Reklama

Niedziela Rzeszowska

Oto dom Boży i brama do nieba

W niedzielę 29 maja br. ordynariusz rzeszowski bp Jan Wątroba dokonał konsekracji kościoła św. Urszuli Ledóchowskiej w Ropczycach-Granicach

Niedziela rzeszowska 24/2016, str. 6

[ TEMATY ]

konsekracja

Archiwum parafii

Kościół w Ropczycach-Granicach

Historia kościoła jest dłuższa niż parafii, dlatego że przed 32 laty zaczęto od budowy punktu katechetycznego i kaplicy dojazdowej. Pierwszym księdzem sprawującym opiekę nad punktem katechetycznym w Granicach i przygotowującym dzieci do I Komunii św. był ks. Henryk Nowacki, następnie ks. Czesław Konwent oraz ks. Stanisław Składzień i ks. Krzysztof Pikul, który nabył działkę pod budowę kościoła. Zasadnicze prace budowlane rozpoczęto pod kierownictwem ks. Romana Wrony, który przybył do Ropczyc w 1984 r. i został oddelegowany do pracy duszpasterskiej w Granicach.

Ks. Roman z wielkim zapałem zabrał się do pracy, organizował pracę przy budowie, powołał komitet budowlany i już 1 października 1984 r. bp Władysław Bobowski poświęcił plac pod budowę nowej świątyni i krzyż.

Do końca roku 1984 powstały fundamenty pod nową świątynię. Inspektorem nadzoru budowy został inż. Karol Paśko z Czekaja. Projektował kościół inż. Roman Gorczyca, obliczenia konstrukcyjne zrobił inż. Kujałowicz.

Reklama

Majstrem budowy świątyni był początkowo Stanisław Oleś, później Eugeniusz Próchnicki z Bruśnika. Poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego pod budujący się kościół w Ropczycach-Granicach miało miejsce 16 listopada 1986 r. Poświęcenia i wmurowania dokonał bp Józef Gucwa z Tarnowa.

Od sierpnia 1991 r. pracę ks. Romana Wrony kontynuował rektor w Granicach – ks. Janusz Sądel. W okresie jego posługi zostało wykonane m.in. odwodnienie kościoła, wybudowano wieże na kościele, wytynkowano kościół z zewnątrz, ocieplono strop, a także wykonano posadzkę marmurową w prezbiterium i zakrystii kościoła. W następnych latach rektoratem w Granicach opiekowali się: ks. Maciej Figura, ks. Leopold Kordas. Kolejnym duszpasterzem był ks. Janusz Kowalski, którego staraniem wykonano parking.

Dekretem biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego, z dnia 21 sierpnia 1999 r., erygowana została samodzielna parafia w Ropczycach-Granicach pw. św. Urszuli Ledóchowskiej. Proboszczem nowo utworzonej parafii w Granicach został ks. Czesław Kubrak. W pracy duszpasterskiej pomagał mu ks. Zbigniew Urbanek, tutejszy rodak i rezydent mieszkający w parafii.

Reklama

W czasie posługi ks. Czesława w parafii zostało wykonane ogrodzenie, ogrzewanie kościoła, zakupiono nowe stacje drogi krzyżowej. Był to czas nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, a w 2003 r. 18 maja byliśmy świadkami uroczystego ogłoszenia Urszuli Ledóchowskiej – naszej patronki – świętą Kościoła katolickiego.

Wielką radością dla naszej wspólnoty były święcenia kapłańskie naszych rodaków: ks. Łukasza Jaska i ks. Dawida Babicza.

Niestety, krótko trwała posługa ks. Czesława w parafii. Po ciężkiej chorobie odszedł po nagrodę do Pana 30 kwietnia 2005 r. Opiekę nad parafią rozpoczął ks. Paweł Batory.

21 maja 2005 r. nominację na proboszcza w Granicach otrzymał ks. Ryszard Lis. To za jego posługi duszpasterskiej w parafii została wykonana dzwonnica i zakupiono dwa dzwony, a także wybudowano w stanie surowym plebanię.

Dekretem bp. Kazimierza Górnego z 26 sierpnia 2010 r. został mianowany jako nowy proboszcz ks. Marek Kędzior.

