Audiencja Generalna

Spotkać Boga w ciszy i modlitwie

Podczas audiencji generalnej 5 września Benedykt XVI kontynuował cykl katechez poświęconych szkole modlitwy, zwracając tym razem uwagę na wskazówki, jakie niosą ze sobą treści Księgi Apokalipsy św. Jana. Powiedział, że w związku z zalewem słów jesteśmy za mało przyzwyczajeni do słuchania tego, co Bóg chce nam powiedzieć. - Nieustanna modlitwa budzi w nas poczucie obecności Pana w naszym życiu, w historii, a Jego obecność podtrzymuje nas, prowadzi i daje wielką nadzieję - mówił Ojciec Święty. Zwrócił uwagę, że każda modlitwa, nawet ta w samotności, nigdy nie jest izolowaniem się, ale jest życiodajną siłą, która karmi chrześcijańskie życie. Odnosząc się do pierwszych wersetów Księgi Apokalipsy, zauważył, że nasza modlitwa jest przede wszystkim słuchaniem Boga, który do nas mówi. Ojciec Święty przypomniał, że wytrwała modlitwa jest również upodobnieniem się do Boga, pozwala Mu wejść w życie człowieka i kierować nim, udzielając radości oraz pokoju.

Siewca wyszedł siać

Benedykt XVI naucza

Był człowiekiem Bożym, który nie tylko studiował Pismo Święte, ale bardzo je kochał, uczynił je światłem swego życia, aby wszystko było „ad maiorem Dei gloriam” - na większą chwałę Bożą. Właśnie dlatego mógł on uczyć wiernych i ludzi poszukujących prawdy, że jedynym słowem godnym tego, aby je słuchać, przyjąć i naśladować, jest Słowo Boże, gdyż wskazuje ono wszystkim drogę prawdy i miłości.
Z przesłania na pogrzeb kard. Carla Marii Martiniego, 3 września 2012 r.

Pozdrawiam serdecznie pielgrzymów polskich. Apokalipsa św. Jana Apostoła uczy nas modlitwy, która rodzi poczucie bliskości Chrystusa, uświadamia Jego obecność i działanie w nas oraz w dziejach świata. On jest naszą mocą i nadzieją. Darzy nas radością i pokojem. Prośmy, by On sam przewodził naszemu życiu i nam błogosławił. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Do Polaków podczas audiencji generalnej, 5 września 2012 r.

Przesłanie papieskie

Do wiernych archidiecezji lwowskiej

Z okazji 600. rocznicy utworzenia metropolii lwowskiej Benedykt XVI przekazał swoje orędzie na ręce emerytowanego prefekta Kongregacji Ewangelizacji Narodów kard. Jozefa Tomko, którego 11 sierpnia br. mianował swym osobistym wysłannikiem na te uroczystości. „Niech godne obchody tego jubileuszu przyczynią się do umocnienia wspólnoty kościelnej w słuchaniu Boga - życzył Papież wiernym archidiecezji. Papież przypomniał, że „w tamtych odległych czasach arcybiskupi Kościół metropolitalny został opatrznościowo przeniesiony do tego, błogosławionego przez Pana, miasta”. Kościół lwowski, „rozsiewając ziarna duchowe, wspierany przez łaskę Bożą, rozwinął się i przyniósł obfite owoce” - napisał Ojciec Święty. Podkreślił, że w naszych czasach dodatkowym bodźcem dla wiernych, aby zbliżyć się do Zbawiciela i iść za Nim, była osobista zachęta wypowiedziana przez bł. Jana Pawła II, gdy odwiedził on tę archidiecezję.

Uczniowie Ratzingera

Relacje katolicko-luterańskie

Benedykt XVI zawsze był przekonany, że w relacjach z luteranami konieczne jest oczyszczenie pamięci - powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Stephan Horn, niemiecki salwatorianin, przewodniczący stowarzyszenia byłych uczniów Ojca Świętego. W rozmowie z papieską rozgłośnią podsumował on tegoroczne spotkanie „Ratzinger Schülerkreis”.
Ks. Horn, pytany o konkretne idee związane z obchodzonym w 2017 r. pięćsetleciem reformacji, powiedział, iż powstał pomysł obustronnego uznania win. - Ojciec Święty zawsze uważał, że konieczne jest oczyszczenie pamięci. Jest to temat, który opracowywał od dawna. Oczywiście, nie można przekreślić faktów historycznych, ale różnica polega na tym, jak te sprawy są postrzegane: usunięcie trucizny tych konfliktów jest prawdziwym uzdrowieniem - zaznaczył. Wskazał, że takie uznanie win pomaga w budowaniu lepszej przyszłości i dodał, że chodzi nie tylko o wielkie wydarzenia, ale o dokonywanie takich gestów w życiu codziennym.

Na blogach piszą

Beztroski świat zakochanych burzy się, kiedy jedno z dwojga przestaje budować świat dla ukochanej osoby, a zaczyna budować go dla siebie. Koncert miłości przekształca się w kakofonię egocentryzmu, gdy jedno przestaje grać na swoim instrumencie dla drugiej połowy, a zaczyna grać tak, by w ten sposób przydać swej roli więcej mocy i blasku.
Jr3

Wielu spośród krytyków stanu współczesnego Kościoła ustawia się w fałszywej w istocie dychotomii - Kościół otwarty i Kościół walczący. Jest to bowiem przyjęcie narracji narzucanej przez przeciwników wiary. Jest to dzielenie tego, co powinno być jednością, to wprowadzanie walki w miejsce, w którym królować powinna miłość.
Leszek71