„Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę”
(Mt 22, 4)

Truizmem jest mówienie o tym, że „człowiek bez jedzenia długo nie pożyje”. Pobieżna lektura Słowa Bożego wprowadza nas w dobry nastrój, ponieważ obiecuje ono zaspokojenie wszelkich głodów - na ziemi i w wieczności. Optymizm słabnie, gdy uświadomimy sobie, że świat doświadcza nieustannie braku pożywienia. Głód jest przyczyną śmierci milionów ludzi. Wyjątkowo poruszające są obrazy wychudzonych dzieci, tak apatycznych, że nie mają siły ani chęci odpędzać wędrujących po nich bezkarnie much…
Zżymać się będą wszyscy zwolennicy zdrowego odżywiania na słowa o „tłustych mięsach”, które zapowiedziane są u Izajasza jako istotny komponent uczty Pana Zastępów. Na szczęście rozumiemy, że to tylko porównanie, które pozwala lepiej wyobrazić sobie sprawy dla umysłu niedostępne. Uczta przygotowana przez Boga jest zapowiedzią czasów mesjańskich, gdzie powszechna radość z jednej strony oznacza usunięcie wszelkiego smutku i zdjęcie piętna niewoli grzechowej, z drugiej zaś jest ukazaniem pełnej prawdy o Bogu godnym zaufania i przynoszącym zbawienie. Zgrzytem w tej duchowej sielance jest pogarda, jaką - w przypowieści Jezusa - zaproszeni okazują gospodarzowi. Zlekceważony król odpłaca śmiercią zabójcom jego sług. W wymiarze duchowym nie chodzi tu o zemstę, lecz o dobitne ukazanie, jakie są konsekwencje odrzucenia zaproszenia, które kieruje do nas Pan nieba i ziemi. Współcześni Chrystusowi musieli zrozumieć, że są potomkami tych, którzy zabijali proroków - wysłanników Najwyższego, teraz natomiast sami stają wobec zaproszenia na ucztę Syna Bożego, widząc Go i słysząc Jego słowa! Jak odpowiedzą na głos Dobrej Nowiny? Incydent z jednym z przywołanych z „rozstajnych dróg”, niemającym stroju weselnego, ukazuje konieczność wysiłku ze strony człowieka, by móc godnie uczestniczyć w tak wielkim wydarzeniu. Samo zaproszenie nie gwarantuje zbawienia! Św. Paweł, który w codziennym życiu wielokrotnie doświadczał braków rzeczy materialnych, raduje się obfitością Bożych darów i świadom jest, że w łączności z Chrystusem ma wszystko w nadmiarze; przekonuje więc swoich uczniów, że Bóg w podobny sposób zatroszczy się o każdego z nich.
Jak my sami odpowiadamy na zaproszenie na ucztę Komunii świętej? Chociaż niegodni, to jednak wezwani jesteśmy do Stołu Pańskiego. Co robimy, żeby w swoim sercu przyjąć Pana życia? Czy przygotowujemy przez codzienne nawracanie się dom naszej duszy? Dlaczego czasami wymawiamy się od przyjścia na spotkanie z Jezusem w tajemnicy Eucharystii? Czy nie okazujemy Mu w ten sposób lekceważenia i wzgardy?!