Od strony materialnej, tej widocznej dla oczu, z wdzięcznością chcemy spojrzeć na dzieła, które z pomocą Bożą i dzięki wierze i życzliwości wielu w tym czasie powstały, a przyczynili się do tego: Genowefa Hendzel, Stanisław Kopala, Bronisław Darłak, Czesław Ochał, Adam Guzik, Teresa Zapał, Zofia Oleś, Zofia i Eugeniusz Pięta, Mieczysław Rojek, Marian Niwa, Józef Malski.

Dla takich chwil jak ta uroczystość człowiek żyje. To jest uwieńczenie długiej drogi i wytrwałej pracy kapłanów i mieszkańców tej parafii. Nie doświadczymy radości jubileuszu chrztu i Jubileuszowego Roku Miłosierdzia, łask wielkich i pięknych, nie przerywając normalnego rytmu życia. Potrzebujemy powtórzeń, przypomnień. Poza tym dobrze wiemy, jak bardzo potrzeba nam swego rodzaju „zatrzymania czasu”, którym jest refleksja nad przeszłością, nad tym, co przeżyliśmy. Potrzebujemy tej refleksji, by naprawdę odnaleźć siebie, na nowo odnaleźć plan, jaki Bóg ma wobec nas.

Za wszystko, co było, Bogu i ludziom niech będą dzięki, we wszystkim, co jest, Boże błogosław, wszystko zaś, co przed nami, zawierzamy, Boże, Twej Opatrzności i wstawiennictwu św. Urszuli. I

2016-06-09 10:15

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Miejsce spotkania Boga z ludem

Niedziela sandomierska 9/2020, str. IV

[ TEMATY ]

konsekracja

ołtarz

bł. ks. Michał Sopoćko

bp Krzysztof Nitkiewicz

Tarnobrzeg

Eucharystię koncelebrowali bp Krzysztof Nitkiewicz, ks. Jan Zając, proboszcz, ks. Adam Marek, dziekan dekanatu, oraz przybyli kapłani

W liturgiczne wspomnienie bł. Michała Sopoćki bp Krzysztof Nitkiewicz konsekrował ołtarz oraz poświęcił świątynię pw. Miłosierdzia Bożego w Tarnobrzegu.

Mszę św. wraz z bp. Krzysztofem Nitkiewiczem celebrowali: ks. Jan Zając, proboszcz parafii, ks. Adam Marek, dziekan dekanatu tarnobrzeskiego, oraz kapłani z Tarnobrzega. Na wspólnej modlitwie obecnych było bardzo wielu parafian, którzy własną pracą przyczynili się do budowy świątyni oraz upiększania jej wnętrza.

Na początku parafianie przedstawili krótką historię budowy kościoła. Następnie biskup ordynariusz pokropił wodą święconą ołtarz oraz mury świątyni.

Miejsce dla każdego

W homilii, nawiązując do przeczytanej Ewangelii, bp Nitkiewicz powiedział, że cud rozmnożenia chleba, który staje się Ciałem Chrystusa, dokonuje się podczas Mszy św. Takie jest główne i najważniejsze przeznaczenie świątyni – domu Boga, który spotyka się w niej ze swoim ludem. W kościele jest miejsce dla każdego, należy jednak wystrzegać się choćby najmniejszych pozorów profanacji.

Ordynariusz sandomierski wspomniał również o przypadającej 45. rocznicy śmierci bł. Michała Sopoćki, spowiednika św. Faustyny i wielkiego apostoła Bożego Miłosierdzia. Podkreślił, że ks. Sopoćko zabiegał o budowę kościołów w Warszawie, Wilnie i Białymstoku. Wkładał w to wiele sił oraz osobistych oszczędności, narażając się przy okazji różnym osobom. Co więcej, im poważniejsze napotykał trudności, tym bardziej był zmotywowany do działania, czerpiąc siłę właśnie z Eucharystii.

