W dniach 8-14 czerwca 1987 r. Ojciec Święty jest trzeci raz z pielgrzymką w Ojczyźnie. Przybywa, aby przede wszystkim uczestniczyć w II Krajowym Kongresie Eucharystycznym. Pielgrzymując przez polską ziemię, rozważa tajemnicę Eucharystii przez pryzmat słów Janowej Ewangelii - motta tej wizyty - "Do końca ich umiłował" (J 13, 1).
Zarówno początek, jak i koniec tego tygodnia, kiedy ma miejsce centralny akt eucharystyczny Kongresu, przypada na Warszawę. Ulice stolicy: Marszałkowska, Królewska, Krakowskie Przedmieście i plac Zamkowy stają się miejscem szczególnej procesji z Najświętszym Sakramentem, umieszczonym w ogromnej monstrancji, tej samej, którą przed 50 laty, na zakończenie I Kongresu, niesiono ulicami Poznania.
W związku z Eucharystią pozostają też udzielane w innych miejscach papieskiej podróży sakramenty: kapłaństwa - w Lublinie, małżeństwa - w Szczecinie, chorych - w Gdańsku i I Komunii św. dzieci - w Łodzi. Z myślą przewodnią Kongresu łączą się też dwie beatyfikacje: Karoliny Kózkówny - pierwszej córki wsi polskiej, która poniosła śmierć męczeńską w obronie swej dziewiczej czystości, i biskupa Michała Kozala - męczennika Dachau.
Ale ta trzecia pielgrzymka to jeszcze inne wątki papieskiej katechezy. Nauczanie moralne, poczynając od rodziny, poprzez wielorakie wspólnoty związane z ludzką pracą, aż do najpełniej rozumianej wspólnoty społeczeństwa-narodu. I spotkania, spotkania... Jakże liczne, choćby z ludźmi nauki na KUL-u, z rolnikami w Tarnowie, światem pracy na gdańskiej Zaspie czy z młodzieżą na Westerplatte. Nie może też zabraknąć tak bliskiego sercu Krakowa oraz Jasnej Góry, gdzie Papież powie o trudnym darze wolności.
W kontekście tych wszystkich miejsc i spotkań, w stosunku do wszystkich grup społecznych - jak wyrazi to watykański Pielgrzym - prawda o Chrystusie, który do "końca nas umiłował", posiada szczególną wymowę. Jest świadectwem afirmującym człowieka na każdej drodze jego życia i powołania. Świadectwem zarazem wymagającym i zbawczym.