Na świecie i w Polsce istnieją już bogate doświadczenia w realizacji posoborowej odnowy Kościoła, w tym odnowy parafii. Jedną z możliwości realizacji wspólnotowego modelu parafii jest projekt wypracowany w środowiskach "Ruchu dla lepszego świata". W wielu naszych publikacjach zaznaczaliśmy wspólnoty naszej archidiecezji, które ten projekt realizują. W przebudowie wspólnoty parafialnej podstawową rolę odgrywają wspólnoty sąsiedzkie (podstawowe), w których całe rodziny i poszczególne osoby mogą realizować swoją podmiotowość kościelną poprzez komplementarną formacją opartą na Biblii, przez którą lepiej poznają siebie, swoją wiarą i dojrzale przeżywają chrześcijaństwo.
Nakładem Wydawnictwa Archidiecezji Lubelskiej "Gaudium" ukazała się pozycja ks. Mieczysława Nowaka "Razem - znaczy skuteczniej", która może pomóc w zrozumieniu i zaangażowaniu się w budowanie swojej wspólnoty parafialnej. Książka adresowana jest do wiernych świeckich, ale także i do duszpasterzy. Niesie przede wszystkim przesłanie o współodpowiedzialność za Kościół, w tym za parafię. Książkę rozpoczyna historyczny rys ukazujący rolę parafii w życiu Kościoła oraz wnioski z doświadczeń w realizacji projektu odnowy parafii. Największym problemem jest zmiana mentalności duszpasterzy i wiernych oraz rzeczowa analiza obecnego "obrazu" wspólnoty. Gdy jest ona dobrze wykonana, dopiero wtedy można nakreślić kierunki przemiany jednostek i rodzin do tworzenia nowych i "żywych" struktur w parafii oraz realizacji programów wspólnej przemiany Ludu Bożego, opartych na działaniu Ducha Świętego. W dalszej części publikacji autor przedstawia szczegółowy program odnowy oraz akcentuje wartości, które pomagają w skutecznej realizacji projektu. Na zakończenie można "rozejrzeć się" w strukturach ruchu "Nowy Obraz Parafii" (zaprezentowane są tam także parafie naszej archidiecezji: św. Antoniego Padewskiego w Lublinie, św. Barbary w Łęcznej i św. Brata Alberta Chmielowskiego w Puławach). Zapraszamy do lektury!
Wioska Qlayaa, jak wskazuje jej nazwa, jest „małą fortecą” chrześcijaństwa na pograniczu z Izraelem. Zamieszkuje ją około 900 chrześcijańskich rodzin, których proboszczem był ojciec Pierre El Raii. Maronicki kapłan zginął od izraelskiego pocisku, gdy ruszył na pomoc rannemu parafianinowi.
W chrześcijanach zamieszkujących południe Libanu jest wewnętrzny opór przed opuszczeniem ziemi swych przodków. Trwają na niej mimo kolejnych konfliktów i narastającego obecnie zagrożenia. Gdy wojna w Zatoce Perskiej rozlała się na Liban, mieszkańcy terenów graniczących z Izraelem, otrzymali nakaz ewakuacji. Ojciec Pierre El Raii zabił wówczas w dzwon kościoła św. Jerzego, ogłaszając światu, że wyznawcy Chrystusa dalej będą trwali i nie opuszczą swych domów. Wypowiedział wówczas słowa, które powtórzył tuż przed śmiercią w rozmowie z chrześcijańską telewizją Télé Lumière: „W obliczu bombardowań naszą bronią pozostaje wiara, pragnienie pokoju i nadzieja na zmartwychwstanie po obecnych cierpieniach”.
Księga Daniela opowiada o trzech młodzieńcach w piecu. Dzisiejszy fragment pochodzi z tradycji greckiej tej księgi, włączonej między Dn 3,23 a dalszy ciąg opowiadania. Św. Hieronim zauważa, że tekst hebrajsko‑aramejski urywa się przed tą modlitwą. Sama została zachowana w greckich rękopisach. Azariasz modli się „w środku ognia”. Miejsce zagrożenia staje się miejscem modlitwy. Pierwsze zdania uznają sprawiedliwość Boga. Potem pada wyznanie win w liczbie mnogiej. Hieronim podkreśla, że młodzieńcy nie ponosili osobistej winy za dawne odstępstwa, a mówią jako przedstawiciele narodu. Niewinny staje przy winnych i bierze na siebie ciężar wspólnego wstydu. Modlitwa nie ukrywa klęski. Lud został „umniejszony” i upokorzony. Pojawia się prośba „dla Twego imienia”. Imię w Biblii oznacza rozpoznawalność Boga w dziejach. Azariasz prosi, aby Bóg nie odsunął swojego miłosierdzia, mimo że czyny ludu na to zasługują. Tekst wspomina brak wodza, proroka i ofiar. Zostaje tylko postawa skruchy i pokory, która w warunkach wygnania zastępuje to, czego nie można złożyć w świątyni. Hieronim zaznacza, że te słowa mają szczególną wagę w czasie prześladowań; wspólnota traci świętych ludzi i nie może składać ofiar. Modlitwa odwołuje się do Abrahama, Izaaka i Jakuba oraz do obietnicy licznego potomstwa. Pamięć o ojcach staje się językiem nadziei. Tekst łączy prawdę o grzechu z odwagą proszenia. Prośba nie zmierza do pokazowego znaku. Ona zmierza do ocalenia, które pokazuje, że Bóg słyszy także z wnętrza płomieni.
W Irlandii narasta debata po ujawnieniu danych, według których w latach 2019–2023 odnotowano 108 przypadków dzieci, które przeżyły aborcję, ale zmarły jako noworodki. Organizacje pro-life oraz część polityków domagają się pełnego wyjaśnienia okoliczności tych przypadków.
Dane przekazane przez irlandzką służbę zdrowia HSE niezależnemu posłowi Mattiemu McGrathowi w odpowiedzi na zapytanie parlamentarne pokazują, że w ciągu pięciu lat od wprowadzenia przepisów o aborcji odnotowano 108 takich przypadków dzieci urodzonych mimo aborcji. W samym 2023 roku było ich 29.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.