– Mówił, że „jeżeli wszystkie sakramenty są urzeczywistnieniem Bożego Miłosierdzia, to Przenajświętszy Sakrament jest jego najwyższym wyrazem”. Podkreślał, że Chrystus, dając nam samego siebie, naraża się na obojętność, zniewagi, a nawet na świętokradztwo. Pomimo tego chce nas obdarzyć samym sobą, wniknąć w najgłębsze zakątki serca, „aby nas wywyższyć, pocieszyć, wzbogacić, dać siebie na zadatek szczęścia przyszłego”. Czy mamy tego świadomość? Jakie jest nasze podejście do Mszy św.? Jak często przyjmujemy Komunię św. i czy przyjmujemy ją godnie? Bez Chrystusa jesteśmy słabi, pozbawieni nadziei, skazani na bieg wypadków, które nas porywają i niosą w niepewnym kierunku. Z Jezusem wszystko nabiera innej perspektywy, wspaniałych barw i świeżości – powiedział biskup.

Zwrócił również uwagę na to, że nie można poprzestać na wymiarze obrzędowym Eucharystii. – Praktyka religijna to również codzienne życie, relacje z innymi, zaangażowanie w życie parafii, lokalnej społeczności i narodu. Eucharystia powinna przemieniać nas w taki sposób, że będziemy potrafili poświęcić się innym, dzielić z nimi to, co posiadamy, składać siebie w ofierze jak Chrystus – powiedział bp Nitkiewicz.

Konsekracja

Po homilii i śpiewie Litanii do Wszystkich Świętych przyniesiono relikwie św. Jana Pawła II, św. Siostry Faustyny oraz bł. ks. Michała Sopoćko. Następnie po odmówieniu specjalnej modlitwy biskup namaścił olejem świętym ołtarz oraz ściany budowli jako znak ofiarowania na wyłączną służbę Bogu parafialnej świątyni.

Kościół powstał w latach 1995-1997.

Przez namaszczenie krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został namaszczony i tak jest nazwany. Namaszczenie ścian kościoła oznacza poświęcenie go dla kultu chrześcijańskiego całkowicie i na zawsze.

Następnie nastąpiło okadzenie ołtarza oraz wnętrza świątyni jako miejsca, gdzie wierni wznoszą swoje modlitwy do Boga. Kolejnym elementem obrzędu było zapalenie świec ołtarzowych, jako symbol iluminacji świątyni przepełnionej obecnością Boga. Dokonał tego proboszcz parafii ks. Jan Zając.

Obrzęd zakończył się nakryciem ołtarza i włączeniem oświetlenia. Nakrycie ołtarza wskazuje, że dla chrześcijan jest on miejscem Ofiary Eucharystycznej oraz stołem Pańskim. Wokół niego gromadzą się kapłani i wierni, a przez tę czynność, choć spełniają różne funkcje, sprawują pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Natomiast oświetlenie ołtarza i kościoła przypomina, że Chrystus jest światłem, którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała ludzkość. Na zakończenie odśpiewano uroczyste „Te Deum”.

Rys historyczny

Starania o powstanie parafii w latach 80-tych XX wieku podjął śp. Ks. Michał Józefczyk. 10 lat później została wybudowana świątynia, w której posługę pełnili kapłani z sąsiedniej parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jako samodzielna parafia została erygowana przez bp. Wacława Świerzawskiego 6 grudnia 1997 r.

Kościół pw. Miłosierdzia Bożego został zbudowany w latach 1995-1997 dzięki staraniom ks. Michała Józefczyka. Przez kolejne lata trwały prace wykończeniowe i upiększające w świątyni. W latach 2015-2016 świątynia była kościołem stacyjnym w Roku Miłosierdzia. Pierwszym proboszczem parafii był ks. Józef Grochala. Obecnie posługę proboszcza od 2013 r. sprawuje ks. Jan Zając.

CZYTAJ DALEJ

To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie

Niedziela Ogólnopolska 32/2017, str. 33

[ TEMATY ]

wiara

homilia

Graziako

Giovanni Bellini „Przemienienie Pańskie” (fr.), 1455 r.

