i ciągnie za sobą ten ciężki wóz, nie przychodzi, by mu jeszcze do tego wozu dołożyć. Przychodzi go uwolnić. Dlatego chcę być chrześcijaninem, bo chcę być wolnym człowiekiem!

- Ku wolności wyswobodził nas Chrystus...

- I to jest wolność totalna. Chrystus nie dbał o to, co o nim mówią, co o nim myślą. Żył wolny, był wolnym człowiekiem. Chrystus powiedział do Samarytanki, że przyjdą czasy, że ludzie nie będą oddawali czci Bogu w Jerozolimie tylko w duchu i prawdzie. To jest wolność całkowita. O to chodzi. Tylko, że my żyjemy w pewnych schematach i bardzo trudno jest się nam z nich wyzwolić, tak, by Duch Święty nas ogarnął. Jezus przychodzi, by dać wolność człowiekowi, który jest udręczony życiem. Chrześcijaństwo to jest piękna rzecz. Nie ma piękniejszej rzeczy niż takie ewangeliczne chrześcijaństwo!