Przemienienie Jezusa to znak potwierdzający, kim On jest naprawdę. Tak przyjęli ów znak i go zapamiętali apostołowie Piotr, Jakub i Jan, naoczni świadkowie tego wydarzenia. We fragmencie Drugiego Listu św. Piotra, przytoczonym w Liturgii jako drugie czytanie, wyraża się niezłomna pewność: „Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości”. Dzieło ewangelizacji od początku karmi się pamięcią o tym, co stało się udziałem pierwszych uczniów i wyznawców Jezusa Chrystusa. Na takim gruncie wyrosła również nadzieja na Jego powtórne przyjście, kiedy objawi się w mocy i chwale.

„Góra wysoka, osobno”, jak napisał św. Mateusz, bądź „góra święta”, jak ją określił św. Piotr w Drugim Liście, to, zgodnie z odwieczną tradycją chrześcijańską, góra Tabor, w środkowej Galilei. Po obu stronach ołtarza w zbudowanej na jej wierzchołku okazałej świątyni umieszczono piękne mozaiki wyobrażające cztery kluczowe przemiany. Pierwsza nawiązuje do Betlejem, gdzie „Syn się nam narodził”. Bóg stał się człowiekiem, co na zawsze odmieniło losy ludzkości. Druga kieruje wzrok na Wieczernik, gdzie została ustanowiona Eucharystia. Chleb i wino, stając się Ciałem i Krwią Pana, stanowią pokarm wierzących na życie wieczne. Trzecia przemiana wskazuje na Kalwarię. W czasach Starego Testamentu po nieociosanych kamieniach ołtarza świątyni jerozolimskiej spływała krew zwierząt ofiarnych, lecz zbawcza krew Jezusa, która spłynęła podczas Jego ukrzyżowania, położyła temu kres, gdyż On sam stał się Barankiem ofiarnym. Czwarta przemiana ukazuje pusty grób. „Zmartwychwstał, nie ma Go tutaj!” – to wołanie obwieszcza zwycięstwo życia nad śmiercią, miłości nad nienawiścią, Boga nad siłami zła.

Przemienienie Pańskie jest wpisane w całą historię zbawienia i łączy najważniejsze miejsca, które wyznaczają życie i los Jezusa: Betlejem, Wieczernik, Kalwarię i pusty grób. Wraz ze spełnieniem się tajemniczej wizji proroka Daniela, ukazującej wieczne panowanie Syna Człowieczego, objawiła się prawdziwa tożsamość Jezusa. Jego ukazanie się wraz z Mojżeszem i Eliaszem wyjaśnia oraz wieńczy długi etap Starego Testamentu. Otwiera też na radykalnie nowe działanie Boga, którego zasadnicze znamię stanowi rozszerzenie planu zbawienia na całą ludzkość, czyli „wszystkie narody, ludy i języki”. Prorok Daniel zapowiadał: „Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”.

Królewski charakter władzy Boga, sławiony również w psalmie responsoryjnym, podkreślają słowa: „Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa, a wszystkie ludy widzą Jego chwałę”.

W święto Przemienienia Pańskiego na całym świecie, wszędzie tam, gdzie Ewangelia dotarła i została przyjęta, brzmi wezwanie: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”. Bóg jest jedyny, lecz istnieje jako Ojciec i Syn, i Duch Święty.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Nowa Para diecezjalna Domowego Kościoła

2020-08-06 23:17

[ TEMATY ]

Ruch Światło‑Życie

Domowy Kościół

Para diecezjalna

Fb/Pawel Gradziuk

Joanna i Paweł Gradziukowie

Biskup Tadeusz Lityński wskazał nową Parę diecezjalną Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie. Joanna i Paweł Gradziukowie z Siedliska rozpoczynają posługę, która potrwa trzy lata.

W czerwcu odbyło się spotkanie Kręgu Diecezjalnego Domowego Kościoła, który wybrał trzy małżeństwa, jako kandydatury na nową Parę diecezjalną. Spośród nich Ksiądz Biskup wskazał właśnie Joannę i Pawła. Na co dzień formują się kręgu Domowego Kościoła. Oboje są członkami stowarzyszenia "Diakonia Ruchu Światło-Życie Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej", a także Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Posługują w Diecezjalnej Diakonii Rekolekcyjnej Ruchu Światło-Życie.

Dotychczas posługę Pardy diecezjalnej pełnili Anna i Mariusz Mazurkowie. Ich kadencja upłynęła w czerwcu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję